บทที่ 2 ความซวยที่ติดตัวมา

ถ้าให้พูดถึงเรื่องความซวยในตัวฉันมันมักจะเกิดขึ้นได้ตลอดทุกเมื่อทุกสถานการณ์ อย่างเช่นเมื่อวานและวันนี้ก็ด้วย

“พี่หนูขอโทษจริงๆค่ะ หนูขอโทษค่ะ”

ซวยจริงๆ!

หลังจากที่เมื่อวานทำงานพลาดไป แล้วหัวหน้าก็นัดให้เข้าไปคุยด้วยวันนี้ตอนเช้าแต่ว่าพอมาถึงวันนี้ตอนเช้าหัวหน้าดันติดงานข้างนอกซะก่อนก็เลยยังไม่คุย

ส่วนตอนนี้ฉันก็กำลังเจอกับความซวยที่อยู่ๆก็ทำงานของรุ่นพี่เสียหายอีก เพียงแค่คลิกเม้าส์ทีเดียวก็พัง เห้อ! เกิดแต่กลับอิขวัญข้าว ดีนะที่รุ่นพี่เขาบันทึกงานไว้ขึ้นหนึ่งแล้ว แต่อีกครึ่งหลังนี่สิยังไม่ทันได้กดบันทึกเราก็ไปกดอะไรมั่วซั่วซะก่อน

“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไรพี่พอจำได้เดี๋ยวพี่พิมพ์เอาใหม่ครับ”

แต่ดีนะที่รุ่นพี่เขาไม่ว่าอะไรฉัน เห้ออออ! ฉันเริ่มแล้ววะ เริ่มคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับที่นี่ไม่เหมาะกับงานแบบนี้ถึงแม้ฉันจะทำงานได้เพียงไม่กี่วันก็ตาม แต่ฉันก็พอจะดูออกว่าตัวเองไม่เหมาะกับที่นี่

“หนูขวัญข้าวลูก” เสียงรุ่นพี่ผู้หญิงเดินมาแต่ไกลๆ ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมองและรีบตอบกลับอย่างไว

“ค่ะรุ่นพี่”

“หัวหน้าเข้ามาแล้วจ๊ะ หัวหน้าเรียกเข้าไปพบที่ห้องทำงานจ๊ะ”

“โอเคค่ะ”

แล้วหัวหน้าเข้ามาตอนกำลังจะถึงเวลาพักเที่ยงเนี่ยนะ อีกแค่ 5 นาทีก็เที่ยงแล้ว หวังว่าหัวหน้าจะคุยน้อยๆฉันจะได้มีเวลาเยอะๆออกไปทานข้าว

“ค่ะหัวหน้า”

“มานี่ มานั่งก่อน”

“ค่ะ”

“ผมรู้ว่าคุณยังไม่มีประสบการณ์ เพราะฉะนั้นผมจะให้คุณเริ่มจากงานง่ายๆพวกนี้ก่อน เอกสารพวกนี้เป็นเอกสารข้อมูลเก่าที่ได้เก็บรวบรวมไว้เมื่อ 10 ปีที่แล้วและบางรหัสก็หาไม่เจอที่เป็นไฟล์บนคอมพิวเตอร์ ทีนี้มันมีงานหนึ่งในเร็วๆนี้ที่ผมต้องใช้เอกสารข้อมูลเหล่านี้” หัวหน้ายกกองเอกสารมาวางไว้บนโต๊ะด้านหน้าฉัน และเป็นเอกสารที่กองใหญ่มาก เยอะหลายแผ่นกระดาษเลยแหละ ก่อนหัวหน้าจะพูดอธิบายให้ฉันเข้าใจอย่างยาวเหยียด

“ค่ะ”

“ผมก็เลยจะรบกวนคุณเป็นคนทำงานนี้ เอาแค่เฉพาะรหัส 108-261 นะ คุณช่วยหาให้หน่อย แล้วก็บันทึกเป็นไฟล์งานไว้บนคอมพิวเตอร์ด้วย จะได้หาง่ายหน่อย เพราะล่าสุดผมให้รุ่นพี่คุณหาบนคอมแล้วไม่เจอ รหัสตั้งแต่ 108-261 นั่นแหละผมรบกวนหน่อยนะ งานง่ายๆไม่ยากหวังว่าคุณจะทำมันได้”

“ภายในวันไหนคะ”

“หนึ่งอาทิตย์ เพราะผมต้องรีบใช้”

“ได้ค่ะ”

“นี่แหละ มีแค่นี้แหละที่เรียกคุณมา โจมออกไปไหวไหม ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวผมเรียกรุ่นพี่มาช่วยคุณ”

“ไหวคะไหว” ก็ตอบไหวไปงั้นแหละ แต่จริงๆมันก็หนักไม่เบาพอยกขึ้นแล้วอ่ะ แต่เอาหน่อยวะ โต๊ะทำงานฉันไม่ได้ไกลจากห้องหัวหน้าเท่าไหร่หรอก

“ไหวแน่นะ ให้ผมเรียกคนอื่นมายกช่วยคุณดีกว่าไหม”

“ไหวค่ะ ถึงหัวหน้าจะเรียกตอนนี้ก็ไม่น่ามีใครอยู่แล้วค่ะ เพราะมันถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว”

“มานี่มา ผมยกไปให้”

แต่สุดท้ายหัวหน้าก็ยื่นมือเข้ามาช่วยฉันอีกเป็นครั้งที่สองแล้ว แม่งเอ้ยถ้ามีหัวหน้าหล่อหน้าตาดีแถมจิตใจดีแบบนี้ฉันก็เริ่มอยากจะอยู่ต่อแล้วแหละถ้าแบบนี้

“ไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะหัวหน้า”

“อื่อ! โอเคครับ”

“ขอบคุณนะคะ”

“ครับ”

“แล้วหัวหน้าไม่ออกไปทานข้าวเที่ยงเหรอคะ”

“ผมทานมาแล้วครับก่อนเข้ามาบริษัท”

“อ๋อโอเคค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

“ครับ”

ให้ตายเถอะ ไม่คิดว่าคนหล่อๆจะมีคนที่เขาหล่อถึงข้างในด้วยอย่างเช่นหัวหน้าฉันคนนี้ ก่อนหน้านี้มองไม่เห็นถึงตรงนี้ของหัวหน้าแต่ตอนนี้มองเห็นแล้วว่าหัวหน้าเขาดีจริง

…ไปกินข้าว ไปกินข้าว ไปกินข้าวได้แล้ว~

จู่ๆท้องไส้ก็เรียกหาของกิน โอเคๆฉันไปแล้วก็ได้ ออกไปกินข้าวดีกว่า

“โอ๊ะ! โทษ…ขอโทษค่ะ” ไม่ทันจะก้าวเท้าออกจากบริษัทก็เดินไปชนใครเขาก็ไม่รู้ ผู้หญิงสะสาวที่พึ่งเข้ามาในบริษัทแล้วดูรีบมาก เดินไปต่อไม่สนใจที่ฉันชนเมื่อกี้แต่ก็มีอาการออกนิดหน่อยว่าไม่พอใจ แลเวเหมือนจะมีเรื่องอะไรที่ไม่พอใจมากกว่าเรื่องของฉันเขาก็เลยดูรีบๆไปแบบไม่สนใจที่ฉันชนเมื่อกี้

ให้ตายเถอะนี่ฉันพูดอะไรวกวนไปมา นี่แหละน่าที่มันดูไปไม่รอดกับหน้าที่การงานที่พึ่งได้มา แล้วถ้าฉันออกจากงานนี้แล้วฉันจะไปทำอะไรได้วะ

ฉันมานั่งคิดๆดูที่ร้านอาหารที่อยู่ฝั่งตรงข้ามบริษัท มานั่งคิดดูแล้วฉันไม่น่าทำอะไรเป็นเพราะถ้าฉันทำงานนี้ไม่ได้ก็ทำอย่างอื่นไม่น่ารอดหรือเปล่า หรือมันมีงานไหนไหมที่ไม่ต้องใช้สมอง ไม่มีอ่ะ มันไม่มีอยู่แล้ว ทฝถ้างานที่ใช้กำลังฉันก็ไม่มีเรี่ยวแรงอะไรเลย แรงจากร่างกายคงรับมือกับอะไรหนักๆไม่น่าไหว

ถ้าออกจากงานนี้ก็ไม่มีเงินไปใช้หนี้สินที่ติดตัวอยู่ เพราะงั้นทำๆไปเถอะ สอบติดก็ดีแค่ไหนแล้วกว่าจะสอบเข้ามาได้มันยากจะตายคิดเยอะๆหน่อย อย่าออกเพราะความรู้สึกท้อเพียงแค่ชั่ววูบ

ฉันนั่งกินข้าวที่ร้านจนอิ่มก่อนกลับมาที่บริษัท บังเอิญมองไปเจอห้องทำงานหัวหน้าที่ประตูห้องเปิดทิ้งไว้และได้ยินเสียงผู้หญิงกำลังพูดจาห้วนๆกับหัวหน้า พอหัวหน้าเห็นว่าพนักงานเริ่มกลับเข้ามาจากกินข้าวกันเยอะแล้ว หัวหน้าก็เดินมาปิดประตูห้องทำงาน ทำให้หลังจากนั้นฉันไม่ได้ยินที่เขาคุยกันแล้ว

“หนูขวัญข้าวลูก หนูว่างอยู่ใช่ไหมเอางานนี้ไปทำเร็ว”

“ว่างอะไรคุณป้า น้องขวัญข้าวเขาพึ่งได้งานจากที่หัวหน้าสั่งมาเอง เนี่ยไอ้งานนี้” รุ่นพี่ผู้ชายโต๊ะใกล้ๆฉันได้ตอบแทนฉันไปหมดแล้ว

“อ๋อ โอเคพี่ก็นึกว่าหนูเสร็จงานตัวเองหมดแล้ว”

“ยังค่ะ ขอโทษนะคะ” ฉันพูดพลางยิ้มอ่อนๆตอบกลับรุ่นพี่ผู้หญิงวัย 30+ ก่อนรุ่นพี่จะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานตัวเอง

“ว่าแต่รุ่นพี่รู้ได้ไงว่าหนูได้งานจากที่หัวหน้าสั่งมา” ฉันขยับเก้าอี้ไปใกล้ๆเก้าอี้ของรุ่นพี่ในขณะที่รุ่นพี่กำลังนั่งทำงานอยู่ ก่อนฉันจะพูดถามรุ่นพี่ออกไปด้วยน้ำเสียงที่เบาใกล้ๆรุ่นพี่

“พี่จะไม่รู้ได้ไงก็พี่เป็นคนตรวจสอบงานนี้ในคอมพิวเตอร์ดูก่อนที่หัวหน้าจะเอาให้เรามาทำ เห็นหัวหน้าพูดอยู่ว่าจะให้เด็กใหม่เป็นคนคีย์ข้อมูลเข้าใหม่พวกข้อมูลไฟล์ที่หายไปบนคอมพิวเตอร์

“อ๋อ! หนูเข้าใจล่ะ”

“อือ! รีบๆทำเดี๋ยวไม่ทันเวลาส่งซะก่อน”

“ได้ค่ะ”

ถ้านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นในการทำงาน ฉันจะไม่คิดมากเรื่องงานแล้วก็ได้เพราะช่วงเริ่มใครมันจะแบบจะจับจะทำอะไรก็ดีไปฟมดไม่มีหรอกนะ เริ่มต้นมันก็ต้องอย่างฉันกันหมดทั้งนั้นแหละ

“อุ้ย!” และถึงแม้ว่าฉันจะมองไปเห็นกองเอกสารที่สูงใหญ่เกือบท่วมหัวฉันได้อยู่ข้างๆ ฉันจะทำเป็นว่ามันไม่เยอะเลยแล้วกัน หลอกตัวเองเผื่อจะมีแรงทำงานหน่อย

เห้ออออออ! ไหวไม่ไหว

ไหวสิวะ….

ฉันนั่งทำงานที่หัวหน้าสั่ง ทำมาตั้งแต่บ่ายโมงจนตินนี้จะใกล้เวลาเลิกงานแล้วก็ยังเจอรหัสที่หัวหน้าต้องการได้ไม่เยอะเลย แถมต้องเอาไปบันทึกใส่บนคอมพิวเตอร์อีก เวลาน่าจะต้องใช้เยอะพอสนควร

“กลับบ้านกันเด็กๆ”

นั่นไงถึงเวลาเลิกงานแล้ว จากเสียงเรียกของรุ่นพี่ผู้หญิงที่เก็บของเรียบร้อยและก็กำลังเดินออกจากประตูห้องทำงานไปก่อนใครเลย