บทที่ 9 ทดลองงาน

“ห้องนี้เลยค่ะ” พนักงานคนนี้พูดก่อนเคาะประตูแล้วเปิดให้ฉันเดินเข้าไปก่อน “เชิญด้านในเลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

พนักงานที่นี่เขายิ้มแย้มดีเนาะ ส่วนฉันตอนนี้ยิ้มไม่ค่อยจะออก เหมือนคนฝืนยิ้มอะไรอย่างนั้น และตอนนี้ฉันเองก็ตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมอีกด้วย ไม่ชินสักที สมัครงานมาแล้วก็หลายครั้งสัมภาษณ์มาแล้วไม่ต่ำกว่า 10 ครั้งแต่ก็ยังหาที่ลงลอยไม่ได้ แต่ แต่ แต่ครั้งนี้นี่แหละอาจจะเป็นที่สุดท้ายก็ได้

‘ขวัญข้าวเอ๋ยเอาหน่อยเว้ย ขอให้ได้ขอให้โดน เพี้ยงงงงง!’

“สวัสดีค่ะ”

“ครับ เชิญนั่งครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

พอฉันนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานนี้ปุ๊บ… แล้วเขาก็เงียบไม่พูดอะไรต่อ ในหัวฉันกำลังคิดถกเถียงในกันอยู่ว่าจะเอาไงจะเริ่มพูดก่อนหรือรอเขาพูดก่อนดี หรือเขายุ่งอยู่เห็นเขามองจอคอมตั้งแต่เราเข้ามาแล้ว งั้นปล่อยแล้วกันเผื่อเขากำลังยุ่งอยู่

”คุณเป็นลูกพี่ศรใช่ไหม” ผ่านไปเกือบ 5 นาทีเขาถึงหันมาพูดกับฉัน

“ใช่ค่ะ”

“ผมขอดูหน่อย” เขาพูดก่อนหยิบแฟ้มเรซูเม่สะสมผลงานที่ฉันวางบนโต๊ะทำงานตรงหน้าไปดู

“ได้ค่ะ”

“เลือกรูปได้ไม่เหมือนตัวเองมาก”

แต่กลับไม่เปิดเข้าไปดู เขาดูแค่ด้านหน้าของแฟ้ม ไปโฟกัสแค่รูปนั่น…อะไรกันเนี่ยฉันพึ่งเคยเจอ

“เห็นพ่อเธอบอกว่าเธอกำลังหางานทำอยู่ ฉันก็เลยเรียกเธอมาคุยก่อนจะเอาเธอเข้ามาทดลองงานที่นี่ดู เธอสนใจไหม”

“ได้ค่ะ”

“จริงๆ บริษัทนี้ไม่ได้รับคนง่ายแบบนี้หรอกนะ แค่ฉันถูกซะตากับพ่อเธอ ฉันก็เลยอยากช่วยให้ลูกเขาได้มีที่ทำงาน”

“เอ่อ!” ฉันยกมือขึ้นเพียงสั้นๆ พร้อมกับใบหน้าที่ดูนอบน้อมเกรงใจอยู่

“ว่าไง”

“คือฉันมีคำถามค่ะ”

“ว่ามา”

“แล้ว…ถ้าเกิดคุณบลูรับดิฉันเข้ามาทำงานในรูปแบบวิธีที่มันง่ายๆ กว่าคนอื่นแบบนี้ จะไม่เป็นอะไรเหรอคะ”

“ผมให้มาทดลองงานก่อนยังไม่ได้บอกจะรับ หรือคุณมั่นใจแล้วว่าตัวเองจะได้งานที่นี่”

“ไม่ค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น” ไม่ได้มั่นใจแต่แค่มีแอบหวังอยู่เล็กน้อย

“ทดลองงาน 1 เดือน”

“ปกติที่อื่นๆ ทั่วไป 3 เดือนหรือเปล่าคะ”

“สำหรับเธอ ฉันให้แค่ 1 พอ”

ฉันเริ่มกลัวแล้ว ลูกเจ้าของบริษัทจะพาฉันซวยหรือเปล่านะ รับฉันมานี่พ่อแม่เขารู้เรื่องด้วยไหมก็ไม่รู้ ไม่มา่เอาฉันมาแล้วจบพังเหมือนที่ก่อนๆ ที่ฉันเคยผ่านมานะ

“ว่าไง เธอตกลงที่จะเริ่มทดลองงานเลยไหม”

“วันนี้เลยเหรอคะ”

“ครับ วันนี้”

เอาไงดีวะไอ้ตี๋หน้าหล่อมันจะไม่หลอกเรามาเล่นๆ ใช่ไหม… เอาก็เอาวะขวัญข้าว สู้เว้ย!

“ครับ ตกลงตามนั้นนะ เชิญครับ”

“ค่ะ” ฉันลุกจากเก้าอี้ตัวนี้อย่างเก้ๆ กังๆ ไม่ลืมที่จะหยิบแฟ้มขึ้นมาเก็บใส่กระเป๋าก่อนเดินตรงไปยังประตู

“ผมฝากขวัญข้าวด้วยนะวันนี้” ก่อนฉันออกพ้นจากประตูห้องนั้นก็แอบได้ยินเสียงเขาพูด…ผ่านทางโทรศัพท์บนโต๊ะเขา

“ได้ค่ะ”

ช่วงทดลองงานของฉันได้เริ่มขึ้นแล้ว จากที่พี่คนที่พาเรียนรู้งานที่นี่ ฉันรู้สึกว่าที่นี่ทำงานเป็นระบบแบบดีมากจนฉันกลัว กลัวจะทำงานเขาพัง เพราะเคยทำผิดพลาดมาก่อน แต่ฉันก็ทำมันมาได้เรื่อยๆ ผ่านมาได้เกือบถึงครึ่งเดือนแล้วที่ยังไม่มีอะไรใหญ่ๆ ที่ฉันจะทำพลาดเลย ราบรื่น จนมาถึงวันนี้ใครที่ไหนก็ไม่รู้มาที่บริษัทแล้วฉันไม่รู้จักเขา ฉันเจอใครฉันก็นอบน้อมยกมือไหว้สวัสดีเป็นปกติดีแต่ทำไมก็ไม่รู้เหมือนคนนี้ดูเกลียดซีฉันไม่ได้ใส่ร้ายเขาคนนั้นแต่พฤติกรรมที่เขาทำมันฟ้องว่าเขารู้สึกแบบนั้นกับฉันจริงๆ

ทั้งการมองทั้งการสั่งทำนั่นนี่ด้วยคำพูดที่ดูเป็นใหญ่ของที่นี่จนฉันอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มันเป็นใครและตอนนี้ฉันก็ได้รู้แล้ว เธอมีชื่อว่าบอนนี่เป็นน้องสาวของคุณบลู นี่เริ่มสงสัยแล้วว่าคุณจะนิสัยแบบเดียวกันกับเธอคนนี้ไหม เอาแต่ใจโคตรๆ อะไรไม่ได้ดั่งใจก็… เป็นบ้า เหมือนคนบ้าดิ้นจะเอาให้

“ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าเธอเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไง ใช้ทำอะไรก็ดูทำไม่เป็นไม่คล่องดูเอ๋อๆ”

“…!”

“อุ๊ป…นี่ฉันพูดอะไรให้เธอไม่พอใจเหรอหรือเปล่าทำไมสีหน้าเธอเปลี่ยนไปดูหมองๆ”

คำพูดคำจาของเธอก็ด้วยทำฉันอยากจะกระโดดถีบหน้าแม่ง แต่ดีนะที่ฉันห้ามเท้าตัวเองไว้ได้อยู่ไม่งั้นโดนแน่คนปากแบบนี้

“ทำไรบอน”

“อุ้ยพี่ชวนน้องมาพอดี”

“ถามว่าทำไรกันอยู่เมื่อกี้”

“น้องก็แค่เรียกยันคนนี้มาคุยเพราะทำงานไม่ได้เรื่องเลยค่ะ”

“ไปเรียกเขาแบบนั้นได้ไง เรียกเขาดีๆ”

“ก็ได้ค่ะ พี่คนนี้เขาทำงานไม่ได้เรื่อง”

“แต่ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีใครรายงานมานะว่าเขาทำงานไม่ดีไม่โอเคตรงไหนไหม”

“แต่พอหนูมาพี่เขาทำไม่ได้เรื่องจริงๆนะคะ”

“เอาออกเลยค่ะ”

“ไร้สาระ ไปแยกย้ายไปหาทำงานใครงานมันไป” คุณบลูพูดก่อนจะหันหลังเดินออกจากประตูห้องนี้

“ไร้สาระ พี่บลูว่ามันหรือว่าหนู พี่บลูกลับมาก่อน”

ฉันอยากจะพูดตรงๆ เหมือนกันว่าฉันเสียดายรูปลักษณ์ภายนอกของเธอที่แม่สวยยดูดีมากๆ แต่เสียอย่างเดียวเป็นบ้า

“พี่บลูหยุดเดี๋ยวนี้ กลับมาคุยกันก่อน” เสียงเธอเรียกคุณบลูดังลั่นทั่วชั้น 20 ก่อนเธอจะเจอกับใครคนนึงที่รูปลักษณ์ผ่านนอกดูอายุเยอะแล้ว ถ้าให้ฉันเดาคิดว่าช่วงอายุน่าจะประมาณ 70 ปีขึ้นไป

“คุณปู่ สวัสดีค่ะ”

“เล่นอะไรกันอีกแล้ว”

“เปล่าค่ะ”

ฉันคิดว่าฉันไม่ควรยืนอยู่แถวนี้ต่อ เผื่อเธอและปู่จะคุยเรื่องส่วนตัวครอบครัวเขากัน ฉันจึงเดินออกไปจากตรงนี้

”สวัสดีค่ะคุณบลู“ ฉันเดินออกจากห้องนั้นมาเจอคุณบลูที่พุ่งออกจากห้องทำงานตัวเอง

”ครับ คุณว่างอยู่ใช่ไหม”

“ตอนนี้…วาง ว่างค่ะว่าง”

”ผมจะให้คุณช่วยงานนิดหน่อย ถ้าคุณทำสำเร็จผมจะให้คุณผ่านการทดลองงานก่อนกำหนดในทันที”

คุณบลูพูดแบบนี้…งานใหญ่แน่ๆ เลย ทำไมฉันเริ่มกลัว ไม่กล้าทำหรอกนะถ้างานใหญ่ๆ ผิดพลาดมาซวยแน่ เอาไงดีปฏิเสธได้ไหม

“เป็นไรเงียบทำไม”

“ปะเปล่า เปล่าค่ะ”

“มันไม่ใช่งานใหญ่ๆ ใช่ไหมคะ”

“ทำไม…กลัวอะไร” คุณบูลพูดพลางค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เธอกับสายตานั้นของเขาที่จับจ่องใบหน้าแววตาเธออยู่ตลอดทุกการเคลื่อนไหวแม้ว่าเธอจะพยายามหลบหน้าเขาแล้วก็ตาม

“ไม่ได้กลัวค่ะ แค่…”

“มันไม่ใช่งานใหญ่โตอะไรหรอก คุณก็น่าจะรู้ดีว่าผมคงไม่โง่ให้คุณไปจัดการเรื่องใหญ่ๆของบริษัทหรอกใช่ไหมละ”

“ห๊ะ!”

ทำไมจู่ๆ ฉันก็เหมือนโดนด่าว่าโง่ซะอย่างนั้น ใช่เขาหลอกด่าฉัน

“รีบตามมาถ้าอยากผ่านช่วงทดลองงานไวๆ” คุณบลูพูดพลาดเดินนำหน้าไปเข้าลิฟต์ ก่อนพาฉันลงมาชั้น 1 ขึ้นรถแล้วออกไปข้างนอกโดยที่รถคันนี้คือพ่อฉันเองที่ขับ

ระหว่างทางบนรถเงียบมากไม่มีใครพูดอะไรสักคำ พ่อฉันในโหมดตอนทำงานก็คือเงียบจริง ฉันเอาแต่มองทางและนั่งเกร็งตลอดทางมาจนถึงที่หมายซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน

“พ่อ” ฉันแอบกระซิบถามพ่อขณะที่รถจอดและคุณบลูก็ลงไปก่อนแล้ว

“ว่าไงลูก”

“ที่นี่มันคือที่ไหนอ่ะ”

“ลงมาสิ ทำไมยังไม่ลงมาอีก” เสียงคุณบลูเรียก

“ค่ะ”

พ่อฉันไม่ทันได้บอกว่าคือที่ไหน ฉันต้องรีบลงจากรถมาก่อนก็เลยยังไม่รู้ แต่ด้านหน้าที่แห่งนี้มีป้ายด้านหน้าเขียนว่า Quiet Leaf Garden ส่วนลักษณ์ของที่นี่ก็เหมือนบ้านสวนมีพื้นหญ้าเขียวที่กว้างขวาง มีต้นไว้บ้านตามริมรั้วบ้าน ส่วนตัวบ้านก็สวยเลยแหละ นาทำที่นี่คือที่ที่ร่มรื่นมากสำหรับฉันที่พึ่งมาเจอเป็นครั้งแรก

‘ทำไมมีกระเป๋าด้วยอ่ะ’ พอฉันลงจากรถมาก็เห็นคนที่นี่ยกกระเป๋าเดินทางลงจากท้ายรถตู้คันนี้ที่ฉันนั่งมากับคุณบลู ทุกอย่างเกิดขึ้นไวหมดจนฉันเริ่มตามไม่ทัน สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากฉันลงจากรถ คุณบลูเขาพาฉันเดินมาตรงมาหาใครก็ไม่รู้ที่กำลังอยู่บนรถเข็นหันหน้าไปทางทิศตะวันตก ฉันและคุณบลูยื่นอยู่หลังเธอเงียบๆ ก่อนเธอค่อยขยับตัว คุณบลูถึงจะเอ่ยปากสวัสดีเขาก่อน

“สวัสดีครับ”

“มาแล้วเหรอ” เสียงตอบรับจากหญิงสาววัย 80 กว่าปี ที่กำลังนั่งรถเข็นอยู่พื้นที่ด้านหลังบ้านสวนนี้ เธอค่อยๆ ขยับรถเข็นหันมาทางด้านหลังที่มีขวัญข้าวและบลูยืนอยู่

“ครับ”

“แล้วนั่นพาใครมาด้วยที่ยืนหลบหลังหลานอยู่” เธอสงสัยว่ารอบนี้บลูพาใครมาด้วยที่เห็นยืนหลบอยู่ด้านหลังบลู

“สวัสดีค่ะ” ขวัญข้าวขยับตัวออกมานิดหน่อยก่อนเอ่ยปากสวัสดีเธอ

“คนที่คุณย่าอยากเจอไงครับ”

ห๊ะ! คุณย่าของคุณบลู แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน เขาอยากเจอฉันงั้นเหรอ

“ใคร”

อ้าวคุณย่าเขาพูดแบบนี้ก็คงไม่ใช่ฉันแล้วแหละ

“เด็กฝึกงานของผมครับ” คุณบลูตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เด็กฝึกงาน?” คุณย่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง “แล้วพามาทำไมถึงนี่ ย่าบอกตอนไหนว่าอยากเจอ”

ฉันแอบกลืนน้ำลายเงียบๆ หัวใจเต้นแรงผิดปกติ งานเล็กที่ไหนกัน…นี่มันไม่เล็กแล้วชัดๆ

“ผมอยากให้คุณย่าได้เจอเธอ” คุณบลูพูดเสียงนิ่ง “เพราะผมอยากให้เธอมาช่วยดูแลคุณย่าที่นี่ช่วงหนึ่ง”

“ดูแลฉัน?” คุณย่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “หลานคิดว่าย่าแก่จนช่วยตัวเองไม่ได้แล้วหรือไง”

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมแค่คิดว่าคุณย่าคงไม่อยากอยู่คนเดียว” คุณบลูเขารีบตอบ

คำว่า อยู่คนเดียว ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างน่าประหลาด ฉันเห็นมือเหี่ยวย่นของคุณย่ากำที่เท้าแขนรถเข็นแน่นขึ้นเพียงเสี้ยววินาที

“แล้วถามความสมัครใจจากเด็กคนนี้ยัง” คุณย่าหันมาถามฉันตรงๆ

“…!”

“หรือว่าหลานบังคับเขามา”

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบส่ายหน้า

“มะ…ไม่ค่ะ ฉันแค่ยังไม่รู้มาก่อนว่าจะต้องมาที่นี่”

คุณบลูเหลือบตามองฉันนิดหนึ่ง สายตานั้นอ่านยากจนฉันไม่แน่ใจว่าเขากำลังพอใจหรือไม่

“งั้นก็แปลว่ายังไม่ตกลงสินะ” คุณย่าพูดพลางยิ้มบางๆ

“เด็กคนนี้ดูไม่เหมือนคนที่จะทนอยู่กับฉันได้ง่ายๆ เลย”

หัวใจฉันหล่นวูบ