Chapter 9

ปัดมือแทนคำพูดว่าให้ออกไป ไล่สายตาตามการเคลื่อนไหวของลูกน้องคนสนิท ก่อนเหล่ไปทางเด็กบนเตียงพลันแค่นเยาะในลำคอ “ลูกหนี้ที่นี่ดีเนอะ มีพยาบาลส่วนตัวด้วย”

“ครับ” ถ้าไม่ดื้อ ไม่เถียง แกสตันคงหมดความสนใจไปเอง 

“ทีกับกูพูดน้อยจังนะ กลัวดอกพิกุลร่วงเหรอ”

“เปล่าครับ” พลันมือหนาพุ่งบีบคางกริมม์ นัยน์ตาสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้ เกิดคำถามในใจว่า ตนทำอะไรผิดอีก “คะ…คุณเกลียดอะไรผมเหรอ บอกผมเถอะ”

“ถ้าบอกจะยอมเชื่องว่างั้น?” เด็กหนุ่มยักคอหงึกหงัก แกสตันรู้ว่าตนกำลังถือแต้มต่อจึงหรี่ดวงตาพลันแค่นหัวเราะ “จริง ๆก็ไม่ได้เกลียดมึงนะ แค่หมั่นไส้”

“...” หมั่นไส้เนี่ยนะ ไอ้ประสาทกลับ

“ด่ากันในใจอีกแล้ว”

“เปล่า…” หลับตาปี๋ปกปิดความรังเกียจต่ออีกฝ่าย พลันลืมตาโพลงเมื่อมือแกสตันค่อย ๆเลื่อนไปยังลำคอระหง นิ้วโป้งกดเบา ๆตรงลูกกระเดือก ดวงหน้าฉายความร้ายกาจออกมาไม่ปิดบัง

“จริง ๆก็ไม่ต่างกันนี่หว่า” 

พลันกริมม์คว้ามือนั้น กล่าวละล่ำละลัก “อะ…อะไร”

“จะหญิงหรือชาย มันก็ไม่ต่างกันไง” โน้มตัวเชื่องช้า กดอีกฝ่ายลงกระทั่งแผ่นหลังนั้นแนบสนิทกับพื้นเตียง สีหน้าเด็กดื้อหวั่นวิตก ส่วนสองมือก็ดันแผ่นอกของแกสตันไว้ “กลัว?”

“ครับ” 

ชายหนุ่มยิ้มหยัน กระซิบเครือเคล้าข้างใบหู “นี่กะจะเลิกดื้อเพื่อให้กูเบื่อรึเปล่า”

กริม์หลบสายตา เผลอขยุ้มกำผืนเสื้อในอุ้งมือแน่น ต้องทำยังไงไอ้คนวิตถารนี่ถึงจะจับไม่ได้ไล่ไม่ทันกัน 

“ของบางอย่างต่อให้ใช้จนเบื่อกูก็ไม่ทิ้ง…นอกจากมันจะพัง” จับจ้องรอยแดงที่ต้นคอก่อนประกบปากกัดเพียงเบา ๆ พลันกริมม์ก็ออกแรงขัดขืนทุบตี ทว่า แกสตันก็ผละกายออกห่าง ยกมือขึ้นสองข้างแสร้งว่ายอมแพ้

“จะทิ้งก็ต่อเมื่อมันพังเท่านั้นใช่ไหมครับ”   

ดวงตาชายหนุ่มไล่ตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า “อืม”

“ถ้าไม่เริ่มใช้งานเมื่อไรมันจะพัง” กริมม์กัดฟันแน่น หยาดน้ำตาคลอหน่วย แต่ยังเชิดหน้าขณะถอดเสื้อตนออกช้า ๆ “แต่ผมมีข้อแม้”

เส้นคิ้วแกสตันกระดกขึ้น ปลายลิ้นเลียขอบปากอย่างเจ้าเล่ห์ “ว่ามา”

“ทุกการใช้งานของคุณ ผมต้องได้ค่าตอบแทน”

“ในฐานะผู้บริโภค กูก็มีข้อแม้” ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนเชื่องช้า ประวิงเวลาเพื่อสร้างแรงกดดันแก่เด็กพยศนั่น “มึงต้องพร้อมทุกครั้งที่กูอยากใช้งาน”

พยักหน้ารับแข็งขันแม้ลึก ๆรู้สึกสั่นกลัว ทว่า ตอนนี้กริมม์ตกอยู่ในนักศึกษาแถมยังพ่วงตำแหน่งลูกหนี้ มีอะไรไปต่อรองกับเจ้าของอำนาจเบ็ดเสร็จอย่างเขากัน

‘ไม่เป็นไรกริมม์ ลูกเจ๊แก้วต้องไม่เป็นไร’  

เวลาล่วงเลยไปราวยี่สิบนาที ที่ทั้งคู่ยังนั่งนิ่ง ๆบนเตียงโดยไร้เสื้อแสงปกคลุมร่างส่วนบน กริมม์ข้องใจแต่ไม่อยากสนทนาด้วย ส่วนแกสตันนั้นกำลังรอสิ่งของที่สั่งแก่มือขวาด้วยใจรุ่มร้อน

เสียงเคาะดังขึ้น ชายหนุ่มพลันดีดตัวผึงไปรับถุงกระดาษมา โดยไม่เปิดโอกาสให้โทมิได้ถามอะไร ปิดประตูใส่หน้าทันควัน 

เมื่อเห็นของในถุงที่แกสตันเทลงบนโต๊ะอ่านหนังสือ เด็กหนุ่มถดกายหนีไปยังหัวเตียง ฝ่ามือถูขมับตนพลันถอนหายใจหนักหน่วง เพิ่งนึกเสียใจกับการพูดไม่คิดของตน ‘ไอ้กริมม์ ไอ้คนปากเสียเอ๊ย…’

“เขาบอกว่ามันเจ็บมาก” กล่าวในระหว่างสวมถุงยางนิ้วแล้วราดเจลหล่อลื่นจนท่วมฝ่ามือ รอยยิ้มร้ายกาจฉายเต็มดวงหน้า “ทีนี้อ้าข้ากว้าง ๆ”

กริมม์ตัวแข็งทื่อ กลอกลูกตาสั่นระริกไปมา ครั้นข้อขาถูกกุมรวบตนพลันสะดุ้งเฮือกพลิกตัวพยายามคลานหนี “ช่วยด้วย!”

“สติดีปะเนี่ย” เพียงออกแรงเล็กน้อย ร่างเด็กคนนั้นก็ถูกลากกลับมาโดยง่าย เมื่อไรหมอนี่จะรู้สักทีว่าการดิ้นรนของตัวเองมันไร้ประโยชน์และทำให้แกสตันหัวเราะออกมาอย่างสมเพช “มึงทำอะไรไม่ได้นอกจาก…อยู่เฉย ๆ”