บทที่ 7 ลาออก

เรื่องเมื่อคืนจบไปแล้วมาต่อที่เรื่องของตอนเช้าวันนี้…แต่เช้าเลย

“ว่าไงคะหัวหน้า” โดนเรียกมาห้องทำงานหัวหน้าแต่เช้า

“ผมอยากให้คุณลืมเรื่องที่ผมกับคุณคุยกันเรื่องแบบนั้นที่มันดูสนิทกันเกินคำว่าหัวหน้ากับลูกน้อง เช่นเมื่อคืน”

“ได้ค่ะ” แค่นี้ก็พอรู้แล้วว่าเขาน่าจะเคลียร์ใจกันกับแฟนเขาแล้ว

ทำไมฉันรู้สึกอยากจะลาออกจากที่นี่ ใครมันจะไปทำงานกับคนที่เคย… ที่เขาเคยถึงเนื้อถึงตัวกับเขาที่เป็นหัวหน้าเราได้วะ ยอมรับแหละว่าฉันรู้สึกไปแล้ว ถึงแม้มันจะแค่ไม่กี่วัน

“แม่หนูอยากหางานใหม่”

“ทำไมละลูก ได้งานแบบนั้นมันก็ดีแล้วจะไปหางานทำใหม่อีกทำไม”

“ไม่รู้อ่ะแม่ หนูไม่อยากทำงานแบบนี้หนูรู้สึกว่างานนี้ไม่เหมาะกับหนู”

“อ้าวเอาไงละทีนี้ จะหาใหม่จริงเหรอ”

“ใช่แม่”

“งั้นก็อดทนทำงานนั้นไปก่อน รอไปสอบที่อื่นได้ก่อน”

“ไม่เอาแม่หนูอยากออกเลย”

“แล้วจะเอาเงินที่ไหนกินละลูก แม่ก็ไม่ได้ทำงานนะ ออกมาก็กว่าจะได้สอบและก็ไม่รู้จะสอบติดได้ง่ายๆ อีกเมื่อไหร่”

“เดี๋ยวหนูหางานเล็กๆ ทำไปก่อนได้แม่”

“อ่ะๆ ก็แล้วแต่ลูก บอกอะไรก็ไม่ฟังอยู่แล้วนี่”

หลังจากที่คุยกับแม่เสร็จ ฉันก็เลือกที่จะลาออกจากที่นั่นทันที

แล้วใครจะไปคิดว่าฉันต้องมาอยู่จุดเดิมที่เคยผ่านมา กลับมาอยู่บ้านกับแม่และนั่งเลื่อนหางานทำอีกครั้ง แม้มันจะหายากมากๆ ก็จะพยายามหาให้ได้ เอาไว้ทำรอสอบงานราชการอีกครั้ง

“แม่ทำอาหารไว้ให้แล้วนะลูกอย่าลืมทานข้าวก่อนไปสัมภาษณ์งานนะ แม่ไปวัดก่อน”

“ค่ะแม่” ฉันที่กำลังอาบน้ำตะโกนตอบกลับแม่ไป

เป็นเช้าที่สดใสมากๆ ยกเว้นหน้าฉันที่ลืมแต่งมาด้วย ฉันไม่ลืมที่จะทานข้าวตามที่แม่บอกแต่ฉันลืมอยู่อย่างเดียวคือแต่งหน้า อายฉิบหาย

“สวัสดีค่ะ”

“ครับ สวัสดีครับ เชิญนั่งครับ”

“ขอบคุณค่ะ” แม่งเดี๋ยวนี้เราสามารถเจอคนหล่อๆ ได้ทั่วไปเลยจริงๆ เนาะ มานี่ก็เจอ

“เคยทำงานที่…ด้วย”

“ค่ะ”

“แล้วคุณทำงานสายนี้เป็นเหรอ”

“ฉันทำได้ค่ะ ถึงฉันจะยังไม่เคยทำงานฝ่ายผลิตมาก่อนแต่ฉันพร้อมเรียนรู้งาน”

“ตอบแบบนี้มากีที่แล้ว”

เขารู้ได้ไงว่าเราไปมาหลายที่แล้ว เก่งอ่ะ

เอ๊ะ! แต่ว่าเขาจะรู้มันก็ไม่แปลกป่ะเพราะเขาเป็นรับคนเข้าทำงานก็ต้องเจอคนพูดแบบนี้เหมือนกันบ้างแหละ และคงถามแบบนี้หลายคนแล้ว คนอื่นคงตอบว่าหลายที่แล้วแต่เราจะ…

“เอาตามความจริงก็เยอะแล้วค่ะ หลายที่เลยค่ะ”

“แล้วผมถามได้ไหมทำไมถึงออกจากบริษัทนั่น คุณไม่ได้ทำอะไรผิดก่อนออกมาใช่ไหม”

“ไม่ค่ะ ไม่ได้ทำเรื่องผิดๆ ดิฉันแค่…”

“แค่อะไรคุณ”

“งานยังไม่ตรงกับที่ฉันอยากทำมันจริงๆ ค่ะ”

“งานไม่ตรงสายงี้เหรอ”

“จะว่างั้นก็ได้ค่ะ”

“แต่ผมดูจากที่คุณจบมามันก็ตรงอยู่นะ”

แล้วเขาจะถามเรื่องนี้ฉันอะไรนักหนากัน ผ่านๆ ไปเลยได้ไหม ก็ตอบไปแล้วก็จบได้แล้วไหม

“ก็พอลองเข้าไปทำแล้วมันยังไม่ใช่ค่ะ”

“ครับ งั้นเดี๋ยวเริ่มงานวันนี้เลย”

“คะ?”

“เริ่มงานวันนี้เลยครับ”

“แล้วทำไมคนก่อนหน้า เขาได้เริ่มทำพรุ่งนี้คะ ฉันแอบได้ยินมา” ตอนนี้ฉันงงมาก จะให้ฉันเริ่มงานเลย แล้วดูสภาพฉันอย่างกับอะไรไมรู้

“ตามมา”

ตามมา? ให้ตามไปไหน ห้องฝ่ายผลิตเหรอ โอ้ยตายๆๆๆ

“เรม นี่พนักงานใหม่พี่พึ่งรับเข้ามาให้มาแทนพี่จุ๋มที่พึ่งออกไป ฝากสอนงานน้องด้วยนะ”

“ได้ค่ะ”

เขาพาฉันมาฝากกับใครไม่รู้แล้วก็เดินออกไปจากห้องนี้แล้ว ห้องนี้มีหลายคนกำลังนั่งทำงานหน้าคอมอยู่ด้วย โอ้ยอายหน้าตัวเอง อย่ามองมาทางนี้กันเลยค่ะ

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อเรมนะ น้องชื่ออะไรพี่จะได้เรียกชื่อถูก”

“ขวัญข้าวค่ะ”

“อ๋อโอเคจ๊ะน้องขวัญข้าว ตามพี่มานี่มา”

“ค่ะ”

พาฉันออกไปห้องไหนอีกละทีนี้ อ๋อไปห้องฝ่ายผลิต เพราะเมื่อกี้ไม่ใช่ห้องฝ่ายผลิต

“พี่จะพาเดินดูแต่ละที่ก่อน”

“แล้วห้องผลิตอยู่ตรงไหนคะ หนูอยากเห็นที่ที่หนูต้องทำงาน”

“ฝ่ายผลิตเหรอนั่นไงฝั่งนั้น แต่พวกเรารวมถึงน้องขวัญข้าวเองจะไม่ค่อยได้มาที่นี่หรอกนะในเวลาทำงานก็คงได้อยู่กันแต่ชั่นบนห้องเมื่อกี้”

อ้าวคือยังไง ฉันงง

“คือหมายความว่าหน้าที่งานของหนูต้องทำงานที่ชั้นบนที่ห้องเมื่อกี้เหรอคะ”

“ใช่ค่ะ”

“แต่หนูมาสมัครฝ่ายผลิตนะคะ”

“อ้าวเหรอ แล้วคุณเชนทำไมบอกกับพี่มาแทนพี่จุ๋ม พี่เริ่มงงละ”

“หนูไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

“หรือคุณเชนหลงรึยังไง เดี๋ยวพี่โทรถามแกแป๊บ”

“ได้ค่ะ” ระหว่างนี้ฉันก็รอให้พี่เขาโทรถามคุณเชนอะไรนั่นก่อน

“ค่ะ คุณเชน พอดีเรมจะโทรมาคุยเรื่องน้องที่คุณเชนฝากไว้”

‘ครับ’

“พอดีน้องบอกว่าน้องมาสมัครฝ่ายผลิตนะคะ ไม่ใช่ธุรการของพี่จุ๋ม”

‘ผลิตเต็มแล้วไง ผมเลยเอาเขาเข้าแทนพี่จุ๋ม’

“อ๋อเข้าใจแล้วค่ะ”

‘ครับฝากด้วย’

“ได้ค่ะ”

ตามนั้นเลย ฉันได้ยินหมดแล้ว เริ่มๆๆๆ

@บ้าน

“สัมภาษณ์งานเป็นไงบ้างลูก ทำไมกลับซะเย็นเลย”

“ได้งานแล้วแม่”

“ได้แล้วเหรอ แม่ดีใจด้วยนะ”

“แต่แม่ไม่ได้ไปบนที่ไหนไว้อีกใช่ไหม”

“ไม่ๆ ครั้งนี้แม่ยังไม่บนเลย”

“ดีแล้วแม่ขี้เกียจไปแก้บน”

“แล้ว…ว่าแต่ทำไมกลับมาซะเย็นเลย”

“ก็เขาให้เริ่มงานวันนี้เลยอะดิคะแม่”

“วันนี้เลย”

“ใช่ค่ะ”

“แล้วงานโอเคใช่ไหม ไม่ใช่ว่าอยากเปลี่ยนอีกนะ”

“งานเอกสารคล้ายๆ เดิมแหละแม่ แต่ยังดีไม่เยอะเท่าที่เดิม”

“ก็ดีแล้ว นึกว่าจะได้ยินคำว่าเปลี่ยนงานอีก”

“ไปแล้วแม่ หนูจะสู้”

“ดีลูก”

“ไม่ไหวก็จะทนสู้”

“ทนเลยไง”

“ก็ขี้เกียจย้ายแล้ว แต่ถ้าสอบติดอีกอันนั้นก็อาจจะย้าย แล้วแม่ว่าไงละ”

“แม่แล้วแต่ลูกเลย แต่เงินเดือนที่ทำงานที่นี้ก็โอเคเลยนะสำหรับแม่ลูกจะย้ายหรือไม่ก็ตามใจลูก”

“จริงได้ตั้ง 21,000 บาทต่อเดือน”

“อีกอย่าเรา 2 คนแม่ลูกใช้เงินประหยัดกันมากแค่นี้ก็เหลือเก็บแล้วแม่ว่า”

จริงของแม่นะ เราได้เงินมาแบ่งกับแม่คนละครึ่งในแต่ละเดือนคือสบายละเพราะเราไม่ใช้เงินเปลืองกันอยู่แล้ว

“แต่แม่”

“ว่าไงลูก”

“วันนี้หนูทำเครื่องปริ้นที่ทำงานพัง”

“ห๊ะ! ได้ไงลูก”

“หนูไม่รู้แต่หนูไม่ได้ตั้งใจนะ”

“แม่รู้ว่าไม่ได้ตั้งใจ แต่แม่อยากรู้เราไปทำอิท่าไหน”

“ก็ไปใช้งานมันปกตินี่แหละแม่แต่มันดันหยุดทำงาน มันไม่ติดอีกเลยแม่ รอช่างซ่อมมาซ่อมให้พรุ่งนี้”

“ลูกต้องคิดแบบนี้ด้วยสิลูกว่ามันอาจจะเก่าอยู่มานานมากแล้ว ไม่ใช่ว่าพอมันมาดับตอนที่เรากำลังใช้งานมันก็เลยโทษตัวเอง”

“ค่ะ”

เอาจริงนะ ชีวิตนี้หรือว่าฉันคิดมากเกินไป ฉันก็เลยไปไม่ถึงไหนสักที เริ่มคิดมากอีกละดูดิ

…2สัปดาห์ต่อมา

แล้วใครจะไปคิดว่าฉันจะต้องมาเจอคำพูดแบบนี้อีกแล้ว

“ใครเป็นคนรับน้องคนนั้นเข้ามาวะ”

“คนไหน”

“ก็น้องผู้หญิงที่ชื่อข้าวอะไรนั่นไง”

“ขวัญข้าวอะนะ”

“ใช่ เข้ามาได้ไงวะ”

“เออจริงนะ เห็นทำงานไม่ค่อยไอ้นี่เท่าไหร่เลย ดูช้าไปหมด”

“แต่คุณเชนเขารับเข้ามาเองเลยนะพี่”

“คุณเชนจริงเหรอ ปกติพี่เห็นเขาคัดแต่คนเก่งๆ ทำงานไวไม่มีพลาด ถึงพลาดก็มีให้เห็นน้อยอ่ะ”

“ส่วนน้องคนนี้พึ่งเข้ามาได้สัปดาห์เดียวก็พลาดไปหลายงานละ นี่ถ้าไม่ได้พวกเราแก้ก่อนไปถึงคุณเชนนะน้องคงแย่แน่ๆ เหมือนคนก่อนๆ ที่ลาออกไป”

“นั่นดิ นี่ก็นึกว่าใช้เส้นสายเข้ามาเพราะเห็นทำงานไม่ได้เรื่อง”

“หรือว่าใช่วะพี่ น้องอาจจะรู้จักคุณเชนหรือไม่ก็คนรอบตัวคุณเชน”

“เออๆ ไม่แน่นะมึง เพราะปกติคัดคนกันดีจะตาย”

ครั้งนี้ไม่ใช่คนที่เป็นหัวหน้าใหญ่ๆเขาพูด คนที่พูดคือพี่ๆ ที่ทำงานด้วยกัน ฉันบังเอิญมาได้ยินเขาแอบนินทาอยู่ในห้องพักทานอาหาร แต่เขายังไม่รู้กันหรอกนะว่าฉันมาแอบได้ยินที่เขาคุยเรื่องฉันกัน

แล้วใครจะไปรู้อีกว่า…พอฉันได้ยินแบบนี้แล้ว น้ำตาฉันมันก็ไหลมาเอง ฉันไม่โอเคมากๆ เรื่องนี้มันทำให้ฉันรู้สึกแย่กว่าที่ทำงานเดิมอีก ที่นั่นก็ยังดีที่ใครเขาไม่ได้รู้กัน แต่ที่นี่นินทาฉันเป็นกลุ่มๆ หลายคนแบบนี้ ฉันจะกล้าแบกหน้ามาทำงานต่อได้อยู่อีกจริงๆ เหรอวะ

“วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอลูก” หลักงานเมื่อวานที่โดนนินทาแบบนั้นวันนี้ฉันก็แทบไม่อยากลุกออกจากเตียงนอนเพื่อตื่นไปทำงาน

“ค่ะแม่ หนูเหมือนจะไม่สบาย”

แม่เข้าห้องมาดูฉันเพราะฉันยังไม่ออกจากห้องจนตอนนี้เลยเวลาเข้างานไปแล้ว

“ไหนแม่ขอดูหน่อยตัวร้อนไหม”

“ไม่แม่ คือ…หนูปวดหัวแล้วก็เพลียๆ เหมือนจะเป็นไข้” ฉันรีบขยับตัวลุกออกห่างจากแม่ไม่ให้เขาเข้ามาสัมผัสตัว เดี๋ยวแม่จะรู้ว่าเราโกหก

“โอเคลูก เดี๋ยวแม่ทำข้าวต้มไว้ให้นะ” แม่ของฉันพูดพลางลุกจากเตียงนอนฉันเดินตรงไปทางประตูห้อง

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“แต่ว่า…แม่คะ”

“ว่าไปลูก” แม่หยุดตรงหน้าประตูก่อนหันกลับมามองที่ฉัน

“คือว่า…ไม่มีอะไรค่ะแม่”

“ฉันแม่ลงไปแล้วนะ”

“ค่ะ”

ฉันก็อยากจะบอกกลับแม่นะว่าฉันอยากจะลาออกจากที่ทำงานอีกแล้ว แต่ฉันนี้มันก็สั่นไปเพราะเข้าไปทำได้ในระยะเวลายังไม่นานก็จะออกอีกแล้ว เงินเดือนที่คุยกันว่าจะมาแบ่งแม่ตอนนี้น่าจะไม่ได้มาแบ่งแล้วเพราะใจฉันมันอยากออกจริงๆ อยู่ไม่ได้จริงๆ ไม่มีใครเขาชอบเราสักคน เรามันก็ทำงานแย่อย่างที่พี่เขาพูดแหละ พลาดบ่อยแต่จะใหทำไงได้ เราก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรทั้งๆ ที่ก็ตั้งใจทำแล้วจริงๆ นะ