Mag-log inเอาไงดี…ตอนนี้ฉันยังไม่บอกแม่ด้วยซ้ำว่าจะลาออก แค่บอกแม่ว่าลางาน 2 วัน และวันนี้ก็วันที่ 2 แล้ว พรุ่งนี้ถ้าไม่ไปอีกแม่ต้องสงสัยแล้ว เพราะงั้นฉันคงต้องจำใจรีบบอกแม่ให้แม่รู้เรื่องด้วย
แต่ให้ผ่านวันนี้ไปให้ได้ก่อนเพราะฉันเหมือนหัวจะระเบิดอยู่ตลอดเวลาเลยไม่รู้จะหายเมื่อไหร่ แล้วก็ไม่โอเคมากๆ ที่ต้องกลับมาอยู่ในจุดเดิมอีกครั้งแล้ว ชีวิตหลังเรียนจบมันวนอยู่แบบนี้กันทุกคนไหมหรือมีแค่ฉันคนเดียวที่เป็นแบบนี้กันนะ แต่ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลยนะ แค่มันผิดพลาดนิดหน่อยแค่นั้นเอง แค่ผิดพลาดบ่อยด้วย บ่อยเกิน เริ่มไม่โอเคกับชีวิต บางทีอาจจะคิดสั้นได้เลยแต่ฉันยังไหวเพราะฉันมีแม่ที่ฉันต้องเลี้ยงดูแลแก “แม่คะ” ช่วงเวลาทานอาหารมื้อเย็นของวันที่ฉันตัดสินใจจะบอกกับแม่เรื่องนั้น “ว่าไงลูก” แม่ตอบกลับฉันพลางตักอาหารใส่จานให้ฉัน “คือหนู” ฉันเริ่มลังเลที่จะบอกแม่ แต่สุดท้ายยังไงก็คงต้องบอกอยู่ดี “เรื่องที่ทำงาน” “มีไรเหรอลูกที่ทำงาน” “หนูตัดสินใจจะไม่ทำที่นั่นต่อนะ” “หมายถึงที่ที่ลูกทำอยู่ปัจจุบันนี้เหรอ” “ใช่ค่ะ” “ทำไมละลูก ทำไมไม่ทำต่ออีกแล้ว” “หนูคิดว่ามันเหมือนงานที่เคยทำที่เดิมมากเกินไป ซึ่งหนูไม่ได้ชอบแบบนั้น” “เลยออกแค่เนี้ยเหรอ” “คือตอนหนูสมัครเข้าไป หนูสมัครอีกตำแหน่งนึงแต่พอเขารับ เขาให้หนูไปทำอีกตำแหน่ง” “แม่เข้าใจแล้ว แบบนี้เอง” “ใช่ค่ะ” “แต่หนูไม่ทนๆ ทำไปก่อนหน่อยเหรอลูก บางทีพอลูกได้ทำไปเรื่อยๆ แล้วลูกอาจจะชอบก็ได้นะ” “ไม่หรอกแม่หนูไม่ชอบ” “แต่เงินเราเริ่มเหลือน้อยลงเรื่อยๆ แล้วนะ” “หนูจะรีบหางานใหม่ให้ได้เร็วที่สุด” “เหมือนแม่จะเคยได้ยินคำนี้แล้วนะ” “ให้โอกาสหนูอีกสักครั้ง” “แม่ไม่ได้ว่าอะไร แม่ให้โอกาสหนูตลอดไม่เป็นไรเริ่มไหนนะลูก” แม่ยื่นมือมาจับที่มือฉันก่อนพูดปลอบฉัน “ค่ะแม่ ขอบคุณนะคะ” “มาๆ ทานข้าวต่อกันดีกว่า” “ค่ะ” แล้วก็ผ่านไปด้วยดี ได้บอกแม่สักที ฉันโล่งมากตอนนี้ ดีใจที่แม่เข้าใจฉันและให้โอกาสฉันเริ่มใหม่อยู่ตลอด แม่จะเสียเงินให้ฉันไปมากแล้วเท่าไหร่แต่แม่ก็ยังคงไม่ว่าอะไรฉัน ล้มกี่ครั้งแม่ก็ยังให้ฉันได้พยายามที่จะลุกขึ้นมาใหม่อีกครั้ง วันถัดมาเพื่อนสมัยตอนเรียนมัธยมโทรมาเล่นด้วยก่อนเล่าเรื่องที่มันไปมูมาแล้วได้งาน จากที่อยู่เฉยๆ มานานพอมูก็ได้มีงานทำเลย ถ้าได้ยินแบบนี้แล้วมีเหรอที่ฉันจะไม่ลองดูบ้างหน่อย แต่จะไปมูที่ไหนดีละทีนี้ ถ้าจะให้ไปที่เดียวกันกับเพื่อนมันก็ไกลเกิน เอาที่ใกล้ๆ ดีกว่าอาจจะได้ผลเหมือนกัน ถ้าไปบอกแม่เรื่องนี้แม่ยิ่งจะเอาด้วยใหญ่เลยแหละเพราะแม่ก็ชอบบนกับวัดวาอยู่แล้ว แต่ฉันไม่ขอแบบบนนะมูอย่างเดียวพอ จากนั้นก็ขึ้นอยู่โชคชะตาฉันเองด้วยละ จนเวลาผ่านไป 2 เดือนหลังจากที่ไปมูมาและฉันยังคงนอนกินอยู่บ้านอย่างเดียวเป็นภาระแม่อยู่ เพราะยังหางานไม่ได้สักที สงสัยเรื่องที่ไปมูมาจะยังไม่ได้ แม่งครั้งนี้หายากกว่าทุกครั้งอีก ไม่รู้มันเป็นเวรกรรมอะไรของฉันที่ต้องเจอเรื่องอะไรแบบนี้ นี่ถ้าฉันไม่มีแม่ที่ยังพอมีเงินให้ฉันรอดชีวิตไปด้วยละก็…คงแย่แน่ๆ เพราะฉันไม่มีเงินสักบาทเดียวตอนนี้ …เรื่องเงินนี้มันรู้สึกเศร้ายิ่งกว่าตอนอกหักเป็นล้านเท่าาาาา! “ฮัลโหลลูก” “ค่ะคุณพ่อ” “พ่อโทรมาเล่นด้วย ไม่ได้ติดต่อมานาน ลืมพ่อยังเนี่ย” “ยังค่ะ แต่หนูเข้าใจว่าพ่อยุ่งเรื่องงานเลยไม่ค่อยมีเวลาโทรหาหนูใช่ไหม” “ประมาณนั้นลูก ก็พ่อเป็นแค่ลูกกระจ็อกเขาก็เลยไม่มีเวลาหมือนนายใหญ่ๆเขา” “เข้าใจค่ะพ่อ” “แต่เห็นแม่เล่าว่าลูกอยู่ในช่วงหางานทำใหม่อยู่เหรอ” “อ๋อ…แม่บอกพ่อแล้วสินะเรื่องนี้” “แม่เขาเป็นห่วงลูกมากเลยนะ” “หนูรู้ แต่หนูก็กำลังพยายามหางานใหม่อยู่” “โอเคลูก แล้วตอนนี้ลูกมีเงินใช้ไหมเดี๋ยวพ่อให้” “ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ” “เอาไปเถอะ” “พ่อให้เฉยๆ ใช่ไหม” “ครับ พ่อให้ไม่ต้องคืน” “ก็ได้ค่ะ” “ยังใช้บัญชีเดิมอยู่ใช่ไหมพ่อจะได้โอนเข้าให้ตอนนี้เลย” “ใช่ค่ะพ่อ” “1 แสน” ฉันตกใจที่พ่อโอนเงินมาให้ฉัน 1 แสน เพราะในหัวฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เยอะขนาดนี้ “มันเยอะไปไหมคะพ่อ พ่อเหลือใช้เหลือกินตัวเองอยู่ใช่ไหม” “เหลือสิลูก ไม่ต้องห่วงพี่ ลูกจะได้เอาไปใช้กับแม่ด้วยไง” “ขอบคุณค่ะ” อยากให้พ่อกลับมารักกันกับแม่เลยอ่ะ แต่พ่อไปมีเมียใหม่แล้วนี่สิมันเลยเป็นไปไม่ได้ “ไม่เป็นไรครับลูก ส่วนเรื่องงานหาไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ได้ สู้ๆ” “ค่ะพ่อ ขอบคุณนะคะ” “ครับ ไปละพ่อต้องไปทำงานต่อแล้ว” “ทำงาน! ตอน 3 ทุ่มพ่อก็ยังทำงานอยู่เหรอคะ” “แล้วแต่วันลูกไม่ใช่ทุกวัน พอวันนี้นายพ่อเขามีธุระช่วงเวลานี้พ่อก็เลยต้องออกไป” “อ๋อโอเคค่ะ” คือ พ่อเราทำงานเป็นคนขับรถ ก็เลยได้ออกไปทำงานในช่วงเวลากลางคืนนี้ในบางวัน หลังจากที่พ่อวางสายไปได้ 3 ชั่วโมง ตอนนี้เป็นเวลา เที่ยงคืนกว่าๆ พ่อโทรมาอีกครั้ง “ฮัลโหล ว่าไงคะพ่อ” ฉันหลับไปแล้วพอได้ยินเสียงมือถือก็รีบตื่นขึ้นมารับ เป็นการรับสายที่เสียงงัวเงียสุดๆ “ลูกเข้านอนแล้วเหรอ พ่อขอโทษนะที่โทรมากวนเวลานี้แต่พ่อมีเรื่องจะบอก” “เรื่องอะไรคะพ่อ” “พ่อลองไปคุยกับนายของพ่อ…เรื่องลูก” ฉันตกใจรีบลืมตาขึ้นมาทันทีที่ได้ยินว่าพ่อบอกเอาเรื่องเราไปเล่าให้นายพ่อฟัง “เรื่องหนู พ่อเอาเรื่องหนูไปเล่าให้คนอื่นฟังทำไม แล้วพ่อเอาเรื่องอะไรไปพูด” รีบลุกขึ้นนั่งทันที ”ใจเย็นๆก่อนลูก พ่อไม่ได้เล่าเรื่องไม่ดีพ่อแค่เล่าเรื่องลูกกำลังหางาน” “นึกว่าพ่อเล่าเรื่องอื่น พ่อเล่าแล้วเขาทำไมคะพ่อถึงได้รีบโทรมาหาหนูกลางดึกแบบนี้” “ก็เพราะเขาบอกให้เรียกลูกเข้ามาที่บริษัทพรุ่งนี้เลย” “พรุ่งนี้” “ใช่ลูก ตอนเช้าต้องมาให้ทันเวลา 9 โมงเช้า เพราะพรุ่งนี้หัวหน้ามีไปคุยธุระข้างนอกตอน 10 โมง” ยังไม่ทันตอบตกลงพ่อเลยว่าจะไป แต่พ่อก็คือรีบบอกเวลาเรามาแล้ว ”ได้ค่ะ“ ”โอเคนะลูก“ ”โอเคค่ะ“ ”งั้นก็แค่นี้นะ ลูกจะได้นอนพักผ่อน พ่อไม่่กวนแล้ว” “ค่ะ” พ่อโทรมาบอกปบบนี้ ฉันจะได้นอนพักผ่อนแน่นะ มันกลายเป็นว่าฉันนอนไม่หลับเลยอ่ะดิตอนนี้ ฉันไมเคยไปบริษัทที่พ่อทำงานอยู่ แน่ฉันพอจำชื่อได้ว่าบริษัทชื่อว่าอะไร อันดับแรกก่อนจะนอนคือ เปิดกูเกิ้ลค้นหาบริษัทที่พ่อทำงานอยู่ ส่วยเรื่องเอกสารเตรียมไว้ 2 เดือนละแต่ยังไม่ได้ใช้สักที ตอนนี้แหละจะได้ใช้ละ “ขอให้บริษัทนี้ใจดีกับขวัญข้าวด้วยเถิดคุณพระคุณเจ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย สาธุๆๆๆๆ” ถ้ายังพอมีแต้มบุญอยู่ก็ช่วยให้ได้งานด้วยเถิดดดด…พรุ่งนี้ ยามเช้าที่แสนจะสดใจแต่ฉันยังนอนไม่พอ เหมือนไม่ได้นอนด้วยซ้ำเมื่อนี้ เพราะตื่นเต้นมากแหละ แต่งตัวทำไรเสร็จลงมาทานข้าวฝีมือแม่ ส่วนเรื่องที่จะออกไปบริษัทที่พ่อทำงานอยู่ที่นั่นขอยังไม่บอกแม่ จะบอกแค่ว่า… “วันนี้มีสัมภาษณ์งานค่ะ” บอกแค่นี้แหละ ได้งานก่อนค่อยมาเล่าแต่ถ้าไม่ได้ก็จะไม่เล่าต่อ “โอเคจ๊ะลูก สู้ๆ” “ค่ะ หนูจะสู้อีกครั้ง” ณ บริษัทบลูวารี 154/11 ขวัญข้าวก้าวเท้าเข้าบริษัทด้วยความแน่วแน่ จังหวะที่เดินเข้ามาบริเวณด้านในสายตาเธอกวาดดูรอบๆ แม่มันจะกว้างมากๆแต่เธอก็มองเกือบทั่วชั้นแรกของตึก มีคนมาแล้วบ้างในเวลา 8 โมงเช้านี้ พูดกันตามตรงนะ ตอนนี้สายตาฉันบ้างเปล่ามาก ฉันไม่รู้จะไปทางไหนก่อนเพราะพ่อฉันบอกว่ากำลังมา พ่อพึ่งไปรับหัวหน้าของเขามาซึ่งคนนั้นแหละที่เป็นคนบอกกับพ่อให้ฉันมา ไม่รู้จะไปทางไหนก็นั่งรอแม่ที่่ชั้นแรกนี่แหละ แต่พอฉันมาเห็นบริษัทนี้ฉันก็เร็วใจแป้วนิดหน่อยนะ ดูสิบริษัทใหญ่โตขนาดนี้กับคนหัวสมองอันน้อยนิดอย่างฉันมันจะเข้ากันได้ลงตัวจริงเหรอ มันดูไม่เหมาะกับฉันมากมากถ้าพูดในความเป็นจริง นี่นั่งรอผ่านไปแค่ 2 นาทีฉันก็ยังคงเกร็งไม่รู้จะเกร็งทำไมกันควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ด้วยสิ ‘ขวัญข้าวแกต้องสู้สิวะเผื่อแกจะได้งานก็ได้อย่าพึ่งหมดหวังนะ’ ให้กำลังใจตัวเอง นั่นพ่อฉัน แล้วนั่น…นี่นกน่ะเหรอคนที่พ่อขับรถให้เขา โห! ฉันขอเวลาสัก 5 นาทีเพื่ออยู่กับตัวเองและคิดทบทวนอะไรนิดหน่อย … 5 นาทีผ่านไปไวเหมือนโกหก ว่าแต่คนนั้นกับพ่อเดินขึ้นลิฟต์ไปชั้นไหนนะ ฉันเหม่อๆ อยู่เมื่อกี้ “ข้าวลูก อยู่นี่เอง” “ค่ะพ่อ” สักพักพ่อฉันก็เดินเข้ามาหาฉัน ฉันก็นึกว่าพ่อขึ้นลิฟต์ไปกับคนนั้น “ตื่นเต้นใช่ไหม” ร่างกายฉันมันคงกำลังแสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจนเลยสินะว่าฉันตื่นเต้นเพราะงั้นก็ไม่แปลกที่พ่อจะดูออก “พ่อคะ คนเมื่อกี้เหรอที่บอกให้หนูมา” “ใช่ลูก คุณบลูเป็นลูกชายของเจ้าของบริษัทนี้” “ก็ว่าทำไม…” “อะไรเหรอลูก” “เปล่าค่ะ แค่ตอนแรกหนูสงสัยว่าทำไมคนดูอายุน้อยถึงได้มีภูมิฐานดูมีอำนาจในที่แห่งนี้ แต่หนูเข้าใจแล้วค่ะจากที่พ่อบอกเมื่อกี้” “อายุน้อยของลูกนี่หมายถึงประมาณเท่าไหร่” พ่อฉันอมยิ้มเล็กน้อยขณะที่ถามฉันกลับ “ทำไมอ่ะ ทำไมพ่อเหมือนจะขำหนู” “เปล่าพ่อแค่อยากรู้ว่าลูกคิดว่าคุณบลูอายุเท่าไหร่” “คุณขวัญข้าวใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ” “เชิญทางนี้ค่ะ” “เจอกันลูก สู้ๆ เดี๋ยวพ่อรอนี่” “ค่ะ” ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก กำลังยืนคุยกับพ่ออยู่ดีๆ ก็โดนเรียกไปซะก่อน ที่พนักงานคนนี้พาฉันเข้าลิฟต์ขึ้นไปที่ชั้น 20 ก้าวเท้าเดินออกไปสัมผัสกับพื้นกระเบื้องเงาใสสะอาดกับใจฉันที่เหมือนหลุดหายไปตั้งแต่ตอนขึ้นลิฟต์มาแล้ว“เราจะหยุดงานจริง ๆ เหรอคะ” ขวัญข้าวเงยหน้าถามอีกครั้ง น้ำเสียงยังลังเลเหมือนคนไม่ชินกับการปล่อยภาระไว้ข้างหลัง บลูมองเธอด้วยสายตานิ่งแต่แฝงความเอ็นดู “เธอน่ะหยุด แต่ฉันไม่หยุดหรอก บ่ายถึงเย็นฉันมีคุยงานข้างนอก วันนี้ไม่เข้าบริษัท” “อ๋อค่ะ… งั้นฉันไปทำงานดีกว่านะคะ” เธอขยับจะลุก เขาคว้ามือเธอไว้ทันที “บอกว่าให้หยุดหนึ่งวันไง ได้ฟังที่พูดไหม” ขวัญข้าวชะงัก ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “ค่ะ…” บลูถอนหายใจเบา ๆ เหมือนกำลังจัดการความคิดบางอย่างในหัว “เดี๋ยววันนี้ฉันส่งคนไปดูแลย่าแทนเธอก่อนหนึ่งวัน” เธอรีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเองได้” “ฟังก่อน” เขาขัดขึ้นนุ่ม ๆ แล้วหยุดคิดครู่หนึ่ง สีหน้าเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง “ไม่ใช่แค่วันเดียว… เอาแบบประจำเลยดีกว่า” ขวัญข้าวนิ่งไป “หมายความว่ายังไงคะ” “ฉันจะจัดการเรื่องคนดูแลย่าฉันแบบให้มาอยู่ดูแลประจำแทนเธอ” เขาพูดเรียบ ๆ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา “ส่วนเธอ… ฉันจะให้ย้ายมาทำงานที่นี่เต็มตัว” “เอางั้นเหรอคะ…” เสียงเธอแผ่วลงอย่างไม่แน่ใจ “ใช่” เขาสบตาเธอชัดเจน “ฉันอยากให้เธออยู่ใกล้ ๆ มากกว่านี้ ไม่ใช่แค่เรื่องงาน” หัวใจเธอเต้
ขวัญข้าวกลืนน้ำลายเบาๆ ปลายนิ้วเธอกำชายเสื้อเขาไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสบกันในระยะที่ใกล้เกินกว่าจะหลบเลี่ยงความรู้สึกได้ บลูรับรู้ทุกอย่างจากท่าทีเล็กน้อยนั้น เขาไม่เร่ง ไม่รุก เพียงก้มลงแตะหน้าผากเธออีกครั้ง ราวกับย้ำให้แน่ใจว่าทุกอย่างเกิดจากความสมัครใจ“ถ้ารู้สึกไม่สบายใจ เธอบอกฉันได้เลยนะ” เสียงเขานุ่มลงกว่าที่เคย “เพราะฉันอยากให้คืนนี้เป็นคืนที่เธอเลือกเองเหมือนกัน”ขวัญข้าวไม่ตอบเป็นคำพูด เธอเพียงขยับเข้าไปในอ้อมแขนเขา ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่แทนคำยืนยันบลูถอนหายใจแผ่ว คล้ายปลดปล่อยสิ่งที่กักเก็บไว้เนิ่นนาน มือของเขาโอบเธอไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพาเธอ… ไปบนเตียงนุ่มปลายนิ้วของบลูคลายจากชายเสื้อเธอช้า ๆ ราวกับให้โอกาสเธอเปลี่ยนใจได้ทุกเมื่อ แต่ขวัญข้าวกลับเป็นฝ่ายจับมือเขาไว้แทนสายตาที่เคยสั่นไหวก่อนหน้านั้นกลับนิ่งขึ้น คล้ายตัดสินใจบางอย่างในใจได้แล้ว“ฉันไม่ได้กลัวนะคะ…” เสียงเธอเบาจนแทบเป็นลมหายใจ “แค่… ไม่เคยใกล้ใครแบบนี้มาก่อน”รอยยิ้มของบลูอ่อนลงทันที ไม่ใช่รอยยิ้มมั่นใจแบบที่เขามักมีเวลาอยู่ในห้องประชุม แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังทะนุถนอมความรู้สึก
เธอเอื้อมมือไปจับข้อมือเขา ดึงลงมาช้าๆ แล้วส่ายหน้า “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะไม่แน่ใจ”บลูหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะก้มลงจูบเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่แตะผ่าน แต่ลึกซึ้งขึ้น ชัดเจนขึ้น ราวกับยอมรับในสิ่งที่พยายามปฏิเสธมาตลอดมือของเขาวางลงที่เอวเธอโดยอัตโนมัติ ขณะที่เธอขยับเข้าไปชิด จูบนั้นยืดเยื้อเพียงไม่กี่วินาที แต่กลับทำให้เวลาทั้งห้องเหมือนหยุดนิ่งเมื่อริมฝีปากของทั้งสองแยกจากกัน บลูหลับตาแน่นชั่วครู่ ก่อนจะพิงหน้าผากกับเธอ“แต่ถึงยังไงคำตอบแค่นี้จากเธอมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันแน่ใจหรอกนะว่าเธอรู้สึกแบบเดียวกันกับฉันจริงๆ” เขาคลายมือออกช้าๆ ถอยหลังหนึ่งก้าว ทิ้งระยะห่างที่จำเป็น แต่สายตายังคงผูกเธอไว้เหมือนเดิม“…?” เธอนิ่งไปในทันทีกับคำพูดแบบนั้นของบลู ในหัวเอาแต่คิดว่าควรจะต้องทำไงต่อดี“ออกไปก่อน อีก 5 นาทีผมมีประชุม” เขาพูดออกมาเสียงเบา “แล้วเราค่อยคุยกันเรื่อง”เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินไปที่ประตู แต่ก่อนจะเปิดออก เธอหันกลับมาบลูยังยืนอยู่ที่เดิมและครั้งนี้เขาไม่ได้หลบสายตาเธอ บางอย่างเริ่มต้นขึ้นแล้วแม้ยังไม่มีคำจำกัดความก็ตาม เข
“โอ๊ะ! คุณบลู ไหนบอกว่าจะให้เวลาฉันคิดก่อนไงคะ”เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบหันกลับไปผลักเขาออก เมื่ออ้อมแขนแข็งแรงของบลูโอบกอดเธอจากด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมของเขาทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่“ฉันรอไม่ไหวแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยชิดข้างใบหู “ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากพอจะได้มาเจอเธอแบบวันนี้ ฉันกลับไปนั่งคิดทบทวนมาทุกอย่าง คิดจนแน่ใจว่าความรู้สึกของตัวเองคืออะไร…และฉันก็ยอมรับมันแล้ว”เธอเม้มริมฝีปากแน่น มือทั้งสองกำชายเสื้อของตัวเองไว้ราวกับต้องการยึดเหนี่ยวสติ“เหลือแค่เธอแล้วนะ” เขาพูดต่อ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “เหลือแค่เธอที่ต้องยอมรับความรู้สึกของตัวเอง“แต่ว่าเราสองคน…” เธอพยายามเอ่ย เสียงแผ่วลงราวกับรู้ดีว่าประโยคนี้จะนำไปสู่เรื่องอะไร“ฉันรู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไร” บลูขัดขึ้นทันที ก่อนจะเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมจ้องมองอย่างจริงจัง “ถ้าคนมันจะรักกัน ต่อให้อยู่คนละฐานะ คนละโลก มันก็รักกันได้ ไม่มีใครเขาแบ่งชนชั้นกันแล้วในยุคนี้”หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ความจริงใจในแววตาของเขาทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม“ฉันว่าคุณบลูน่าจะเมานะคะ” เธอฝืนยิ้ม
“คุณบลู…มันเลยเวลาแล้วนะคะ”“…!” บลูนอนนิ่งไม่ตอบกลับอะไร“ปล่อยฉันได้แล้วค่ะคุณบลู” “ฉันขอเพิ่มเวลาอีกนิด ฉันพึ่งจะได้นอนเพียงนิิดเดียวเอง”“คุณจะนอนก็นอนไปสิคะ แค่ปล่อยฉันออกไปฉันต้องไปทำหน้าที่ของฉัน” บลูค่อยๆ ขยับแขนที่โอบกอดเธอไว้ออกจากตัวเธอ แล้วหันตัวไปอีกทางแล้วหลับต่อ ก่อนเธอขวัญข้าวลุกจากเตียงนอนแล้วออกจากห้องนอนนี้ไป และไม่ลืมที่จะล็อกประตูเพราะกลัวคุณย่าท่านจะเข้ามาเจอหลานตัวเองในห้องของเธอขวัญข้าว“คุณย่าคะไปกันค่ะหนูเตรียมของเสร็จแล้ว”“จ๊ะๆ” คุณย่าเดินออกจากด้านในตัวบ้านพร้อมกับขวัญข้าวที่คอยระวังพยุงคุณย่าอยู่ไม่ห่าง“นั่นรถบลูนี่ บลูเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่กันทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่อง” ย่าออกมาเจอรถของบลูที่จอดอยู่ เลยสงสัยว่าหลานตัวเองมาตั้งแต่ตอนไหนถึงได้ไม่รู้เรื่องเลย“คุณบลูมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ ดึกมากๆแล้ว สงสัยคุณบลูเห็นว่าคุณท่านเข้านอนแล้วก็เลยไม่อยากรบกวนคุณท่าน”“แล้วบลูมาทำอะไร ธุระหรือมาพักผ่อนหาฉันเฉยๆ เขาได้บอกไว้ไหม”“ไม่ได้บอกอะไรเคยค่ะ”“แล้วตอนนี้อยู่ไหน”ขวัญข้าวได้ยินคำถามนี้ถึงกับแอบตกใจเล็กน้อย เพราะบลูกำลังนอนอยู่ห้องเธอ“น่าจะนอนพักผ่อนอยู่ที่ห
ผ่านไป 2 สัปดาห์กับการที่ฉันได้มาทำงานที่บ้านสวนนี้ ทำงานและหลับนอนที่นี่ ตอนแรกคิดว่างานจะหนักเพราะวันแรกฉันเห็นคุณย่าแกนั่งรถเข็นนึกว่าเดินไม่ได้ แต่ความเป็นจริงแกเดินได้ แต่อาจจะไม่ได้แข็งแรงตามอายุของท่านที่เยอะแล้ว ถ้าถามว่าฉันทำอะไรบ้างในแต่ละวัน หลักๆเลยนะในหนึ่งวันที่ทำเริ่มตั้งแต่ตอนเช้าตื่นนอนตั้งแต่เช้าพาคุณย่าเขาไปวัดไหว้พระทำบุญกลับมาหาอาหารให้คุณย่าเขาทานต่อด้วยทำความสะอาดบ้านแค่ในตัวบ้านนะไม่รวมพื้นที่สนามหญ้ากว้างๆรอบบ้านพวกนั้นเพราะมีคนสวนดูแลอยู่แล้ว เสร็จจากทำความสะอาดก็ทานมื้อเที่ยงพร้อมคุณย่าจากนั้นมานั่งเล่นอ่านหนังสือให้คุณย่าเขาฟังในตอนบ่ายก่อนแกพักสายตาช่วงเวลานี้ฉันก็ออกไปซื้อของเข้ามาทำมื้อเย็นให้แกทาน แรกๆ ฉันไม่ทำให้แกทานเลยนะฉันสั่งแบบทำสำเร็จมาให้แกทานทุกมื้อ แต่พอมีวันนึงฉันอยากลองโชว์ฝีมือให้คุณย่าเขาทานสักมื้อ ตอนทำให้ครั้งแรกไม่คิดว่าจะได้ทำอีก ย่าเขาบอกให้ฉันทำอีกแบบนี้ก็แสดงว่าติดใจฝีมือฉันละสิ ทานมื้อเย็นเสร็จก็เก็บกวาดล้างจงล้างจานเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย ล็อกบ้านทุกประตู ปิดฟงปิดไฟให้หมดทุกดวงเข้าห้องนอนเป็นอันเสร็จสิ้น ก็มีแค่นี้แหละสิ่งที่ฉันต







