บทที่ 4 2 สองมาตรฐาน

แสงแดดยามเช้าส่องลอดบานกระจกใหญ่ของสนามบินนานาชาติ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยก้อนเมฆดูสดใส เหล่าผู้คนเคลื่อนไหวไปมาด้วยความคึกคัก อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟและขนมปังอุ่นคละคลุ้งในอากาศปะปนกับเสียงเรียกประกาศเที่ยวบินที่ดังเป็นระยะ

ชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มสีเข้มเดินตรงมาอย่างสง่างามเข้ามาภายในอาคารผู้โดยสาร รูปร่างดูสูงโปร่งแววตาคมลึก ภายใต้หมวกกัปตันที่สวมอยู่ดูเป็นระเบียบคือใบหน้าของผู้ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขาคือกัปตันเตชน์ หนึ่งในนักบินฝีมือเยี่ยมของสายการบิน Premruthai Airways ทายาทมหาเศรษฐีอันดับ 1 ของประเทศ และนั่งตำแหน่งประธานบริษัทสายการบินด้วย ร่ำรวยแต่ว่าน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเขาเป็นใคร

ชายหนุ่มก้าวตรงไปยังร้านอาหารมุมหนึ่งของสนามบินที่อยู่ใกล้กระจก เพื่อนนักบินอีกสองคนกำลังนั่งรออยู่ มีเสียงหัวเราะของเราแอร์โฮสเตสในชุดเครื่องแบบเรียบร้อย

"มอนิ่งครับกัปตัน เป็นยังไงบ้างเมื่อวานวิ่งหนีแฟนเก่า"

"ไอ้นี่! อยากโดนเตะไงวะ"

เขาเดินเข้ามาจากตอนแรกที่ใบหน้าดูอารมณ์ดีแปลเปลี่ยนเป็นโมโหเพราะถูกแซวแบบนั้น ธนัตถ์หลุดขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะดึงพี่ชายให้นั่งลงที่โต๊ะ

"เอาน่าผมก็แค่แซวไปงั้น ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเกิดได้เจอกันพี่ชายจะอยู่ในสภาพไหน"

"มึงคิดว่าอยู่ในสภาพไหนล่ะ กูโดนถีบติดประตูรถเลยโคตรซวยฉิบหาย"

ชายหนุ่มบ่นออกมาอย่างไม่ปิดบัง และเมื่ออาหารเช้าถูกนำมาเสิร์ฟเขาก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นเพราะได้กลิ่นของไข่ดาว เบคอนและกาแฟสด

"ขอกินหน่อยดิหิว"

"เอาเลยครับพี่ชายผมสั่งมาให้นั่นแหละ กลัวว่าพี่ชายจะกินไม่ทันก็เลยสั่งมาไว้ก่อน ว่าแต่เมื่อกี้พี่บอกว่าโดนถีบติดประตูรถหมายความว่ายังไง อย่าบอกว่าเจอกันแล้วนะ"

รุ่นน้องเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ ไม่คิดว่าจะเกลียดชังกันถึงขนาดนั้น และดูเหมือนว่าพี่ชายจะกลัวแอร์โฮสเตสสาวคนนี้ไม่น้อย

"ก็เจอกันแล้วสิ แกรู้ปะโคตรซวยชะมัดเลยขับรถออกจากลานจอดรถแต่ดันชนกัน พอเจอหน้าเท่านั้นแหละยกเท้าขึ้นกระทืบเลย ผู้หญิงอะไรใจร้ายชะมัดเลยแถมยังเรียกค่าเสียหายรถชนกันนิดเดียวเองเอาไปตั้ง 20,000 บาท"

"ฟังที่พี่ชายพูดดูเหมือนอิงอิงจะเป็นคนที่แรงพอสมควรเลยนะ ดูจากหน้าตาไม่ได้เลยนะเนี่ย"

"ก็ใช่สิวะผู้หญิงร้ายแบบนั้นอย่าไปใกล้เชียวล่ะ คนบ้าอะไรทั้งปากจัดแถมยังใช้กำลังอีก ใครได้เป็นเมียซวยไปจนตาย"

และในระหว่างที่เขากำลังบ่นหญิงสาวก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงหวานดังมาจากโต๊ะที่อยู่ข้างๆ

"มาร์ตินเราขอนั่งด้วยได้ไหม"

"ได้สิทำไมจะไม่ได้ล่ะ สำหรับอิงอิงคนสวยอยากนั่งตรงไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ อยากนั่งตักเราก็ยังได้เลย"

มาร์ตินนักบินสุดหล่ออีกคนเลยออกมาด้วยน้ำเสียงหวานฉ่ำเมื่อเห็นสาวสวยแอร์โฮสเตสที่เพิ่งย้ายมาใหม่ ทั้งสองคนรู้จักกันตอนสมัย ม.ปลาย ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปเรียนตอนช่วงมหาวิทยาลัยไม่คิดว่าจะบังเอิญได้มาเจอกันอีก

"ปากหวานจังเลยนะ"

เธอเอ่ยออกมาเสียงหวานกว่าจะขยับตัวนั่งลงตรงข้ามกับมาร์ติน ทั้งสองคนเรียนมัธยมด้วยกันแถมคนที่รู้จักยังเชียร์ทั้งคู่ให้คบหากันอยากออกนอกหน้า มีความเหมาะสมกันในทุกทางแต่เนื่องจากว่าหญิงสาวคบหาอยู่กับรุ่นพี่อีกคนจึงทำให้เขาไม่มีโอกาสนั้น

"เราก็ปากหวานกับอิงอิงคนเดียวแค่นั้นแหละ เห็นเพื่อนแอร์โฮสเตสด้วยกันบอกว่าอิงอิงโสดอยู่ใช่หรือเปล่า"

"อืม โสดมาสองปีแล้วล่ะ"

"ทำไมโสดนานขนาดนั้น"

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย คนสวยแบบอิงอิงไม่น่าที่จะโสดนานเลยด้วยซ้ำ หลังจากที่ผู้ชายคนอื่นรู้ว่าเธอโสดน่าจะมีคนมารอต่อคิวไม่น้อย ทำไมเธอถึงปล่อยให้ตัวเองอยู่คนเดียวแบบนี้มาหลายปี

"ผู้ชายคนแรกมันเหี้ยทำให้เจ็บแสบก็เลยเข็ดน่ะ"

"แค่ก ๆ"

ผู้ชายโต๊ะที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักขนมปังรีบยกกาแฟขึ้นดื่มจนหมดแก้ว เลิกกันมาตั้งนานแล้วยังโดนด่าว่าเหี้ยอีก แม่เจ้า! สงสัยจะแค้นจัด

"เมื่อกี้อิงอิงด่าพี่หรือเปล่า"

"เออดิ แล้วมึงจะตอกย้ำทำไมเล่า"

เขายื่นมือไปเบิดกะโหลกรุ่นน้องหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะหันขวับไปมองอิงอิงที่ตอนนี้เหมือนจะเหลือบสายตาหันมามองเขาพอดี และเขาทันได้เห็นรอยยิ้มร้ายของเธอด้วยดูน่ากลัวชะมัด

"ไม่คิดเลยแค่ผู้ชายเลวคนเดียวจะทำให้อิงอิงไม่เปิดใจให้ใครแบบนี้"

"ก็ถ้าผู้ชายคนใหม่ดีกว่าก็พร้อมเปิดใจนะ มาร์ตินคิดว่าจะมีผู้ชายที่ดีเข้ามาในชีวิตเราหรือเปล่าล่ะ"

"เสนอตัวเองให้ได้ไหมล่ะ หืม"

เขาหยอดหญิงสาวกลับไปจนทำให้ผู้ชายที่อยู่โต๊ะข้างๆ แทบนั่งไม่ติด ไอ้มาร์ตินคือคนที่ชอบแฟนเก่าของเขามาตั้งแต่เรียนมัธยม ตอนนั้นแย่งชิงกันจีบหญิงสาวหนักมากและในที่สุดเขาก็เป็นผู้ชนะในครั้งนั้น ได้หัวใจเธอมาครอบครองแต่ก็พลาดเสียเธอไปในเวลาเดียวกัน แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้ทั้งสองคนจะกลับมาสานสัมพันธ์กันใหม่ ซึ่งมันเป็นศักดิ์ศรีที่เขายอมไม่ได้หลังจากที่ได้ชัยชนะครั้งนั้นเขาจะไม่ยอมให้มันกลับมาชนะได้อีก

"มาร์ตินตั้งแต่มาเป็นกัปตันกลายเป็นหนุ่มฮอตไปแล้ว แอร์โฮสเตสคนอื่นเขาพูดกันว่านายทั้งหล่อแล้วก็ใจดีมาก แบบนี้คู่แข่งก็ต้องเยอะสิ จะบอกว่ายังไม่มีแฟนเราไม่เชื่อหรอกนะ"

"เราไม่มีแฟนจริงๆ นะ เพราะว่าเรารอผู้หญิงเพียงคนเดียวเท่านั้นตอนนี้เธอโสดแล้วเราก็ได้โอกาสในการจีบใหม่อีกครั้ง ไม่รู้ว่าเธอจะยอมหรือเปล่า"

มาร์ตินส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้กับผู้หญิงตรงหน้าซึ่งเขารอเวลานี้มานานแล้ว พอรู้ว่าเธอย้ายมาเป็นแอร์โฮสเตสที่สายการบินนี้เขาแทบจะอดทนรอเธอไม่ไหว ไม่คิดว่าหญิงสาวจะเดินเข้ามาหาเองถึงที่ คราวนี้แหละเขาจะต้องได้หัวใจเธอมาครอบครอง และจะต้องเอาชนะไอ้รุ่นพี่คนนั้นด้วย

"หยอดเก่งนักนะ กินไปเลยจะได้ไม่ต้องพูดเยอะ"

เธอยื่นขนมปังใส่ปากเขาเพื่อให้มาร์ตินหยุดพูด ปกติอิงอิงไม่ได้มีนิสัยอ่อยผู้ชายแบบนี้แต่ด้วยความที่แฟนเก่านั่งอยู่โต๊ะข้างๆ เธอรู้สึกหมั่นไส้ก็เลยเล่นด้วยกับผู้ชายตรงหน้าสักหน่อย อย่างน้อยเขาจะได้รู้สึกเจ็บปวดบ้างที่เสียเธอไปให้เหมือนกับที่ตอนนั้นเธอรู้สึกเสียใจมากที่ถูกเขาบอกเลิกทั้งที่เธอยังรักอยู่

"ทำไมขนมปังนี่เลี่ยนจังวะ ได้กลิ่นก็จะอ้วกแล้ว"

เสียงของเตชน์ดังขึ้นจึงทำให้ชายหญิงที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ เหลือบสายตาหันไปมอง มาร์ตินจดจำเขาได้ทันทีเพราะเป็นคู่อริที่แย่งกันจีบหญิงสาวตรงหน้ามาตั้งแต่มัธยม

"มาร์ตินได้กลิ่นอะไรหรือเปล่า"

"หืม กลิ่นอะไรล่ะ"

มาร์ตินทำจมูกฟิดๆ แต่ก็ไม่เห็นว่าจะได้กลิ่นอะไรทั้งนั้น หญิงสาวเอามือปัดไปมาตรงจมูกก่อนจะเอ่ยออกมา

"กลิ่นหมาหัวเน่าน่ะ เหม็นเนาะ"

"นี่!"

เตชน์หันไปมองหญิงสาวด้วยใบหน้าหงุดหงิด ตอนนี้คิดจะเอาคืนเขาด้วยการไปยุ่งกับคู่อริของเขาตอนมัธยมสินะ บอกเลยนะว่าชาตินี้ทั้งชาติถ้าเขาไม่ได้ไอ้มาร์ตินก็ไม่มีทางได้หรอก โดยเฉพาะคำว่าสมหวังไม่มีในพจนานุกรมของมันแน่นอน

"รีบกินเถอะจะได้รีบไป กลิ่นหมาแถวนี้แรงมากเลยคราวหลังถ้าได้กลิ่นรีบออกให้ห่างเลยนะรู้ไหม ถ้าอย่างนั้นเราแลก LINE กันดีไหมจะได้คุยกันไง"

"ถ้าเกิดว่าอิงอิงไม่พูดเราก็จะขออยู่แล้ว ขอบคุณนะที่ให้โอกาสเราอีกครั้ง"

เขามองทั้งสองคนแลกโซเชียลกันใบหน้าดูอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้ ชาตินี้ทั้งชาติทั้งสองคนไม่มีทางได้สมหวังกันแน่ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่

'ของของกูคิดจะแย่งก็ลองสิ หึ'