Chapter 6

ไม่รอคำตอบ แกสตันเบียดตัวประชิดนาบริมฝีปากเย็นชืดกับกลีบปากที่เผยออ้าด้วยยังตกใจอยู่ เขาอาศัยจังหวะนั้นดุนลิ้นเข้าไปสลับกับกลืนกินแผ่นลิ้นนิ่มนวลแต่แข็งทื่อแผ่วเบา

กริมม์เผลอเคลิบเคลิ้มกับรสละมุนนั่นเข้าอย่างจัง ตอบรับสัมผัสตวัดหยอกเย้ากับอีกฝ่ายด้วยใจเต้นตึกตัก มันแปลกใหม่ แต่มันดี…ดีจริง ๆ

เห็นว่าเด็กหนุ่มเริ่มคล้อยตาม แกสตันจึงรุกหนักล้วงเข้าไปใต้สาบเสื้อ ค่อย ๆเลื่อนศีรษะลงมาฝากรอยไว้กับต้นคอ นั่นทำให้กริมม์ได้สติ รวบรวมเรี่ยวแรงผลักร่างล่ำสันออก 

ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ ก่อนแลบลิ้นเลียริมฝีปากตน จับจ้องดวงหน้าหวานถามเสียงแหบพร่า "ไม่อยากต่อเหรอ" 

"ขอตัว" ลุกพรวดขึ้นจากอ่างแล้ววิ่งออกไปทันที แต่คงเป็นเพราะผลกรรมที่ทำไว้กับแกสตัน กริมม์ลื่นบรรดาสารพัดน้ำยาที่เป็นคนราดไว้จนหงายหลังไม่เป็นท่า

"เจ็บไหม" เร่งลุกไปดูเด็กที่เพิ่งด่าว่าเปรตโดยลืมสนใจผ้าขนหนูที่ร่วงไปแล้ว

"ไม่เล็กครับ เอ้ย! ไม่เจ็บครับ ๆ ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะ" ไอ้สายตาพิเรนทร์ มึงจะมองสิ่งที่มันจรรโลงใจบ้างไม่ได้เลยรึไง!

----------

"ไอ้กริมม์ มึงไปทำอะไรมา ทำไมตาดูคล้ำ ๆ " กริมม์เงยหน้าจากหนังสือเรียนหันมาหาคนทัก 

“งานเยอะ ง่วง” เห็นเพื่อนพยักหน้ารับรู้แล้วเขาจึงยืดแขนซบหน้ากับกระเป๋าเป้ เพราะเมื่อคืนมัวแต่คิดเรื่องแกสตัน แถมยังต้องรีบไปเอาผ้าที่ห้องเก่าตั้งแต่ตีห้า คิดแล้วแค้น ที่เขาต้องลำบากแบบนี้ก็เพราะญาติเหลือเดนนั่น

"ไอ้กริมม์!" ไม่นานนักเสียงเพื่อนอีกคนก็แทรกเข้าโสตประสาท แต่อีกฝ่ายไม่ขานรับ เพียงโบกมือไหว ๆแล้วตั้งใจหลับต่อ

“มันทำงานหนักเกินไปปะวะไอ้บอย” 

“ทำไงได้” ทั้งสองจึงเปิดรายงานขึ้นมาทำระหว่างรอปลุกกริมม์เงียบ ๆ แต่กลายเป็นว่าต้องเขย่าตัวเพื่อนก่อนเวลา เพราะบุคคลปริศนาผู้หนึ่งที่เข้ามายืนจ้องพลางชี้ไปยังคนนอนหลับ "อะ…ไอ้กริมม์"

"หือ อะไร? " หันหลังไปตามสายตาของทั้งคู่ก่อนได้พบกับคนที่อยากหนีให้ไกล

"ฮายยย" โบกมือทักทายแย้มยิ้ม อีกฝ่ายหน้ายุ่งทันที อืม…น่าแกล้งอีกแล้ว

"คุณมาทำอะไรที่นี่" ไม่มีคำตอบแต่เลือกนั่งข้าง ๆ แทน จะมาเบียดทำซากอะไรก็ไม่รู้ โต๊ะม้าหินอ่อนนี่ก็แคบจะตาย

"กูมาหาลีโอ กูรู้ว่ามันเรียนอยู่ที่นี่" แกสตันกระซิบก่อนจะผละออกแล้วฉีกยิ้มหวาน "คิดถึง ขอมาหาหน่อยไม่ได้เหรอ? "

"ห้ะ!!! " บอยกับอั้มอุทานพร้อมกัน เหล่ดวงตามองชายรูปหล่อกับเพื่อนตัวเองสลับไปมา

"ห้ะ! …พูดแบบนี้เดี๋ยวเพื่อนผมก็เข้าใจผิดหมด"

"ผมพูดจริง ผมคิดถึงคุณม้ากมาก อดใจรอตอนเย็นไม่ไหวละเนี่ย" 

กริมม์หัวเสียเกาศีรษะแกรก ๆตอนเห็นว่าหมอนั่นทำตาปริบ ๆ มันไม่เข้ากันสักนิด อยากจะบ้าจริง ๆ

ขณะที่วงสนทนากำลังเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกแปลกประหลาด ก็มีนักศึกษาอีกคนเข้ามาช่วยชีวิต 

“กริมม์ ไปเล่นบาสกัน” 

รอยยิ้มแฉ่งนั้นไม่มีเบื้องหลัง แต่ทำชายหนุ่มหน้าขุ่น เพราะเด็กข้างตัวแสดงออกว่าคุยกับอีกฝ่ายได้อย่างสนิทใจ

“กูเหนื่อย” พลันชะงักเหล่ไปทางแกสตัน “เดี๋ยวกูตามไป”

ลุกขึ้นเก็บของรวดเร็ว ไม่สนว่าต้องรักษามารยาทด้วยการบอกลาแขกไม่ได้รับเชิญ ทว่า แขนขวาก็ถูกรั้งไว้เสียก่อน “รีบจังนะ”

"กูไปรอที่โรงยิมนะ พี่ก็ไปด้วยนะครับ" อั้มชวนตามมารยาทโดยไม่เห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับของกริมม์

แกสตันหันไปยิ้มให้เด็กทั้งสองก่อนหันมาตีหน้านิ่งใส่กริมม์ต่อ “ไปด้วยสิ”

“นี่คำสั่ง?”

“อืม” แก้วตาสีน้ำตาลเหลือบขึ้น มุมปากเบะ แต่แกสตันเพียงยิ้มตาหยี “ถ้าอยากให้เพื่อนรู้เรื่องเมื่อคืนก็ได้นะ กูไม่ติด”

"เมื่อคืนไม่มี..." พลันปลายนิ้วโป้งของอีกฝ่ายก็กดเค้นตรงรอยแดงที่ต้นคอขาว “แม่งเอ๊ย…”

“หยาบคาย”

ช่างกล้าพูดนะ ทั้งที่ตัวเองพูดมึงกูตลอด "คุณไม่มีงานการทำเหรอ ถึงมาตามผมอยู่ได้" 

"การตามลูกหนี้มันก็งานกูเหมือนกัน" แกสตันลอยหน้าลอยตาพลางเดินตามกริมม์ไปโรงยิม ระหว่างทางเขาลอบสังเกตว่า เด็กนี่ก็เป็นที่สนใจในหมู่นักศึกษาหญิงเช่นกัน

เขาดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้ม ค่อย ๆไล่สายตาลงไปยังก้นปอดของคนเบื้องหน้า จะเป็นยังไงนะ…ถ้าได้ครอบครองสิ่งที่คนส่วนใหญ่หมายตา