บทที่ 5 นี่มันที่ทำงานไม่ใช่ที่ห้องส่วนตัว

>วันจันทร์<

@ที่ทำงาน

มาทำงานปกติแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่จริงๆงานที่ได้รับมอบหมายให้ไปทำยังไม่เสร็จเลย แต่วันนี้หัวหน้าเข้าบริษัทช่วงบ่ายๆไม่รู้บ่ายไหนแหละแต่เห็นพี่ๆเขาบอกว่ามาช่วงบ่ายๆ เพราะหัวหน้าติดไปทำธุระข้างนอก ถือว่าอาจจะยังทัน…มั้งนะ!

“หนูขวัญข้าว หัวหน้าเรียกจ๊ะ”

เข้าบริษัทมาปุ๊บเรียกปั๊ป เขาเรียกให้ไปส่งงานที่เรายังทำไม่เสร็จอันนี้แน่เลย ถึงบ่ายโมงแล้วฉันก็ยังทำไมเสร็จ เห้อออ!

ก๊อกๆ~

“เชิญ! เข้ามา”

“หัวหน้าคะคือว่างานนั้น”

“เดี๋ยว! หยุดก่อน”

เข้ามาห้องงานของหัวหน้าปุ๊บฉันก็รีบพูดเพื่อที่จะหาทางแก้ตัวให้ตัวเองไม่โดนด่าไม่โดนว่าอะไร

“ค่ะ หยุดแล้ว” รีบก้มหน้าเตรียมรับคำโดนดุจากหัวหน้าก่อนเลยตอนนี้

“ที่เธอจะพูดคือเธอทำงานนั้นยังไม่เสร็จใช่ไหม”

“ค่ะ”

“แต่ผมไม่ได้เรียกคุณเข้ามาเรื่องงานนั้น”

“คะ? ละ…แล้วหัวหน้าเรียกหนูเข้ามาเรื่องอะไร”

“เรื่องคืนนั้น”

“เรื่องคืนนั้นไม่มีอะไรเลยค่ะหัวหน้าเมาหนัก หนูไม่รู้ที่อยู่บ้านของหัวหน้าก็เลยพาหัวหน้าไปอยู่ที่ห้องหนูก่อนแต่นั้นเลยค่ะไม่มีอะไร”

“ผมยังไม่ได้จะถามรายละเอียดพวกนี้เลยนะ และก็ไม่ได้คิดจะถามด้วย”

“เอ้า! ขอโทษครับ ผมจะให้เงินคุณเพื่อเป็นค่าตอบแท่นที่วันนั้นคุณไปรับผมแล้วพาผมไปพักที่ห้องตัวเองก่อนไม่ปล่อยให้คนนอนข้างถนน ถ้าอะไรแบบนี้เกิดขึ้นอีกตอนผมเมาคุณสามารถไปเปิดห้องที่โรงแรมให้ผมนอนค้างได้เลยนะเผื่อคุณไม่อยากเอาผมไปนอนค้างที่ห้องตัวเองอีก แล้วเดี๋ยวตื่นเช้าขึ้นมาเดี๋ยวผมก็จัดการคืนเงินค่าโรงแรมให้คุณเองไม่ต้องห่วงว่าตัวเองจะเสียเงินไปฟรีๆ”

เออวะทำไมเราไม่ทำแบบนั้น แค่นี่ก็คิดไม่ได้นะขวัญข้าวเอ่ย!

“ค่ะๆ แต่มันจะเกิดขึ้นอีกจริงๆเหรอคะ อย่าเลยค่ะหนูว่า”

“ทำไม ตอนผมเมาผมทำอะไรไม่ดีไม่เหมาะสมลงไปให้คุณไม่พอใจเหรอ”

“ปะเปล่า เปล่าค่ะ ไม่มีค่ะ” ไม่มีก็แย่ละ ฉันเกือบเอาตัวไม่รอด อีกอย่างฉันว่าแล้วไงเขาต้องขำอะไรคืนนั้นไม่ได้จริงๆด้วย

“ผมก็นึกว่าผมเผลอไม่แตะเนื้อต้องตัวคุณให้คุณไม่พอใจซะอีก” หัวหน้าพูดด้วยสายตาที่ยั่วยวนชวนให้คิดเรื่องแบบนั้น จนเธอเผลอคิดเรื่องคืนนั้นขึ้นมากับท่าทางการกระทำต่างๆในคืนนั้นที่เขาทำกับเธอลงไป

“ยืนคิดนานแบบนี้ สงสัยผมคงเผลอไปอะไรให้คุณไม่พอใจจริงๆ งั้นผมต้องขอโทษคุณด้วยนะ คุณอยากให้ผมจ่ายค่าเสียหายเท่าไหร่คุณว่ามาเลย”

“ไม่ค่ะ หัวหน้าไม่ได้ทำอะไรค่ะ ไม่ต้องให้เงินหนูเลยค่ะ” แต่เธอกับเลือกที่จะไม่บอกไม่พูดถึงเรื่องคืนนั้นว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างเขากับเธอ

“มานี่มา”

“หือ!”

จู่ๆหัวหน้าก็พูดคำว่ามานี่มาด้วยน้ำเสียงเหมือนคนที่สนิทกันอย่างกับว่าฉันบุคคลที่สนิทสนมกับเขา แต่จริงๆไม่ใช่ ฉันแค่ลูกจ้างพนักงานกระจอกงอกง่อย

ฉันเดินไปจนชิดขอบโต๊ะทำงานของหัวหน้าฝั่งตรงข้ามของเขา ทำตามที่เขาเรียกฉันเดินขยับมา

“บอกให้มานี่”

“คะคืออะไรคะหัวหน้า หนูก็มาแล้วนี่ไงคะ ยืนจนชิดขอบโต๊ะแล้ว”

“บอกให้มาตรงนี้ เดินอ้อมโต๊ะมาหาผมฝั่งนี้” แล้วน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมกลับมากลายเป็นเสียงที่ดูหนักแน่นและจริงจัง

หือ! แปลกๆ ไม่ได้การละมันดูแปลกๆ ฉันต้องถามอีกรอบละแบบนี้

“หัวหน้าเมาอยู่ปะคะตอนนี้”

“อะไรของเธอ เมาอะไรผมยังไม่ได้ดื่ม”

“อ๋อค่ะ”

“เดินมา”

เดี๋ยวนะนี่เราจะเดินไปจริงๆเหรอ! เอายังไงดี หัวหน้าคงไม่บ้าทำเรื่องบ้าๆที่เรากำลังคิดอยู่ตอนนี้เหรอก อีกอย่างนี่มันที่บริษัทที่ทำงานนะใครจะกล้าทำเรื่องไม่ดีแบบนั้นที่นี่ เขาเป็นหัวหน้าด้วยอีกเขาไม่บ้าทำเรื่องไม่เหมาสมลงไปหรอก

“เดี๋ยวคุณได้ล็อคประตูยังตอนเข้ามา” หัวหน้าพูดขึ้นมาขณะที่เธอกำลังเดินอ้อมโต๊ะไปหาหัวหน้าตรงที่เขากำลังนั่งอยู่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน

หือ! คำนี้จะให้ไม่คิดเรื่องแบบนั้นไม่ได้จริงๆ มันคิดนะเว้ย

“ไม่คะ ทำไมต้องล็อคคะ”

“ไปล็อค”

“คะ”

“ไม่ต้องถามว่าทำไมต้องล็อค ไปล็อคแล้วเดินมาหาผม”

แปลกๆแล้ว เตรียมตังหางานใหม่ได้เลยเย็นนี้

“หัวหน้าคะหนูปวดท้อง ขอตัวออกไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ โทษทีค่ะ” เมื่อเดินถึงประตูเธอก็รีบพูดข้ออ้างเพื่อที่จะทำให้เธอหลุดออกไปจากห้องทำงานของหัวหน้า เพราะเธอกลัวว่าเรื่องแบบเมื่อคืนนั้นจะเกิดขึ้นอีกครั้งถึงรู้ว่าเมาจะไม่ได้เมาเหมือนคืนนั้น แต่การกระทำและคำพูดคือใช่มันดูใช่ทั้งหมด

แต่อีกหนึ่งเหตุผลที่เธอตัดสินใจทำแบบนี้ก็เพื่อไม่ให้จิตใจของตัวเองยอมใจอ่อนกับหัวหน้าที่มีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาเอาการแบบนั้น ก็แค่คำพูดมานี่มาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มก็ทำเอาเธอใจเหลวไปเกือบครึ่งได้แล้ว แต่ที่เธอตั้งสติและรีบหาข้ออ้างออกมา

แต่ทว่าเธอมาเข้าห้องน้ำหัวหน้าก็ตามมารอเธอที่หน้าห้องน้ำ ยื่นอยู่แบบห่างๆหน้าห้องน้ำจนฉันตกใจขณะที่เดินออกจากห้องน้ำมาตกใจว่าทำไมถึงต้องเจอเขาอีกแล้ว

“มีอะไรหรือเปล่าคะหัวหน้า” จะไม่ทักก็ไม่ได้ก็เขาจ้องฉันซะขนาดนั้น

“ตามไปที่ห้องทำงานผม”

“คะ แต่นี่มันใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้วนะคะ หัวหน้าเรียกหนูไปเรื่องอะไรอีกเหรอคะ”

“ออกให้มาก็มา”

“ค่ะ” สุดท้ายเธอก็ยอมความหัวหน้าด้วยการเดินตามเขาไปที่ห้องทำงานเขาอีกครั้ง

เออมาเหอะแม่ง ถ้าทำอะไรฉันขึ้นมาเหมือนคืนนั้นอีกฉันด่าแน่ ด้าเสร็จลาออกพรุ่งนี้หางานใหม่ จบ!

กึก~

เสียงล็อคประตูห้องที่ดังขึ้นมาเบาๆ ทำเอาเธอเริ่มใจเต้นรัวๆแปลกๆด้วยความกลัวว่าเขาจะทำเรื่องอย่างว่าต่อตัวเธอเอง

อีกไม่กี่นาทีก็ถึงเวลาเลิกงาน แต่เขากับเรียกฉันมาห้องทำงานเหมือนไม่รู้ตาสีตาสาอะไรเลย ทำตัวเป็นใหญ่คิดจะทำอะไรก็ทำโดยไม่สนอะไร

“คุณคิดว่าผมจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้งั้นเหรอ”

“คะ”

“ผมจำได้ทุกอย่างแหละ ทั้งเรื่องที่คุณบอกว่าถ้าผมปล่อยคุณ คุณจะยอมให้ทุกอย่างที่ผมอยากให้

“ไม่ใช่นะคะ”

“ไม่ใช่ ยังไงตรงไหน”

“หนูไม่ได้บอกว่าจะให้ทุกอย่างซะหน่อยค่ะ”

“เออนั่นแหละ แต่ความหมายที่คุณบอกคืนนั้นคือคุณจะให้สิ่งที่ผมต้องการ”

“ค่ะแต่แค่หนึ่งอย่างไม่ใช่ทุกอย่างค่ะ แต่คืนนั้นหนูก็พูดไปงั้นๆเพื่อให้คุณยอมปล่อยหนู เพราะหนูก็คิดว่าหัวหน้ามีทุกอย่างแล้วคงไม่ต้องการอะไรแล้ว”

“ใช่ผมมีทุกอย่างที่ผมต้องการแล้ว แต่มีหนึ่งอย่างที่ผมต้องการแต่ผมยังไม่ได้มันมา”

“อะไรคะ อย่าบอกนะคะว่าจะให้หนูไปหามันมาให้อีก ถ้าเป็นของที่ราคาแพงหนูคงหาซื้อให้หัวหน้าไม่ได้หรอกนะคะหนูบอกไว้ก่อน”

“คุณไง”

“คะ”

“ก็คุณใช่ที่ผมหมายถึงอยู่ตอนนี้”

“หนู คือยังไงคะ”

“อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่ะ”

ไอ้เชี่ย! ฉันถึงกับอุทานออกมาแบบไม่สุภาพด้วยความที่พอรู้ว่าหัวหน้าเขาหมายถึงฉัน นี่แกล้งโง่ก็ไม่ได้อีกนะ ทำมาเป็นเก่งรู้ดีว่าฉันแกล้งโง่

“หัวหน้าคะ ถ้าเป็นเรื่องแบบนั้นมันไม่เหมาะไม่ควรเลยนะคะ”

“เก่งขึ้นมาเลยนิ รู้เรื่องว่าผมต้องการคุณในเรื่องอะไร”

“อย่าเลยค่ะมันไม่ควรเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น หัวหน้าเห็นใจครอบครัวตัวเองด้วยค่ะ”

“หึ! อะไรนะ ครอบครัวผม”

“ก็ใช่ไงคะ ภรรยาและลูกของหัวหน้า”

“ไปเอามาจากไหน ผมยังไม่มีลูกยังไม่มีภรรยา”

“แต่มีแฟนใช่ไหมละคะ”

“…!”

“นั่นไง เงียบแบบนี้แสดงว่าใช่ หัวหน้าควรให้เกียรติแฟนตัวเองด้วยนะการทำเรื่องแบบคืนนั้นมันเหมือนนอกใจแฟนตัวเองเลยนะคะ”

“อย่ามาสอนผม คุณอายุเท่านี้ยังจะมากล้าสอนคนอายุมากกว่าคุณเกือบ 10 ปีอีกนะ ผมผ่านโลกมาเยอะกว่าคุณซะอีกรู้เยอะกว่าคุณอีกเพราะงั้นคุณอย่ามาทำเป็นรู้ดีกว่าผม”

หน้าตาก็หล่อแต่การพูดการจาไม่เห็นจะหล่อเหมือนด้วยเลย พูดอะไรไม่เข้าหูด้วยซ้ำ เป็นได้ไงหัวหน้าตำแหน่งนี้เป็นได้ยังไง

“ผมเจอมาแล้วทั้งพวกมาหลอกใช้ผม มาหลอกเอาเงินผม มาให้ผมหลงหัวปักหัวปำแล้วก็ทิ้งผมไป เจอทั้งพวกที่ผมกับผมเพื่อผลประโยชน์แต่นอกกายไปมีอะไรกับใคร ผมรู้หมดผมแค่ไม่พูด”

แต่เรื่องนี้น่าเห็นใจเขานะ ถ้าเขาเคยโดนแบบที่เขากำลังพูดมาทั้งหมดนี้จริงๆอันนี้มันเรื่องใหญ่เลยนะ เป็นฉันฉันไม่ยอมแน่ๆ

“ที่หัวหน้าพูดมาทั้งหมด”

“ผมเคยโดนมาหมดแล้วที่ผมพูดมา”

“ตอนนี้ก็ยังโดนอยู่เลย ผมแค่รอให้เขามายอมสารภาพคงามจริงกับผมตรงๆผมไม่อยากเป็นพวกผู้ชายที่ไปจับผิดเขาแบบเร่งหาหลักฐานแล้วไปจับโป๊ะให้เห็นต่อหน้ากันชัดๆ ผมไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น วันหยุดผมก็แทบไม่ได้พักต้องออกไปนั่งคุยงานนอกอีก จนหัวหมุนแทบจะระเบิดถึงต้องไปพึ่งเหล้าให้ตัวเองหยุดคิดมาก”

ในขณะที่หัวหน้ากำลังเล่าด้วยอารมณ์หงุดหงิดไม่พอใจ สีหน้าท่าทางของเขามันออกชัดว่าเขากำลังเหนื่อยและไม่มีใครที่คอยอยู่ข้างๆเขาเลยเวลาที่เขาต้องการใครสักคน ขวัญข้าวเห็นแบบนั้นเธอก็รีบเดินเข้าไปหาหัวหน้าที่กำลังยืนพูดเหมือนคนกำลังหมดแรง ก่อนพาหัวหน้าของเธอไปนั่งลงที่โซฟาด้วยกัน มือเรียวเล็กของเธอข้างนึงลูบเข้าที่บริเวณแผ่นหลังของหัวหน้าเบาๆให้หัวหน้าได้ใจเย็นลง

“เอางี้นะคะ ถ้าหัวหน้าไม่มีใครให้ระบาย หัวหน้าสามารถระบายอะไรแบบนี้กับหนูได้ทุกวันเลยค่ะ”

“…!”

“หนูจะเป็นเพื่อนให้หัวหน้าเอง”

“คุณมันก็แค่เด็กคนนึงจะไปรู้อะไรว่าการระบายมันก็ไม่ได้ช่วยให้ผมหายดี”

“อ้าว! แล้วมันต้องยังไง ต้องไปดื่มเป็นเพื่อนหัวหน้าเหรอคะ ไม่เอาค่ะหนูไม่ดื่มเหล้าแล้ว แบบนั้นคงจะไม่ได้นะคะ”

“โง่อีกแล้ว”

“อะไรกันคะ แค่นี่ก็หาว่าโง่เลยเหรอ ก็พูดมาสิคะจะให้ช่วยเหลืออะไร”

“ที่ถามนี่จะช่วยเหรอ”

“ช่วยสิคะ ถ้าพอมีอะไรที่พอช่วยได้จะช่วยคะ” เห็นหัวหน้าสภาพนี้แล้วจะไม่ช่วยเหลืออะไรเลยก็ไม่ได้ นี่น่าจะเก็บกดมานานพึ่งจะได้ระบายแน่ๆ

“งั้นคุณคงช่วยผมไม่ได้หรอก”

“คะ”

“ก็ที่ผมอยากให้คุณช่วยมันคือสิ่งที่คุณเหมือนจะไม่กล้าทำ”

“อย่าบอกนะคะว่าเรื่องแบบนั้น”

“ใช่! เรื่องบนเตียงทำได้ไหมละ”

“โห!”

“มันยากนะคะ เราไม่ได้เป็นแฟนกันเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้เฉพาะกับคนเป็นแฟนกันเท่านั้นแหละค่ะ”

“งั้นคุณก็มาเป็นแฟนสำรองของฉัน”

“หัวหน้าไปเลิกกับแฟนตัวเองก่อนจะง่ายกว่านะคะ จะให้มาเป็นสำรองอะไรกันคะไม่ได้ค่ะ แฟนสำรองมีที่ไหนกัน”

“แสดงว่าถ้าเลิกแล้วคุณจะยอมเป็นแฟนกับผมเลยงั้นเหรอ”

“ก็อาจจะ”

“อาจจะอะไร”

“อาจจะยังนะ ขอคิดดูก่อนนะคะ”