บทที่ 3 รับหัวหน้า

ผ่านไปหนึ่งวันกับการทำงานกับเอกสารกองสูงเกือบเท่าหัว

“ขวัญข้าวจ๊ะ”

“คะรุ่นพี่”

“มาดูคอมให้พี่หน่อย มันเป็นอะไรไม่รู้”

เอ่อ! ฉันล่ะอยากจะบอกรุ่นพี่คนที่เรียกฉันไปดูคอมให้จริงๆว่าฉันไม่ได้เรียนจบสาขาคอมพิวเตอร์มานะที่จะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นของคอมพี่ได้ ฉันมองไปในห้องนี้ก็เหลือแค่ฉันที่อยู่ในห้องทำงานกับรุ่นพี่คนนี้เรียกฉันไปดูคอมให้ โอเคเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงเรียกฉัน คนอื่นออกไปทานข้าวกันหมดแล้วสินะ

“ได้ค่ะ” ก็นั่นแหละสุดท้ายฉันก็เดินไปดูคอมให้พี่คนนั้น ถึงแม้ฉันจะไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องคอม แต่ฉันพอจะเดาๆทำไปก่อนเผื่อฟลุ๊คแก้ไขได้ขึ้นมา

“เห้ย! ได้แล้ว” แล้วพี่คนนั้นก็สะดุ้งพูดขึ้นมาอย่างน่าตกใจในขณะที่เขากำลังเฝ้ามองฉันทำอยู่

‘ขวัญเอ้ยขวัญมายัยขวัญข้าว’ ตกใจอะดิตกใจเสียงรุ่นพี่เมื่อกี้ แต่ไม่ใช่แค่ตกใจที่พี่เขาพูดขึ้นเสียงดังหรอกนะ ฉันตกใจตัวเองด้วยที่จู่ๆฉันก็แก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นกับคอมพี่คนนี้ได้เฉยเลย พระเจ้า!

“ขอบคุณนะจ๊ะน้องขวัญข้าว”

“ค่ะไม่เป็นไรค่ะ”

“เนี่ยแหละพี่รู้แล้วว่าถ้าคอมเป็นอะไรอีกที่จะเรียกใครมาดูให้”

“คะ? ดะ…ด่ะได้ค่ะ” หน้างงๆของฉันที่เหมือนในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด คือว่าฉันละสงสัยจริงๆว่าที่นี่ไม่มีพนักงานด้านคอมพิวเตอร์หรือยังไง แล้วจู่ๆปากฉันก็ตอบรับพี่เขาไปซะด้วยนะ

“ไปกินข้าวกันดีกว่าจ๊ะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” รุ่นพี่พูดพลางหยิบกระเป๋าก่อนเดินนำฉันออกไป

เออเว้ย! อย่างน้อยก็ได้กินข้าวฟรีกับการเสียเวลาตอนนี้ ดีนะที่รุ่นพี่เขาใจดีเลี้ยงข้าวฉันประหยัดไปหนึ่งมื้อแล้วเรา

…วันเสาร์

วันหยุดวันนี้ฉันเอางานกลับมาทำที่ห้องด้วยเพราะกลัวว่าจะทำไม่เสร็จทันวันที่หัวหน้าต้องการ ตอนนี้มันเหลืออีกเยอะเลยไม่รู้ว่าแค่ในวันหยุดสองวันนี้จะทำทันไหม ลุกขึ้นมาจากเตียงในสภาพที่น้ำก็ยังไม่อาบยังอยู่ในชุดนอนมานั่งบนโต๊ะทำงานหยิบแว่นสายตาขึ้นมาใส่ก่อนเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานและแฟ้มงานขึ้นมาทำต่อ

ตึ๊งงงง~ ตึ๊งงงง~

สายเรียกเข้า {คุณแม่}

หือ! ทำไมแม่โทรมานะ

เอ่อ! ฉิบหายละฉันลืมไปเลยว่าวันนี้นัดกับคุณแม่ไว้ว่าจะไปแก้บนด้วยกัน

“ค่ะแม่ แป๊บหนึ่งนะคะ หนูกำลังออกจากคอนโดแล้วค่ะ”

‘โอเคๆ แม่รออยู่บ้าน เตรียมของเสร็จหมดแล้วมา

“ค่ะๆ” ให้ตายเถอะ ฉันลืมไปได้ยังไง รีบๆๆๆๆ รีบแต่งตัวออกไปตอนนี้เลย ไม่ได้แล้วอาบน้ำแปรงฟันล้างหน้าก็พอแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าหน้าไม่ต้องแต่งแล้วเดี๋ยวไปรับแม่ช้า ไม่อยากให้แม่รอนาน

“มาแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูช่วยเอาของขึ้นรถ” ฉันพูดขึ้นมาพลางเดินไปถือของมาที่รถช่วยแม่

“นานจัง รถติดเหรอ”

“เอ่อคือว่า”

“เข้าใจแหละวันนี้มันวันหยุดรถเลยติดเป็นธรรมดา”

“จริงๆหนูลืมด้วยแหละแม่ว่าวันนี้ต้องไปแก้บน”

“อ้าว!”

“ดีที่แม่โทรมา”

“ก็ต้องโทรสิ แม่ทำอะไรเสร็จหมดแล้วก็เลยโทร”

“ว่าแต่แม่จำได้ใช่ไหมว่าแม่ไปที่ไหน”

“ถามอะไรงงๆนะเรา กินข้าวยังเนี่ยตั้งแต่เช้าถึงตอนนี้”

“ยังเลยค่ะ”

“ว่าแล้วไง พูดอะไรงงๆ”

“งงตรงไหนแม่ หนูก็ถามพูดแล้วนะ พูดถามว่าแม่จำทางได้ใช่ไหมที่ที่แม่ไปบนไว้”

“เมื่อกี้ไม่ใช่แบบนี้นะ อันนี้เข้าใจแล้ว”

“ใช่เหรอแม่”

“ใช่สิ อาหารเมื่อเช้าก็ไม่เลือกด้วยสิพ่อเรากินไปหมดแล้ว ไปขึ้นรถจะได้ไปบนให้เสร็จ จะแวะซื้ออะไรกินก่อนก็ได้”

“ค่ะ”

ฉันก็เริ่มงงว่าเมื่อกี้ฉันพูดอะไรที่มันดูงงๆไปเหรอ แต่ฉันไม่ได้หิวหรืออยากกินอะไรเลยนะ ฉันแค่อาจจะเบลอๆเพราะเมื่อเช้าตื่นเช้าไปหน่อยและนอนไม่ค่อยพอ

หลังจากที่ไปเสร็จไม่อยากจะบรรยายสภาพตัวเองที่แม่แต่งตัวให้โคตรจะเหมือนตัวตลก ไหนแม่บอกแต่งตัวสวยๆไม่ใช่เหรอหรือฉันจำผิด แล้วคือฉันเต้นไม่เป็นก็ให้ฉันเต้นจนได้อ่ะแม่ ชอบบนอะไรที่ลูกไม่ชอบทำจริงๆเลยนะแม่

“เก่งมากลูกแต่นี้แหละเสร็จแล้ว ของก็ถวายเจ้าแม่เรียบร้อยแล้ว เก่งมากๆ”

“แม่หนูอายคน ดูสิคนเยอะเลย เมื่อกี้ก็ก้มหน้าก้มตาเต้นไม่อยากมองเห็นใคร”

“ฮ่าๆ มาๆแม่ถอดชุดให้” ดูสิแม่ยังขำฉันเลยอ่ะ ไม่ตลกให้มันรู้ไป

“แวะร้านอาหารกินข้าวเที่ยงด้วยกันก่อนนะคะแม่”

“ได้สิ”

@ร้านอาาหาร

มาถึงร้านอาหารอย่ารวดเร็วเพราะฉันหิวข้าวมากตอนแรกว่าจะแวะหาไรกินก่อนมาแก้บน แต่ฉันก็ไม่แวะอยากจะแก้บนให้เสร็จก่อนค่อยมากินทีเดียวให้จบๆ

แล้วมันบังเอิญอะไรจังมาเจอหัวหน้าอยู่ร้านอาหารนี้ด้วย สั่งอาหารเสร็จแล้วค่อยเงยหน้ามาเห็นหัวหน้าตัวเองนั่งกินข้าวหัวโด่ตรงโต๊ะห้องด้านในสุด โคตรจะวีไอพีแถมคงามหล่อยังกระแทกกระจกมาให้ฉันมองเห็นเขาอยู่ด้านในที่ไกลแค่ไหนก็เห็น

“อุ้ย!” ฉันเผลอมองเขานานไปจนหัวหน้าเขามองออกมาเห็นฉันด้วยเช่นกัน แต่ด้วยถามที่เขาหน้าจะนั่งคุยธุระอยู่ด้วยเขาก็เลยไม่ได้โฟกัสการมองมาที่ฉันต่ออีก มองมาแค่เพียงแป๊บเดียวก่อนหันไปมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าที่กำลังพูดคุยกันอยู่

พอกินข้าวเสร็จแล้วฉันกำลังจะเดินไปจ่ายเงินค่าอาหารมื้อนี้ที่กินกับแม่ แต่พนักงานก็บอกว่ามีคนจ่ายให้แล้ว

“ใครจ่ายคะบอกได้ไหม”

“คุณผู้ชายที่อยู่โต๊ะด้านในสุดก่อนหน้านี้ค่ะแต่ตอนนี้เขากลับออกไปสักพักแล้ว”

“อ๋อโอเคค่ะ”

หัวหน้าแน่ๆเพราะหัวหน้าออกไปได้สักพักแล้ว แล้วเขาจะมาเลี้ยงเราทำไมกันนะ ดีนะที่บอกแม่ออกไปรอที่รถก่อน ถ้าแม่รู้ว่ามีคนเลี้ยงข้าวมีหวังแม่ถามยาวแม่ แล้วถ้ารู้ว่าเป็นใครเลี้ยงอีกมีหวังโดนแม่ยุให้รีบมีแฟนแม่ๆ แม่ยิ่งชอบอยู่คนมีฐานะหน้าที่การงานมั่นคงแล้วแม่จะไม่ถามฉันหรอกว่าฉันชอบไหม รีบไปส่งแม่กลับบ้านกันดีกว่สจะไปกลับไปทำงานต่อที่ห้อง

@ที่คอนโด

เวลา 19:00 นาฬิกา

ไปส่งแม่ที่บ้านก็ว่าจะรีบกลับคอนโดแต่ที่ไหนได้คนที่บ้านพวกญาติๆทั้งหลายก็ชวนอยู่เล่นด้วยกันก่อนตอนนี้ค่ำแล้วถึงจะได้กลับมาคอนโด

ปริ๊ง~

หือ! หัวหน้าาาาา! หัวหน้ามีไลน์ส่วนตัวฉันได้ไง

เสียงข้อความไลน์เข้าไม่ตกใจเท่าเห็นว่าไลน์ที่เด้งขึ้นมาคือหัวหน้า มันคือรูปหัวหน้าชัดเจนเลย

11 : คุณอยู่ไหน กลับยัง

ชื่อไลน์เป็นตัวเลข 11 ด้วยนะ 11 นี่น่าจะเลขมงคลของหัวหน้ามั้งถึงเอามาตั้งเป็นชื่อ

ชอบกินของหวาน : พึ่งกลับถึงห้องค่ะ

ฉันพึ่งสังเกตเวลาที่หัวหน้าส่งข้อความมันตั้งแต่ 1 ชั่วโมงที่แล้ว จากนั้นฉันก็เลยไปนั่งทำงานต่อ

ผ่านไป 3 ชั่วโมงงต่อมา

11 : ออกมารับผมหน่อย ร้านนี้…

หัวหน้าส่งข้อความมาหาอีก บอกให้ออกไปรับพร้อมส่งโลเคชั่นที่อยู่มาให้ด้วย เอาไงดีละถ้าปฏิเสธก็ไม่กล้าถ้าจะไม่ตอบก็กลัวอีกทำอะไรก็กลัวไปหมดนอกจากออกไปรับให้จบๆ

ชอบกินของหวาน : ได้ค่ะ

พอมาถึงที่ที่หัวหน้าบอกให้มารับก็เจอว่ามันเป็นไนต์คลับ แล้วด้านหน้าก็คนเยอะด้วย ฉันมองหาว่าหัวหน้านั่งรออยู่ตรงไหนของหน้าร้านหรือเปล่า ก็ยังไม่เจอ ฉันก็เลยส่งข้อความบอกให้หัวหน้าออกมาเพราะฉันมาถึงแล้ว

หัวหน้าเดินออกมาจากร้านด้วยสภาพที่ดูมอมเมา เดินเซไปมาจนฉันต้องรีบลงจากรถไปพยุงตัวหัวหน้าพาเดินมาขึ้นรถ แล้วจับหัวหน้ายัดเข้าไปนั่งเบาะหลังคนขับของรถเก๋งคันเก่งฉัน ก่อนจะขับรถออกไปจากบริการไนต์คลับนี้เอ๊ะว่าแต่คอนโดหรือบ้านหัวหน้าเขาอยู่ตรงไหนกันนะ

“หัวหน้าคะ ให้หนูไปส่งไหนคะ” หันหลังมาถามหัวหน้าก็เจอว่าเขาอยู่ในท่าเอนตัวลงนอนที่เบาะนั่งด้านหลังแถมเรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีวี่แววจะตอบกัน นอนนิ่งไปเลย ถามอะไรเขาก็เงียบนิ่งไปแล้วไม่ตอบฉัน ฉันควรเอาไงกันดี

หรือจะปล่อยทิ้งข้างถนนเลยดีไหมเนี่ย!

ล้อเล่นน๊าาา! ใครจะไปกล้าทิ้ง

.