Alle Kapitel von หนี้รัก: Kapitel 71 – Kapitel 80

วันนี้เป็นวันอีกวันที่ภาคินพายี่หวากลับบ้านในสุดสัปดาห์ และจะเป็นวันที่เขาจะเข้าไปแนะนำตัว “แม่เธอไม่แพ้ขนแมวแน่นะยี่หวา” “ไม่แพ้ค่ะ แต่คงอุ้มไม่ได้ แต่ยี่หวาอยากเอาลูกไปให้แม่ดู” ยี่หวาบอก เจ้าก้อนกลมที่ตอนนี้ซุกอยู่ในกระเป๋าใบใหญ่ที่สามารถมองเห็นด้านนอกได้ นอนหลับปุ๋ยแบบไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะไปไหน “นี่ถ้าเอาไปทิ้งก็ไม่รู้เรื่องหรอก” “ป๊าชอบพูดร้ายๆ เนี่ย แต่โมชิก็ยังรักป๊า เชอะ” ยี่หวาเชอะใส่ลูกแมวแล้วหันไปซบภาคินเอาไว้แทน ภาคินยิ้มกับท่าทางของเด็กสาวแล้วกอดเอาไว้บ้าง ตอนนี้ยี่หวาย้ายขึ้นไปอยู่ด้านบนกับภาคินเรียบร้อยแล้ว ของทุกอย่างย้ายไปครบถ้วน จากห้องที่โทนออกขรึมตอนนี้ก็สว่างไปด้วยโต๊ะทำงานหลังเล็กสีขาวของยี่หวา รูปถ่ายที่ยี่หวาปรินต์ออกมาเองและมาแปะอยู่มุมหนึ่งของห้องภาคินแทน หากเป็นเมื่อก่อนภาคินไม่มีทางให้อะไรแบบนี้มาอยู่ในห้องหรอก แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว “หึหึ ฟอด” ภาคินหัวเราะแล้วกดจมูกลงบนผมนิ่ม “วันนี้แม่จะตกใจมั้ยนะคะ” ยี่หวาว่าออกมาอย่างกังวลนิดๆ แต่แม่เธอใจดีมากๆ เลยนะ

ยี่หวามองภาคินที่กำลังตรวจจับสัญญาณอย่างรอคอย “ข้างนอก..” ภาคินพูดขึ้นมาเบาๆ และจับมือของยี่หวาให้เดินออกไปตามสัญญาณ ตอนนี้ตาก็เดินตามคู่รักทั้งสองคนออกไป ยี่หวามองสอดส่องไปทั่วเผื่อว่าจะเจอโมชิอยู่แถวนั้น “ตรงไหนคะคุณขา ฮึก น้องวิ่งรึเปล่า” “ไม่เลย.. มันนิ่งมาก” ภาคินว่า ใจเขาก็เสียไปเหมือนกันเพราะสัญญาณมันนิ่งจนน่าสงสัย “คุณขา ทำไมไม่เจอเลย” ยี่หวาร้องถาม เธอเป็นห่วงตัวเล็กมาก แม้จะรู้แล้วว่ายังอยู่ในบ้านแต่ก็กลัวว่าสร้อยคออาจจะหลุดก็ได้ “สัญญาณมันอยู่ตรงนี้นะ” ภาคินมองไปรอบๆ และตัวเขาก็ยืนอยู่ตรงนี้ที่สัญญาณขึ้นเขียว “โมชิ โมชิลูก อยู่ไหน ฮึก” ยี่หวาสะอื้น ร้องเรียกเสียงดังอีกครั้ง “เมี๊ยวว” และเสียงเล็กๆ ที่ตอบกลับมาทำให้ยี่หวาหยุดนิ่ง “โมชิ เมี๊ยวว” ยี่หวาส่งเสียงพร้อมกับภาคินและตาที่เงียบเพื่อรอฟัง “เมี๊ยววว” เสียงร้องตอบกลับมาอีก คราวนี้ยี่หวามั่นใจแล้วลูกของเธอยังมีชีวิต แต่เสียงที่ร้องก็ยังหาไม่เจอ “โมชิมาหาป๊ามาลูก เมี๊ยวว” ภาคินร้องเรี

นั่งไม่นานเครื่องดื่มของยี่หวาก็มา และที่ตามมาด้วยอีกอย่างก็คือสาวๆ ของเจคอปและดีน “วันนี้เพื่อนคุณดีนพาเด็กมาด้วยเหรอคะ” เสียงที่ถามทำให้ดีนหันมองหนึ่งในเด็กของเขาพร้อมกับคิ้วที่ขมวด “มันเรื่องของเธอเหรอ” และไม่ต้องรอให้ภาคินถาม ดีนก็เป็นคนถามเอง ยี่หวามองผู้หญิงคนนั้นตาแป๋ว เธอเลิ่กลั่กนิดหน่อยที่โดนถามเสียงเข้มแบบนั้น “ขอโทษค่ะ” เธอพูดเบาๆ แล้วเริ่มชงเหล้าให้ดีน คนของเจคอปก็ทำหน้าที่ให้อย่างดี สาวๆ ตรงหน้าหน้าตาดีกันทั้งนั้น หน้าอกหน้าใจยี่หวามองของตัวเองแล้วเศร้านิดหน่อย ภาคินที่นั่งมองยี่หวาอยู่ก็ยิ้ม “ทำไม” ภาคินกระซิบ ยี่หวาแหงนหน้าขึ้นมองแล้วยู่ปาก “หงึ หนูเหมือนเด็กมอต้นกับพี่มหา’ลัยเลยค่ะ” คำตอบทำให้ภาคินยิ้ม “แต่ฉันชอบเด็กมัธยมนะ แบบเธอ” ตอบชิดริมหูแล้วกดจูบที่ขมับของยี่หวาเบาๆ เด็กเอนฯ ที่นั่งมองอยู่ถึงกับมองหน้ากัน พวกเธออยู่ร้านนี้ซึ่งเป็นร้านประจำของทั้งสามคนและมักจะโดนเรียกมานั่งบ่อยๆ เพราะพวกเธอดูดีที่สุดในร้านแล้ว “ดื่มนะคะ” เธอป้อนดีนแล้วยิ้มให้ ดีนเองไม่อยากถือสามากเ

ภาคินกลับมาที่โต๊ะ หยิบกระเป๋าของยี่หวาแล้วหันไปบอกเพื่อนสองคน “กูกลับล่ะ ยี่หวาเมามาก” ภาคินบอก “มีเรื่องใช่มะ” “เออ ฝากด้วยแล้วกัน เดี๋ยววันหลังหาสาวมาชดเชยให้” ภาคินว่า “เคๆ กลับดีๆ นะครับน้องยี่หวาของพี่ดีน” “เบาๆ ล่ะ เดี๋ยวน้องช้ำ” เจคอปยกยิ้มมุมปาก “หึ” ภาคินไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้นแล้วโอบยี่หวาออกไปจากร้านทันที “อื้อ คุณขา” ยี่หวาเบียดตัวเข้าหาภาคิน “ยังไม่ถึงบ้านเลยเด็กดี” ภาคินลูบลงบนหลังเนียนยามที่พูด “หนูร้อน.. คุณขาบอกเค้าเร่งแอร์หน่อย” ยี่หวาบอกเสียงอ้อน ปากก็ขยับไปตามอกของภาคินจนเสื้อสีขาวตอนนี้เปื้อนลอยลิปสติกของยี่หวาบ้างแล้ว “เร่งแอร์ให้คุณยี่หวาหน่อย” ภาคินตะโกนบอกผ่านม่านกั้น “ครับ” เสียงตอบรับของคนขับรถและแอร์ทางด้านหลังที่เริ่มเย็นขึ้นกว่าเดิม “คุณขา..ยี่หวา..” ยี่หวาขยับเข้าไปใกล้ มือเล็กไล้วนอยู่ที่อกของภาคินพร้อมกับสายตาหวานเยิ้มนั่น “อยากได้อะไร” ภาคินใช้ปลายนิ้วแตะที่ใต้คางของยี่ห

ยี่หวาเพลียนิดหน่อยแต่ก็ยังเดินเหินได้ปกติ “จริงเหรอ ทำไมปิดเยอะจังเลยอะ” ยี่หวาพูดกับคนที่อยู่ปลายสายหลังจากที่ทานมือเช้าเสร็จ บนตักก็มีโมชิที่หลับอยู่ด้วย (อาจารย์ไม่อยู่เกือบหมด คนที่เหลือเลยให้งานแทนน่ะ มาอีกทีก็วันจันทร์หน้าเลยนะยี่หวา) เสียงของบะหมี่บอกเพื่อน “อื้อ โอเคๆ ขอบใจมากเลยนะ” (จ้า ถ้าว่างๆ ก็นัดกันกินข้าวนะ) “ได้เลย บ๊ายบาย” ยี่หวาบอกเพื่อนปลายสายแล้วกดวาง ภาคินที่เดินขึ้นมาจากชั้นล่างก็เห็นยี่หวาวางสายพอดี ยี่หวามองคนที่เดินมาแล้วยิ้มให้ “คุณขา” “ว่าไง มีอะไรรึเปล่า” ภาคินเดินไปหาแล้วนั่งลงข้างๆ รั้งคนตัวเล็กมากอดเอาไว้ “บะหมี่โทรมาบอกว่ามหา’ลัยคณะหนูปิดอาทิตย์นึงค่ะ” “จริงเหรอ” ภาคินเลิกคิ้ว “ค่ะ เปิดอีกทีก็วันจันทร์หน้าเลย” ยี่หวาบอกคนตัวโต ภาคินเงียบไปนิดก่อนจะยิ้มออกมา “งั้นไปหาคุณย่าฉันนะ” “คะ?” “ไปหาคุณย่าฉัน เวลานี้แหละเหมาะแล้ว” ภาคินบอกแล้วยิ้มให้ ส่วนยี่หวาเองที่นิ่งไปก็ยิ้ม