5 นางฟ้าอาบยาพิษ

ดวงตาคมเข้มค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ มองไปยังตำแหน่งว่างข้างกาย มือหนายังกำผ้าปูเตียงไว้ สีหน้าที่งัวเงียเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ

“ซนจริงๆ ”

ร่างสูงลุกขึ้นนั่ง คว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างหัวเตียงกดโทรออก หามือขวาของตนเองทันที รอไม่นานปลายสายก็กดรับ

[ เสี่ยยังไม่หลับเหรอครับ ]

“ช่างเรื่องนอนกูเถอะ ว่าแต่ตอนนี้ซ้อมึงหนีไปเล่นซนที่ไหนอีกแล้ว”

[ซ้อบอกจะไปร้านสะดวกซื้อครับ เห็นว่าไปหาของกิน ]

“ที่บ้านไม่มีอะไรให้แดกหรือไงวะ เตรียมรถอีก 5 นาทีกูลงไป” จากที่จะได้นอน ต้องลุกออกไปตามเมียที่ร้านสะดวกซื้อแทน

[ ครับ ]

ร้านสะดวกซื้อยามดึกเปิดไฟสว่างจ้า  มีเพียงพนักงานกะดึกกับลูกค้าอีกไม่กี่คนที่กำลังเดินไปมาในร้าน   เอวาลินรีบลงจากรถตรงเข้าไปยังด้านในเพื่อเลือกซื้อของ โดยไม่ลืมหยิบตะกร้าติดมือมาด้วย

หญิงสาวหยิบขนมปัง นมกล้วย น้ำข้าวโพด และบะหมี่ถ้วยรสชาติที่ชอบ ก่อนจะเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าชั้นวางขนม กวาดสายตาหาสิ่งที่ตัวเองต้องการจะกินระหว่างดูซีรีส์ ทั้งที่เป็นเวลาเกือบตี 3 แล้วก็ตาม

“ ทั้งหมดนี้เลยใช่ไหมครับ ” พนักงานเอ่ยถามเมื่อเธอวางของบนเคาน์เตอร์

“ ค่ะ ” เอวาลินเอ่ยตอบพลางล้วงหยิบเงิน ในกระเป๋ากางเกงขาสั้นของตัวเอง ธนบัตรสีเทาถูกเธอหยิบมาถือไว้ในมือ

พรึ่บ

ในระหว่างที่พนักงานกำลังคิดเงิน เจลหล่อลื่นสองขวดพร้อมกับถุงยางอนามัยก็ถูกโยนลงในตะกร้าใบเดียวกับเธอ พนักงานมองคนมาใหม่ ที่กำลังยืนซ้อนแผนหลังแนบชิดกับลูกค้าสาวด้วยความตกใจ

กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย พร้อมกับพฤติกรรมหยาบคาย ทำให้เอวาลินรู้ได้ทันทีว่าเป็นผัวแก่ไบโพลาร์ โดยไม่จำเป็นต้องหันไปมอง

“ บะหมี่รสเผ็ด กินดึกแบบนี้ เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก”

ปกรณ์ชัยยืนอยู่ด้านหลังในเสื้อเชิ้ตสีเข้ม แขนเสื้อพับขึ้น สีหน้าสงบไร้ความง่วงหรือเจ็บแผล ด้านเอวาลินยังคงเมินเฉยต่อคำตำหนิของสามีตัวเอง

“ เฮียตามลินมาทำไมคะ”

ปกรณ์ชัยยื่นมือไปหยิบนมกล่องจากเคาน์เตอร์ วางเพิ่มลงไปในตะกร้า ไม่สนสีหน้าเมียเด็กที่กำลังมองตนด้วยความสงสัย ท่าทีของปกรณ์ชัยเหมือนสามีที่ตั้งใจออกมาซื้อของกับเมีย

“เมียหนีออกจากบ้านก็ต้องมาตามสิ ”

“ลินแค่หิว”

“ เฮียรู้ ” มือหนาหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาจ่ายเงินแทนเธอโดยไม่ถาม ก่อนจะรับถุงของจากพนักงานมาถือไว้ในมือ

“กลับบ้านกันครับคนสวย ” เดินโอบเอวเมียเด็กเดินออกจากร้านสะดวกซื้อ ไปขึ้นรถคันที่เอวาลินขับมา

วัชที่ยืนรอที่รถได้แต่กลอกตามองบนใส่เจ้านายตัวเอง  ปากเก่งเหลือเกินตอนอยู่บ้าน  คำพูดไปทางการกระทำไปทาง  หวงเมียจนเท้าแทบจะไม่ให้แตะพื้น

อุ้มได้คงอุ้มเมียแล้ว  ขนาดถูกเมียยิงยังไม่ด่าสักคำ ถ้าเป็นคนอื่นทำตายห่าไปนานแล้ว

“ ไม่รักเมียกี่โมงก่อน ”  

“ ตี 3 ครับ  ”

“ กูพูดประชดนาย ไม่ได้ถามเวลามึงไอ้ทองดี ไปๆกลับบ้าน ” เมื่อเห็นเจ้านายทั้งสองขึ้นรถอีกคันและขับออกไปแล้ว  บอดีการ์ดทั้งสองจำต้องรีบขึ้นรถตัวเองและขับตาม

1 เดือนต่อมา...

หลังจากผู้ว่าคนเก่าได้ย้ายไปประจำตำแหน่งที่จังหวัดอื่น  ผู้ว่าคนใหม่ก็ได้สับเปลี่ยนเข้ามาทำหน้าที่ทำให้มีงานเลี้ยงต้อนรับเกิดขึ้น บรรยากาศงานเลี้ยงเต็มไปด้วยความคึกคัก แขกเหรื่อในงานต่างเดินชนแก้วกันขวักไขว่

“วันนี้เสี่ยกรณ์ดูเอ็นจอยมากเลยนะครับ ไม่ทราบว่าเป็นเพราะมีสาวสวยข้างกายมาด้วยหรือเปล่า”

คำถามของปลัดธงชัย ทำเอาเสี่ยกรณ์ถึงกับผุดรอยยิ้มหล่อออกมา

“ ของแบบนี้มันก็ต้องแน่อยู่แล้วครับ ”

แม้หญิงสาวที่เขาควงมาจะไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปกว่าคอยดูแลเอาใจเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่แค่นั้นก็พอจะปลุกความฮึกเหิมในตัวเสี่ยหนุ่มแสนเพลย์บอย ให้เลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาจนหัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ราวกับทั้งงานมีไว้เพื่อให้เขาได้ประกาศศักดาความเป็นตัวพ่อโดยเฉพาะ

“แล้วข่าวลือที่ว่าเสี่ยกรณ์แต่งงานกับลูกสาวเจ้าของตลอดโพธิ์ทอง เป็นความจริงหรือเปล่าครับ หรือเป็นแค่ข่าวลือลอยลม ” ปลัดธงชัยยังคงไม่หยุดตั้งคำถามต่อ เพราะหากเป็นความจริงตามข่าวลือ คงรู้สึกเสียดายความสวยงามของนางฟ้า ที่ตนกำลังเฝ้าหมายตาแต่ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง

“นั้นสิครับเสี่ยข่าวลือนี้ทางผมก็ได้ยินผ่านๆ หู” เสียงของนายตำรวจอีกคนก็แทรกถามเข้ามากลางวงสนทนา อย่างต้องการสู่รู้

คำถามของทุกคนทำเอาเสี่ยหนุ่มถึงกับชะงัก แววตาคมกริบที่เคยฉายแววความสนุกสนาน แปรเปลี่ยนฉับพลันเป็นความแข็งกร้าว ริมฝีปากที่กำลังจะยิ้มกลับตัดเส้นโค้งหายไปอย่างเย็นชา

“ แค่การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทางธุรกิจน่ะ ไม่มีอะไรหรอก ” ปกรณ์ชัยเอ่ยตอบทุกคนน้ำเสียงเรียบนิ่งในวงสนทนาอย่างปัดๆ ทว่ายังชักสีหน้าไม่พอใจใส่ทุกคน ราวกับไม่ต้องการให้ใครขุดคุ้ย  เรื่องภายในครอบครัวของตนเองต่อ

ความสัมพันธ์ระหว่างปกรณ์ชัยกับผู้เป็นภรรยา ไม่ได้มีความรักมาเกี่ยวข้อง ไม่มีพิธีรีตองเกี่ยวกับงานแต่ง มีเพียงลายเซ็นบนกระดาษทะเบียนสมรส และการถ่ายโอนผลประโยชน์ระหว่างสองตระกูลเท่านั้น

ไร้ความผูกพันอันใดทั้งสิ้น

แต่คำตอบนั้นกลับไม่อาจปิดปากปลัดธงชัยได้ กลับยิ่งเหมือนเติมฟืนลงกองไฟให้อีกฝ่ายอยากรู้เรื่องราวความเป็นมายิ่งกว่าเดิม

“แต่นั่นมันนางฟ้าของ อำเภอโพธิ์ทอง เลยนะครับที่เสี่ยกรณ์ได้ไป ” ปลัดธงชัยเอ่ยขึ้น

ชื่อเสียงของลูกสาวเจ้าของตลาดโพธิ์ทอง ต่างเลื่องลือไปทั่วทั้งจังหวัด ว่ารูปก็งาม นามเพราะ วาจาอ่อนหวานจนใครได้พบก็ต้องหลงใหล ต่างจากเสี่ยปกรณ์ชัยที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมัจจุราชในวงสังคมผู้มีอิทธิพล ความดุ ความดิบเถื่อนมาเต็ม

ทว่า...

ยังแสนเจ้าชู้มากคารม ไม่เหมาะสมกับสาวสวยดั่งเทพธิดาเลยสักนิด หากตัดเรื่องเงินและผลประโยชน์ออกไป…

คนทั้งจังหวัดก็มองออกว่ามันไม่มีวันเกิดขึ้น ที่คนสองคนจะได้มาครองคู่เป็นสามีภรรยากันได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียดายว่านางฟ้าที่ทุกคนหมายตา  ควรได้ครองรักกับผู้ชายที่ดีกว่านี้

“นางฟ้า? หึ…” เสี่ยหนุ่มถึงกับหลุดขำในลำคอ เพราะนางฟ้าที่ใครหลายๆ คนหมายถึง สำหรับเสี่ยหนุ่มอย่างเขาแล้ว มันคือนางฟ้าอาบยาพิษดีๆ นี่เอง สวย อ่อนหวาน

และอันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด แล้วเขาก็ถูกแผลงฤทธิ์ใส่มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มอย่างไม่แยแสต่อสายตาคนรอบวง ก่อนเปล่งถ้อยคำที่ทำให้คนรอบตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ

“ผมไม่คิดว่าจะมีคนรู้จักเมียผมดีขนาดนี้ เห็นทีผมคงต้องขอพาคุณปลัดไปนั่งจับเข่าคุยกันเงียบๆ สองคนซะแล้วละมั้ง ”

ถึงจะไม่ได้รู้สึกรักเมีย แต่ก็ใช่ว่าปกรณ์ชัยจะไม่หวงเมียตัวเอง

“กะ...ก็แค่เคยได้ยินคนพูดต่อๆ กันมาครับ” ปลัดธงชัยอ้ำอึ้งตอบ ความหมายของเสี่ยหนุ่มที่ขึ้นชื่อถึงความโหดเหี้ยม คงไม่ได้หมายถึงการนั่งคุยกันแบบปกติคนทั่วไป

“เหรอครับ ผมก็นึกว่าคุณปลัดเป็นแฟนคลับอีกคนของเมียผมเสียอีก” ปกรณ์ชัยยิ้มมุมปาก แววตาคมกริบแข็งกร้าวขึ้นเป็นเท่าตัว ทำเอาบรรยากาศรอบวงสนทนาเย็นยะเยือกขึ้นมา ราวกับถูกแช่แข็ง

แต่ในวินาทีต่อมา ทุกบทสนทนาที่เพิ่งแลกเปลี่ยนกันอย่างดุเดือด ก็เป็นอันต้องหยุดชะงัก

 เมื่อเจ้าของงานอย่างผู้ว่าอำพล เดินแวะเวียนทักทายแขกทุกคนตามโต๊ะเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ตรงหน้ากลุ่มของเสี่ยปกรณ์ชัย

รอยยิ้มของท่านผู้ว่าดูสุภาพ แต่สายตากลับเปล่งประกายดีใจที่ได้เจอคนดังของจังหวัด

“ยินดีต้อนรับนะครับท่านผู้ว่า”

ปกรณ์ชัยเอ่ยทักทายและแสดงความยินดีกับคนอายุเยอะกว่า แม้น้ำเสียงและท่าทางจะสุภาพแต่แววตาหาได้สยบให้ ตามด้วยเสียงคนอื่นๆ ที่เอ่ยทักทายและร่วมเอ่ยแสดงความยินดีตาม