جميع فصول : الفصل -الفصل 70

อุปกรณ์สำหรับแมวเด็กถูกซื้อมาอย่างครบครัน ยี่หวาอุ้มเจ้าแมวน้อยไม่ห่าง “คุณขา น่ารักจังเลยค่ะ” ยี่หวาแหงนหน้าไปมองคนที่นั่งข้างๆ อยู่ในรถ บอกให้ดูเจ้าลูกแมวที่กำลังนอนหลับอยู่ “ห้ามเอาขึ้นไปบนเตียง ตกลงมั้ย” ภาคินบอกเสียงเข้ม “ค่ะ ไม่เอาขึ้นไปบนเตียง” ยี่หวายิ้มตกลง ตอนนี้พูดอะไรเธอก็ตกลงไปหมดนั่นแหละ “เดี๋ยวจะให้คนทำห้องแมวให้ด้านล่าง จะได้ไม่เดินเข้าไปในสวนเวลาคนไม่อยู่ เดี๋ยวโดนเขมือบ” ภาคินพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “งื้อ คุณขาอย่าพูดน่ากลัวซี่ หนูไม่ยอมหรอก” ยี่หวาตาเศร้าที่ได้ยินคำพูดแบบนั้น “ก็พูดเผื่อไว้” ภาคินส่ายหน้าแล้วเหลือบมองก้อนสีขาวที่หลับอยู่บนตัก “ขอบคุณที่ให้เลี้ยงนะคะ” “แล้วไม่ใช่ดูแลแมวเด็กจนลืมดูแลฉันล่ะ” ภาคินไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงได้พูดออกมาแบบนั้น แต่หากยี่หวาเอาแต่สนใจแมวตัวนี้ เขานี่แหละจะเอามันไปป้อนเป็นอาหารงูเอง “หนูต้องดูแลคุณขาอยู่แล้วค่ะ” ยี่หวาอ้อนแล้วยิ้ม ถึงจะมีเจ้าโมชิแต่ยี่หวาก็รู้ว่าสิ่งสำคัญตลอดเวลาที่อยู่บ้านหลังนี้คือคุณภาค

“เงียบแบบนี้คือ?” เจคอปเลิกคิ้ว กดดันเพื่อนเบาๆ “กูรับมาขัดดอก แต่ก็เห็นว่าเป็นเด็กน่ารัก พวกมึงจะอะไรวะ” ภาคินตอบปัดๆ “อ้อ แล้วต้นเท่าไหร่วะ” ดีนถาม หันไปสบตากับเจคอป “ร้อยล้าน” ตอบเพื่อนไป ยกน้ำชาขึ้นมาจิบเบาๆ “ใช่เคสที่เป็นหนอนให้ไอ้อภิสิทธิ์ป่ะ” “อือ” ภาคินพยักหน้า “แต่เคสนั้นมึงไม่ได้เสียหายจริงๆ ไม่ใช่เหรอ แถมยังได้เอาคืนมันมาเกือบเท่าตัว” เจคอปขมวดคิ้ว ก็ภาคินมันตลบหลังไอ้อภิสิทธิ์แบบที่มันไม่ได้ตั้งตัว เรียกว่างานนี้ได้กำไรด้วยซ้ำ “...” ภาคินยักไหล่ “กูชอบว่ะ ซื้อต่อเลยก็ได้ 100 ล้าน” เจคอปบอกออกมาดื้อๆ “...” ภาคินมองหน้าเพื่อนทันทีที่พูดแบบนั้น “กูพูดจริง ยี่หวาดูน่ารักสดใสมากๆ นานๆ ทีจะได้เจอเด็กแบบนี้ กูไม่ถือนะเดี๋ยวเบื่อแล้วกูค่อยส่งกลับบ้าน” เจคอปพูดต่อ ดีนมองหน้าเพื่อนอย่างพิจารณา และภาคินที่ตาเข้มขึ้นนั่นก็ทำให้ดีนยิ้ม “กูให้มึงคิดก่อนแล้วกัน..” “หุบปากมึงไปเลยทั้งสองคน เลิกปั่นกูสักทีสัส”

ยี่หวาเข้ามาในรถก็เม้มปากแน่น เหลือบมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เมื่อรถออกยี่หวาก็เข้าไปสวมกอดภาคินเอาไว้ “ขอบคุณนะคะ” ยี่หวายิ้ม น้ำตาที่คลอหน่วยตอนที่โดนพวกนั้นพูดใส่หน้ามันเหือดหายไปหมดแล้ว “ทำไมยืนให้พวกนั้นว่าอยู่ได้” ภาคินถามอย่างไม่เข้าใจ “หนู.. ไม่รู้จะพูดเถียงพวกนั้นว่าอะไรนี่คะ” “แบบที่ฉันพูดไปไง เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเธอคือผู้หญิงของฉัน” ภาคินดันอีกคนออกเบาๆ แล้วถาม “ค่ะ.. แต่คำว่าผู้หญิงของคุณขาก็คือผู้หญิงที่คุณขานอนด้วย.. พูดไป พวกนั้นก็..” ยี่หวากัดปากตัวเองเบาๆ “แล้วคำว่าเมียเมื่อกี้ คำว่าคนรักมันพอจะทำให้เธอพูดใส่หน้าคนพวกนั้นได้มั้ยยี่หวา” ภาคินจับคางเล็กบังคับให้มองหน้ากันอีกครั้ง “...” ยี่หวาอยากถามว่าทำไมคุณขาต้องลดเกียรติมาทำเพื่อเธอขนาดนี้ด้วย “ได้มั้ย ใครมันเข้ามาดูถูกเธอแบบนี้อีก เธออย่าสนใจว่าวันแรกที่เธอเข้ามามันเป็นเพราะเหตุผลอะไร สนใจแค่คำพูดของฉันว่าฉันให้สิทธิ์คำว่าเมียในการพูดกับใครก็ตาม ทุกคน” ภาคินบอกยี่หวาอย่างหนักแน่น หวังแค่จะได้รับรอยยิ้มแท

ยี่หวารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่จะเจอเธอเดินจับมือภาคินขึ้นลิฟต์ไปจนถึงชั้น 5 ทางเดินที่เธอขึ้นมาบ่อยๆ เธอสงสัยทุกครั้งว่าหลังกำแพงกระจกบานใหญ่นั่นนะเป็นยังไง “คุณขาแน่ใจใช่มั้ยคะว่าจะให้หนูเข้าไปจริงๆ” ยี่หวาจับท่อนแขนของภาคินแล้วถามย้ำ “ถ้าไม่แน่ใจฉันจะชวนมาหรือไง หรือเธอไม่อยากเข้าไป งั้นกลับก็ได้นะ” ภาคินเลิกคิ้วถาม “งื้อ หนูอยากเข้าไป หนูอยากเข้าไปค่ะ” ยี่หวาว่าอย่างกระตือรือร้นกลัวว่าภาคินจะเปลี่ยนใจ “หึหึ ป่ะ” ภาคินกดปุ่มเล็กๆ ที่ข้างประตู กระจกบานใหญ่ก็เปิดออก เมื่อเข้ามาในนี้ยี่หวารู้สึกเหมือนกำลังเข้ามาในโลกของเทพนิยาย.. ห้องกระจกที่เธอแทบจะมองอะไรไม่เห็นจากทางด้านนอก ด้านในกลับสว่างเพราะหลังจากของห้องนี้เป็นแบบใส ให้แสงสว่างได้ส่องเข้ามา แต่มันกลับไม่ร้อนเลย อากาศที่แสนสดชื่นจนยี่หวาไม่อยากคิดเลยว่าในแต่ละเดือนห้องห้องนี้ต้องจ่ายค่าบำรุงไปเท่าไหร่ และในนี้ทั้งหมดก็เต็มไปด้วยดอกคาร์เนชั่นและกุหลาบ ทั้งสองชนิดมีทั้งสีพีช สีขาว และสีแดง ทุกๆ ดอกที่มีขนาดเท่าฝ่ามือของยี่หวา มันสวยอย่างที่ยี่หวาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

“โมชิ! อ่า” ภาคินร้องเสียงห้วนเพราะแรงกระแทกจากพุงอ้วนๆ นั่น จมูกโด่งรู้สึกปวดเบาๆ และแสบที่แก้มข้างคิ้ว เอานิ้วแตะก็แสบขึ้นอีกพร้อมกับความรู้สึกเป็นขุยเส้นยาว เสียงโวยวายแต่เช้าทำให้ยี่หวาที่เมื่อยไปทั้งตัวลืมตาตื่นขึ้นมามอง “คุณขาเป็นอะไรคะ” ยี่หวาที่ยังสะลึมสะลือถามแต่เมื่อลืมตาขึ้นก็ต้องตกใจที่ตอนนี้โมชิร้องเหมียวๆ อยู่บนอกของภาคิน “โมชิ!” “แสบเอ้ย” ภาคินสบถไม่จริงจังนัก ลุกขึ้นนั่งแล้วมองโมชิที่ตอนนี้กระโดดเข้าไปซุกแก้มของยี่หวาเรียบร้อยแล้ว “โมชิกระโดดใส่ป๊าเหรอ นี่ขึ้นเตียงเป็นแล้วเหรอ” ยี่หวาถามอย่างตื่นเต้น “เธอต้องห่วงหน้าหล่อๆ ของฉันก่อนมั้ย” ภาคินถาม ยี่หวาได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองก่อนจะตาโตตกใจ “มีรอยเล็บด้วยค่ะ โมชิ! เดี๋ยวมี้ตีนะทำป๊าได้ไง” ยี่หวาบอกอย่างตกใจและแกล้งจะเอามือตีลงที่ก้นแต่มือของเธอกลับโดนภาคินรั้งเอาไว้ “เมื่อคืนคงแกล้งมันเยอะไป ไหนมานี่เลย” ภาคินพูดจบก็จับเจ้าแมวอ้วนมานอนหงายแล้วจั๊กจี้พุงรัวๆ “เมี๊ยวว เมี๊ยวว~~” เสียงร้องพร้อมกับเท้