Chapter 8

หมับ!

"กล้านะมึง" แกสตันกระชากคอเสื้อไอ้ตัวแสบไว้พลันปิดปากทันควัน 

"อ่อยอู้! " ทั้งที่พยายามแหกปากดีดดิ้น เผื่อคุณตำรวจได้ยิน แต่สุดท้ายแล้ว ทุกอย่างมันเสียแรงเปล่า

ลากกริมม์กลับขึ้นรถพร้อมคำขู่ “ถ้ายังดื้อ กูจะขังมึงไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันจริง ๆด้วย”

นัยน์ตาแป๋วสั่นระริกขอความเมตตา แต่พลันถูกผลักไสรุนแรง กริมม์จึงทำได้เพียงถอนหายใจพลางมองบาดแผลตามร่างกายตน ไม่นานนัก รถคันหรูก็จอดสนิทที่ไหล่ทาง 

เด็กหนุ่มคิดว่าทุกอย่างที่ตนทำไปด้วยความคึกคะนองสงบลงแล้ว ทว่า มันไม่ใช่ เจ้าหนี้คนนั้นตะปบปลายคางมนแล้วเค้นเสียงต่ำ “อย่าเสือกมีลูกเล่นอีกนะมึง”

“คะ…ครับ” ความกลัวแล่นปลาบปกคลุมทั่วตัว ที่จริงควรสำเหนียกได้ตั้งแต่แรกว่าหมอนี่ไม่ใช่คนปกติ คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะมีใจโอบอ้อมให้ลูกหนี้น่ะเหรอ ไม่มีทางซะหรอก

แกสตันเดินหายเข้าไปยังซอกตึกที่อยู่ไม่ห่างจากตัวรถมากนัก ในมือเขาไม่มีอาวุธ แต่ทั้งตัวมีพร้อมทั้งหมัด เท้า เข่า ศอก กระหน่ำใส่อีกฝ่ายไม่ยั้งราวทุบตีหมูหมา

ทุกภาพอยู่ในสายตากริมม์ ขณะนั้นก็รู้สึกหายใจไม่เต็มปอด ถ้าหากยังทำตัวพยศแบบนี้แล้วคนวิตถารนั่นทนไม่ไหว คงมีสภาพไม่ต่างกันแน่

“แม่งเอ๊ย…กูทำอะไรผิดวะ” สองมือลูบขมับตนพลันถอนหายใจหนักหน่วง ทั้งที่เป็นเด็กดีมาตลอด ไม่เคยนอกลู่นอกทาง ทำไมเทวดาตอบแทนกันได้ใจร้ายขนาดนี้

เสียงเปิดประตูรถดังขึ้น เด็กหนุ่มจึงหันขวับไป ไล่สายตาดูรอยหยดเลือดบนเสื้อเชิ้ตนั่นก่อนกัดฟันแน่น เส้นคิ้วขมวดกันแสดงออกชัดเจนว่าหวั่นวิตก

“มึงกลัวเป็นด้วยเหรอ” กริมม์เงียบกริบใบหน้าซีดเผือด แกสตันเห็นอย่างนั้นก็เกาหางคิ้วตนกระอักกระอ่วน “อ่า…ไอ้เวรนั่นมันหัวหมอ”

“...”

“ถ้ามึงเชื่อฟังกูก็ไม่มีปัญหาหรอก” อีกฝ่ายก้มหน้างุด ที่จริงก็ไม่เคยต้องดูแลความรู้สึกใครเลย เอาเป็นว่าใช้เงินอย่างเคยก็แล้วกัน “ให้ค่าขนม”

“ครับ” ช้อนดวงตาจ้องแกสตันสลับกับหลุบมองธนบัตรบนหน้าตักตัวเอง 

“เผื่อมีอะไรที่อยากได้”

“ผมอยากได้อิสระ” ปิดปากทันใด รวบเงินฟ่อนนั้นเก็บไว้ในเก๊ะหน้ารถ ในเมื่อสิ่งที่ต้องการไม่ใช่สิ่งนี้ ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องเก็บมัน

ชายหนุ่มปรายมอง ขุ่นใจกับความดื้อด้านนั้น “ศักดิ์ศรีโง่ ๆ”

กริมม์ไม่เถียง เอื้อมหยิบกระดาษชำระซับเลือดตัวเอง โดยไม่รู้ว่านั่นยิ่งทำให้เจ้าหนี้หน้าเลือดเดือดดาล ท่อนแขนถูกฉุดกระชากอย่างแรง พยายามยื้อกลับแต่ยิ่งทำก็ยิ่งถูกรั้งแรงขึ้น “ผมเจ็บนะ!”

“บอกให้เอาเงินก็เอาไปสิ”

“ผมไม่อยากได้เงิน ผมอยากได้อิสระ” ใบหน้ากริมม์เครียดเขม็ง “แน่จริงก็ให้ดิ ถ้าไม่แน่ก็เงียบ”

“กู…ไม่…ให้” 

“เงินนี้ผมก็ไม่เอา” แกสตันแค่นยิ้มเยาะ แล้วกล่าวประโยคที่เสียดแทงความรู้สึก

“แม่กินศักดิ์ศรีของลูกโง่ ๆได้รึเปล่า ถ้าไม่ได้ก็เอาไป” ริมฝีปากบางบิดเบี้ยว ดวงหน้าแดงก่ำ นั่นทำให้แกสตันรู้สึกดีอย่างประหลาด 

ทั้งชีวิตที่ต่อสู้ดิ้นรนจนได้มาอยู่ในจุดนี้ เคยตกต่ำ ถูกเหยียดหยาม กระทั่งไม่มีไอ้หน้าไหนกล้าพูดถึงอีก เว้นแต่เด็กตรงหน้า ที่ทำตัวเย่อหยิ่งลืมสถานะตัวเอง 

แกสตันกลับไม่นึกเห็นใจอีกฝ่ายที่เผชิญชะตากรรมคล้าย ๆกัน ยิ่งสะใจกับการต้องหากลวิธีกำราบหมอนี่ 

‘สักวันเถอะ กูจะทำให้มึงไม่กล้าอวดดีกับกู’

----------

เด็กหนุ่มกระย่องกระแย่งขึ้นชั้นสองพร้อมอุปกรณ์ปฐมพยาบาลในมือ สภาพทุเรศทุรังไม่ต่างกับผู้ชายคนนั้นที่โดนแกสตันกระทืบในซอกตึก ถึงที่สุดแล้วจะได้เงินนั้นที่ถูกยัดเยียด กลับไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด

“พี่พาไปส่งไหม” โทมิเดินเข้าไปประคองแผ่นหลัง และแย่งกล่องทำแผลมาแทน “ทำทำไมน่ะ”

“พี่ก็ไม่น่าถาม” หัวเราะเบา ๆแทบพร้อมกัน “เจ้านายพี่เขามีปมอะไรรึเปล่าครับ ดูเกลียดผมจัง”

“ปมเหรอ” ครุ่นคิดถึงสาเหตุ ที่พอนึกออกก็มีเรื่องเดียว “ก็มีอยู่ น่าจะเกี่ยวกับกริมม์ด้วย”

“เอ่อ…ยังไงครับ ผมก็อยู่ของผมดี ๆ”

“บอสไม่ชอบคนโกหก แล้วก็ชอบเอาชนะ”

“สมมติว่าผมยอมเขา ไม่ดื้อ ไม่เถียง มันจะดีขึ้นไหมครับ” นั่งลงบนเตียงพลางแบมือขอกล่องปฐมพยาบาล แต่โทมิส่ายหัวก่อนดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้าม 

“พี่ตอบไม่ได้หรอก พี่อยู่กับบอสมานานก็จริง แต่ไม่ได้รู้ทุกอย่างที่เขาคิด” เสียงโอดโอยดังขึ้นทันทีที่สำลีแตะแผลสด ไม่นานนักทุกอย่างก็แล้วเสร็จ “เรียบร้อย”

“ขอบ…” ดวงตาเบิ่งเมื่อเห็นหน้าคนที่อยากหลีกหนีที่สุด เขายืนกอดอกพิงลำตัวกับประตูห้อง พลันยักคิ้วเมื่อถูกกริมม์สบตา 

โทมิค่อย ๆเหลียวตามเด็กหนุ่ม ทันใดมือที่จับผ้าก๊อซยกขึ้นสองข้าง เหมือนผู้ร้ายถูกจับได้ว่าทำความผิดมหันต์ “ผะ…ผมมาทำแผลให้กริมม์ครับ”

“กูมีตา”