บททั้งหมดของ หนี้รัก: บทที่ 51 - บทที่ 60

ยี่หวารู้สึกตัวขึ้นมากลางดึกเพราะพยาบาลที่เข้ามาตรวจ “ขอโทษนะคะ” พยาบาลว่าอย่างเกรงใจ “ไม่เป็นไร” ภาคินพยักหน้าแล้วเตรียมจะลุก “ไม่ต้องลุกก็ได้ค่ะ แค่มาวัดความดันก็เสร็จ” ยี่หวาคิดว่าพยาบาลกลัวคุณขามากกว่าเธอเสียอีก ไม่นานทุกอย่างก็เรียบร้อยพยาบาลก็ออกไป “นอนต่อเถอะ” “ค่ะ” ยี่หวายิ้มแล้วกลับไปซุกลงกับอกของภาคินอีกครั้ง เป็นการเข้าโรงพยาบาลครั้งที่ 2 ของยี่หวา และก็มีภาคินอยู่ด้วยทั้งสองครั้งเลย ยี่หวาไม่ได้กลับบ้านเพราะอาการแพ้ที่รุนแรงและฉับพลันที่เกิดขึ้น ทำให้หมอยังไม่วางใจ เธอเลยต้องนอนดูอาการต่ออีกคืน “ลำบากคุณขาแย่เลยค่ะ หนูอยู่กับพี่ตาก็ได้” ยี่หวาบอกในตอนเช้าเพราะภาคินยังไม่ยอมกลับเลย งานก็ไม่ไปทำ “...” ภาคินเบื่อจะฟังคำนี้มาหลายครั้ง “หนูมะ..” ยังไม่ทันที่ยี่หวาจะได้พูดจบภาคินก็ลุกขึ้น หยิบมือถือของตัวเองแล้วเดินออกจากห้องไปทันที ยี่หวามองตามด้วยความตกใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อเสียงเรียกของเธอดังอยู่เพียงลำพังในห้องแล้ว ตาที่ออกไปก่อนหน้านี้กลับเข้ามา

ภาคินมองคนตัวเล็กแล้วยิ้มจนยี่หวาต้องหันไปหัวเราะใส่อย่างเขินๆ “งือ คุณขามองอะไรคะ” “หึหึ ก็สีปากเธอสวย” ภาคินบอกแล้วมองปากของยี่หวาอย่างถูกใจ “หนูก็เคยทาสีนี้นะคะ คุณขาไม่เห็นจะเคยนั่งจ้องแบบนี้” ก็เป็นเครื่องสำอางที่พี่ตาจัดมาให้ และยี่หวาก็ชอบสีนี้เหมือนกัน มันไม่ฉูดฉาด ทาแล้วดูเข้ากับเธอในวันสบายๆ ดีใจที่ภาคินใจตรงกับเธอเลย “ก็วันนี้ฉันเลือกให้” ภาคินตอบด้วยรอยยิ้มนิดๆ ที่บอกว่าขอนั่งมองยี่หวาแต่งหน้านั่นน่ะภาคินก็มองจริงๆ ยี่หวาไม่ได้แต่งหน้าเข้มเลย แต่งและปัดนั่นนี่อ่อนๆ แต่กลับสวยอย่างเป็นธรรมชาติ “ปากหวานจังเลยนะคะ” ยี่หวาขยับไปซบลงกับอกของภาคินหลังจากที่โดนพูดใส่แบบนั้น “ก็มีแต่เธอที่รู้” ภาคินจับปลายคางของยี่หวาให้มองกัน แต่เขากลับมองไปที่ปากสวย “คิคิ คุณขาอะ จะถึงแล้วค่ะ” ยี่หวาบอกแล้วซุกลงกับอกอีกครั้ง ขืนอยู่แบบนั้นนานก็โดนกินอีกน่ะสิ ทั้งสองเดินเคียงคู่กันเข้ามาในห้างโดยที่ยี่หวากอดแขนของภาคินเอาไว้แน่น ใครมองมาก็ต้องรู้ว่าทั้งสองต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง และตอนนี้ก็อยู่ใน

ยี่หวาตื่นแต่เช้า เห็นอีกคนที่กอดเธอเอาไว้ยังหลับสบายเธอเลยไม่อยากปลุก ยี่หวาค่อยๆ ขยับตัวออกแต่สุดท้ายก็โดนภาคินกอดรัดเอาไว้จนแน่น “จะไปไหนหื้มลูกแมว” ภาคินถาม “คิคิ ใครเป็นลูกแมวคะ หนูเหรอ” “แล้วใครชอบอ้อนกันล่ะ” “หนูค่ะ” ยี่หวายิ้ม ดันภาคินออกแล้วขยับไปกดจูบลงบนแก้มสากแรงๆ “จุ๊บ ตื่นกันนะคะ ไปหาคุณแม่กัน” ยี่หวาบอกภาคินเสียงใส “โอเค เธอเดินไหวนะ” ภาคินถามเพื่อความแน่ใจเพราะเมื่อคืนยี่หวาโดนจัดหนักไปพอสมควร “ก็..เมื่อยๆ บ้างค่ะแต่ก็ไหว ก็คุณขาอะกินจุ” ยี่หวาบอกพร้อมกับยู่ปาก “หึหึ” ภาคินจะถือว่านั่นเป็นคำชมก็แล้วกัน มองไปยังผิวเนียนที่ไม่มีรอยแดงจากการแพ้มากวนใจภาคินก็รู้สึกดีมากๆ เลยล่ะ “เดี๋ยวฉันขึ้นไปอาบข้างบนเลยแล้วกัน” “ค่ะ” ยี่หวาพยักหน้าตามที่อีกคนบอก ทั้งสองแยกย้ายกันไปอาบน้ำแต่งตัว ยี่หวาเลือกชุดที่เป็นเดรสดอกไม้หวานๆ เพื่อเปียผมเป็นที่คาดปิดรอยแผลเย็บตรงไรผม เธอไม่อยากให้แม่เห็น แต่งหน้าเล็กน้อยแล้วมองตัวเองในกระจกอย่างพอใจ ยี่หวาเดินออกมาจากห้อง

“อาบน้ำด้วยกันมั้ยคะ” ยี่หวาถาม ไม่ได้จะยั่วหรืออะไรแต่เพราะภาคินชอบอาบน้ำกับเธอ ก็เลยถามดู “เดี๋ยวเธอจะเหนื่อยเปล่าๆ ฉันกลับห้องก่อนดีกว่า” ภาคินตอบกลับ “ค่ะงั้นหนูเข้าห้องนะคะ” “อืม” ภาคินพยักหน้าก่อนจะแยกกันไป ยี่หวาเข้าห้องแล้วมานั่งพักที่โซฟา เธอยิ้มกับเรื่องราวในวันนี้ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเริ่มหายกลัวภาคิน กล้าที่จะอ้อน กล้าที่จะเถียง แม้ว่าจะเถียงไปด้วยน้ำตาเสียส่วนมากก็เถอะ จากที่ภาคินไม่เคยยอมก็ยอมเธอเกือบทุกครั้ง..มันทำให้ยี่หวารู้สึกพิเศษ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่.. ที่ยี่หวาไม่เคยรู้สึกฝืนเลยที่โดนภาคินกอด.. รู้สึกดีไปกับทุกสัมผัสที่คนตัวโตมอบให้ มีความสุขไปกับทุกอย่าง.. ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่จริงๆ แม้จะแค่กลับบ้านแต่ก็รู้สึกเพลียอาบน้ำเสร็จก็ขึ้นไปงีบบนเตียงตื่นมาอีกทีแสงด้านนอกก็หมดแล้ว แต่ผ้าห่มที่ห่อตัวให้จนถึงอกและหมอนข้างที่สอดมาให้เธอกอดทำให้รู้ว่าตอนที่หลับคุณขาต้องเข้ามาแล้วแน่ๆ ยี่หวาขยับตัวลุกขึ้นอย่างงัวเงียนิดหน่อย เธอลุกไปล้างหน้าแล้วเดินลงมา “พี่ตา” ยี่หวาเรียกคนที่กำลังเดินออก

ยี่หวาเงียบเมื่อภาคินพูดแบบนั้น เงียบจนภาคินเองก็เริ่มรู้สึก “หลับเหรอ” ภาคินถาม ยี่หวากัดปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะขยับตัวออก “จะหลับได้ไงคะ คุณขายังอยู่ในตัวหนูอยู่เลย หนูขอไปล้างตัวหน่อยนะคะ” ยี่หวาบอกเสียงหวานเช่นเคย “อืม” ภาคินพยักหน้าแล้วปล่อยให้อีกคนลุกออกไป ยี่หวาเก็บชุดนอนของตัวเองเข้าไปในห้องน้ำด้วย ชำระล้างส่วนนั้นแล้วสวมชุดเอาไว้เช่นเคย กลับออกมาก็เห็นภาคินมีผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบเอาไว้ “อย่าเพิ่งหลับ เดี๋ยวฉันออกมา” ภาคินบอกก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำบ้าง ยี่หวาเอาแต่ทวนคำที่ภาคินบอกซ้ำไปซ้ำมา การไปเที่ยวดื่มเหล้าแล้วมีผู้หญิงมาบริการมันเป็นเรื่องปกติของผู้ชายเหรอ.. ผู้ชายที่มีผู้หญิงรออยู่ที่บ้าน..ก็รวมอยู่ในนั้นเหมือนกันเหรอ แกร๊ก.. เสียงเปิดประตูห้องน้ำทำให้ยี่หวาหันไปมอง ภาคินเดินไปสวมกางเกงนอนของตัวเองแล้วกลับมาที่เตียงอีกครั้ง กลิ่นเหล้าเมื่อกี้หายไป กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงพวกนั้นด้วย “นอนมั้ยคะ” ยี่หวาถาม ภาคินมองตากลมแล้วพยักหน้าเบาๆ ทั้งสองขึ้นไปบนเตียงและยี่หวาก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของภาคินเหมือนอย่างเคย