บทที่ 7

ไม่ว่าฉินหวั่นอวี้จะยั่วยุอย่างไร ซ่งจืออวิ้นก็ไม่สนใจเธอเลย ยังคงก้มหน้าก้มตาถักเสื้อไหมพรมต่อไป

เมื่อเห็นว่าเธอไม่สนใจ ฉินหวั่นอวี้ก็โมโห ดึงเสื้อไหมพรมในมือของเธอออกไปทันที แล้วขว้างลงไปในสระน้ำข้างทาง

"หูหนวกหรือไง ไม่ยินที่ฉันพูดใช่ไหม!"

ซ่งจืออวิ้นเองก็โดนยั่วโมโหเต็มที่แล้วเช่นกัน เธอจ้องมองเสื้อที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"ลงไปเก็บขึ้นมาให้ฉัน"

"ฉันไม่เก็บแล้วจะทำไม คุณจะทำอะไรฉันได้"

"ไม่เก็บเหรอ ไม่เก็บก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วกัน!"

ซ่งจืออวิ้นก้าวต้อนเข้าไปทีละก้าว จนใกล้จะต้อนฉินหวั่นอวี้ไปติดริมสระน้ำ

ในขณะที่ฉินหวั่นอวี้เตรียมจะสวนกลับด้วยการผลักซ่งจืออวิ้นลงสระ หางตาของเธอก็พลันเหลือบไป

เห็นลู่อวิ๋นกุยกำลังเดินมาจากที่ไกล ๆ

เธอยกมุมปากยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ฉินหวั่นอวี้คว้าของบางอย่างได้ก็โยนลงไปในสระน้ำทันที

"สหายซ่ง! อย่าทำแบบนี้เลยนะ!" ฉินหวั่นอวี้พลันกรีดร้องขึ้นมา "นั่นมันเครื่องรางกุญแจอายุยืนของลูกชายฉันนะ! อวิ๋นกุยเพิ่งไปขอมาให้ลูกชายฉันเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง! ตั้งแต่ครั้งนั้นที่โดนคุณทำตกจนบาดเจ็บ ร่างกายเขาก็ไม่ค่อยดีมาตลอด ต้องอาศัยแม่กุญแจนี้คอยคุ้มครอง ทำไมคุณถึงได้ใจดำขนาดนี้!"

"พูดเรื่องอะไรของเธอ ก็เห็น ๆ อยู่ว่าเธอ..."

ซ่งจืออวิ้นขมวดคิ้ว เธอรู้อยู่แล้วว่าการเข้าใกล้ฉินหวั่นอวี้ไม่มีทางเจอเรื่องดี ๆ แน่นอน

ผู้หญิงคนนี้เล่นละครเก่งเกินไปแล้ว!

"ซ่งจืออวิ้น!"

เธอยังไม่ทันจะได้แก้ตัว ก็เห็นลู่อวิ๋นกุยพุ่งตัวเข้ามาด้วยความโกรธ แล้วบีบข้อมือเธอไว้อย่างแรง

"เธอทำอะไรลงไป"

"อวิ๋นกุย บ้านหลังนี้ฉันอยู่ต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ! สหายซ่งคิดจะแช่งให้ลูกชายฉันตายชัด ๆ! เมื่อกี้ฉันแค่อยากจะทักทายเธอ เพิ่งจะเล่าจบว่าคุณตั้งใจไปวัดขอเครื่องรางกุญแจอายุยืนมาคุ้มครองให้ลูกของเรา เธอก็โยนแม่กุญแจลงสระน้ำทันที บอกว่าลูกชายฉันไม่คู่ควรจะใส่ บอกว่าเขาควรจะตาย ๆ ไปซะ! แถมยังบอกอีกว่า ต่อให้เธอหย่ากับคุณแล้ว พอลูกของเธอเกิดมา ลูกชายของฉันก็เป็นได้แค่ลูกไม่มีพ่ออยู่ดี"

"คุณพูดแบบนั้นจริงเหรอ ซ่งจืออวิ้น ผมนึกว่าคุณยินดีจะยอมเสียสละให้หวั่นอวี้จริง ๆ ถึงยอมหย่ากับผม ที่แท้ก็โกหกทั้งหมดงั้นเหรอ"

"ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น!"

ข้อมือถูกเขาบีบจนเจ็บ ซ่งจืออวิ้นส่ายหน้า "เครื่องรางกุญแจอายุยืนนั่นเธอก็เป็นคนโยนลงไปเอง! ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย!"

"ไต้ซือบอกไว้ว่าเครื่องรางกุญแจอายุยืนนั่นห้ามโดนน้ำ ไม่งั้นเด็กจะมีอันเป็นไป! แล้วหวั่นอวี้จะเอาชีวิตลูกตัวเองมาหลอกฉันได้ยังไง!"

ลู่อวิ๋นกุยจ้องมองเธอ สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ซ่งจืออวิ้น ทำไมคุณถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้! คุณเองก็อุ้มท้องอยู่ ไม่กลัวว่าลูกของพวกเราจะได้รับผลกรรมหรือไง!"

ลำคอสัมผัสได้ถึงรสคาวเลือด ซ่งจืออวิ้นเงยหน้ามองเขาอย่างรู้สึกเหลือเชื่อ "ลู่อวิ๋นกุย เพื่อลูกของฉินหวั่นอวี้ ถึงขั้นสาปแช่งลูกของพวกเราเลยเหรอ ฉินหวั่นอวี้เป็นคนยังไง คุณไม่เคยรู้เลยสักนิด! ขนาดโยนลูกลงมาจากที่สูงเพื่อใส่ร้ายฉันเธอยังทำได้ แค่โยนเครื่องรางกุญแจอายุยืนทิ้ง ทำไมเธอจะทำไม่ได้!"

"พอได้แล้ว! ตบปากตัวเองซะ!" ลู่อวิ๋นกุยยกมือขึ้น ตบหน้าเธออย่างแรงฉาดหนึ่ง

แรงตบนี้ทำเอาเธอตั้งตัวไม่ทัน ยืนทรงตัวไม่อยู่ ร่างทั้งร่างตกลงไปในสระน้ำ

วินาทีที่ร่างจมลงสู่สระน้ำ ยามที่น้ำท่วมทะลักผ่านหูและจมูก ซ่งจืออวิ้นรู้สึกแค่ว่าตัวเองกำลังจะตาย

แต่คนที่อยู่บนฝั่งกลับไม่แยแสแม้แต่น้อย พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแข็งกร้าว "เลิกเสแสร้งได้แล้วซ่งจืออวิ้น คุณว่ายน้ำเป็น! ในเมื่อคุณโยนเครื่องรางกุญแจอายุยืนทิ้ง ก็งมขึ้นมาให้ผม!"

"ใครก็ได้" ลู่อวิ๋นกุยเรียกผู้ใต้บังคับบัญชา น้ำเสียงเสียงเด็ดขาดและเย็นชาดั่งเหล็กกล้า "พวกนายจับตาดูเธอไว้ จนกว่าเธอจะงมเครื่องรางกุญแจอายุยืนขึ้นมาได้! ถ้าหาไม่เจอ ก็ห้ามขึ้นมาเด็ดขาด!"

ชายหนุ่มมองซ่งจืออวิ้นที่มีสีหน้าเจ็บปวดอยู่ในสระน้ำ พลางถามอย่างลังเล "แต่ผู้บังคับบัญชาครับ พี่สะใภ้กำลังท้องอยู่นะครับ..."

ฉินหวั่นอวี้เองก็แสร้งพูดเช่นกัน "ช่างมันเถอะค่ะ สหายซ่งคงไม่ได้ตั้งใจ ถ้าเด็กเป็นอะไรไปจะทำยังไงคะ"