Chapter 7

ถึงโรงยิม กริมม์ก็เปลี่ยนชุดโดยเมินสายตาอ่านยากของแกสตัน แต่หูก็คอยฟังบทสนทนาจากสาว ๆเข้ามารุมล้อม 

“พี่ชื่อแกสตันค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

“เงียบดิ๊ เสียสมาธิ!!” กริมม์ตวาดอย่างรำคาญ เกิดความเงียบชั่วครู่ แต่หลังจากนั้นเหตุการณ์ก็กลับไปดังเดิม

“เป็นบ้าเหรอ” บอยถามพลางเลิกคิ้วไปยังพี่คนนั้น แล้วพลันหรี่ตาอย่างตั้งใจจะจับผิดเพื่อนสนิท

“ก็อยากบ้าจริง ๆอยู่หรอก” กระแทกปลายเสียงแล้วเลี่ยงไปหาพวกที่ยืนวางแผนกันอยู่ การเล่นครั้งนี้จริงจังเพราะมีการวางเงินเดิมพันถึงแต้มละหนึ่งพันบาท

และนั่นมันทำให้กริมม์เกิดไอเดีย หนทางการปลดหนี้ของไอ้วิตถารนั่นมาถึงแล้ว เหอะ! ต่อให้ปากเปื่อยก็ถือว่าคุ้ม 

"พี่คนนั้นใคร โห่…สาวไปรุมหมดเลยว่ะ" คนชวนที่ข้องใจตั้งแต่แรกถามขึ้น 

“คนวิตถาร” สายตาเพื่อนร่วมทีมหันมาจ้องกริมม์หน้าฉงน แล้วบอยก็เป็นฝ่ายชี้ไปที่ตำหนิตรงลำคอ

"เดี๋ยวก่อน ใครทำรอยที่คอมึง? " อีกฝ่ายตกใจหน้าขึ้นสีพลันลูบคอตนแรง ๆคงหวังว่ารอยนั้นจะหายในทันที

"เอ่อ..." 

"ผมทำเอง" ทุกคนตะลึงงัน เกิดเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นกลางหน้าผาก ส่วนเด็กคนนั้นได้แต่กัดปากถลึงตา “ล้อเล่นน่า”

กริมม์เดือดปุด ๆ ฝ่ามือกำแน่นแต่หนี้สินมันค้ำคอ ล้อเล่นเหรอ คิดว่าไอ้พวกนี้มันโง่มากรึไง

ไม่ทันได้สาดวาจา โทรศัพท์ของแกสตันก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทุกคนจึงได้โอกาสกระซิบถามว่าเรื่องนั้นมันจริงใช่ไหม…พวกเขาคบกันเหรอ

“โว้ย! ประสาทจะเสีย” ระหว่างกำลังสบถ แกสตันก็วางสายเรียกเข้านั้นแล้วฉุดข้อมือกริมม์อย่างแรง ทุกคนในที่นั้นเบิ่งตากว้างหันมองหน้ากันต่างคนต่างไม่เข้าใจ "เดี๋ยว! จะพาผมไปไหน"

“ทัศนศึกษา" 

"ไม่เอา ผมไม่ไป"  

"กูสั่ง มึงต้องทำ" 

สุดท้ายก็ถูกลากไปขึ้นรถทั้งที่ไม่เต็มใจอยู่ดี "ผมเข้าใจสถานะตัวเองดี แต่คุณก็โปรดเข้าใจด้วยว่าผมต้องเรียน "

"แล้ว?" ผินดวงหน้าละจากถนนเบื้องหน้า เลิกคิ้วไม่แยแส

"เลิกลากผมไปไหนมาไหนตามใจคุณทีเหอะ"

"งั้นวันหลังกูจะให้ลูกน้องมาเฝ้ามึงที่มอแทน เบื่อเหมือนกันที่ต้องลากมึงมาด้วยเพราะกลัวมึงหนี"

"ทำไมไม่จับผมขังไว้ในห้องเหมือนที่ทำเมื่อคืนแรกซะเลยล่ะ อนุญาตให้ผมมาเรียนทำไม ทำแบบนี้มันต่างกับติดคุกตรงไหน"

"กูไม่ยิงมึงทิ้งเหมือนลูกหนี้คนอื่น ๆ ก็บุญเท่าไหร่แล้ว อย่าพูดมาก!"

"งั้นก็ยิงทิ้งซะเลยสิ ชีวิตผมตอนนี้มันก็อัปปรีย์พอแล้ว ตาย ๆ ไปซะจะได้ไม่ต้องเหนื่อยใช้หนี้ใครด้วย! "

"อย่าทำให้กูหมดความอดทนนะกริมม์" แกสตันกดเสียงต่ำ บีบแก้มนิ่มอย่างแรง ส่วนอีกมือก็ขับรถไป 

เด็กหนุ่มดีดดิ้นพลางเหล่มองรอบข้าง ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแก่ ๆแล้วรถราจึงบางตา เขาจึงตัดสินใจบางอย่าง...

ผลัวะ!

"เฮ้ย!!"

ตุบ!

กริมม์หุนหันพลันแล่นเปิดประตูรถแล้วกระโดดลง ถึงโชคดีที่ไม่มีรถตามหลังมาจึงไม่โดนเหยียบซ้ำ แต่ยังไงก็ได้แผลอยู่ดี เนื้อตัวแสบแปลบไปทั่ว ถึงอย่างนั้นเด็กหนุ่มก็กัดฟันทน ยันตัวลุกก่อนจะวิ่งขึ้นฟุตบาธ

แกสตันเบิ่งตาตะลึง เหลือเชื่อว่าเด็กนั่นจะบ้าได้ถึงขนาดนี้ ตัดสินใจจอดรถแล้ววิ่งตาม นี่ไม่ใช่เพราะเรื่องหนี้อย่างเดียวแล้ว แต่กริมม์กำลังกลายเป็นตัวกระตุ้นความอยากเอาชนะโดยไม่รู้ตัว "ไอ้กริมม์!!"

"เฮือก!" ระหว่างสับเท้าวิ่ง กริมม์ก็ภาวนาในใจ ขอให้ผลแห่งความกตัญญูต่อผู้ให้กำเนิด ช่วยให้ลูกเจ๊แก้วรอดจากอุ้งมือไอ้นรกนั่นทีเถอะ

"หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้เด็กเหี้ย!" เสียงแผดลั่นแจ่มชัด แต่คนเบื้องหน้ายังไม่ยอมเชื่อฟัง นั่นยิ่งทำให้เดือดดาล "กูจับได้เมื่อไหร่มึงตาย!" 

กริมม์ไม่กล้าแม้แต่จะเหลียวหลังไปดูว่าแกสตันอยู่ใกล้แค่ไหน แต่ให้เดาคงทิ้งห่างกันไม่กี่ก้าวแน่ ๆ 

“แม่งเอ๊ย!” โห่อะไรวะคนไทย มีแต่คนหันมองแล้วซุบซิบกัน ไม่มีใครคิดจะช่วยเหลือสักคน แล้วสถานีตำรวจอีกไกลไหมเนี่ย ลูกเจ๊แก้วจะไม่ไหวแล้วนะเว้ย!

ห่างออกไปไม่ไกลนัก สายตาก็มองเห็นแสงแห่งความหวังสีกากี เขาอยู่นั่น..ตำรวจจราจร 

สวรรค์โปรด!