บทที่ 5

ยั่วยวนอัลฟ่า  

อะซาเลีย~

คลับ Velvet Eclipse ฝังลึกอยู่ในเนินเขา เป็นถ้ำแห่งแสงแดง เบสหนัก และหมาป่าบ้าคลั่งที่มาที่นี่เพื่อล่าหรือถูกไล่ล่า

ฉันก้าวเข้าไปรู้สึกเหมือนทั้งเหยื่อและนักล่า หัวใจเต้นเร็วขึ้น แต่ฉันยังคงนิ่ง

ชุดดำสั้นที่ฉันใส่เป็นความสกปรกล้วน ๆ แทบไม่คลุมก้น คอเสื้อลึกจนหน้าอกใกล้จะล้นออกมาถ้าขยับผิดท่า ไม่มีเสื้อชั้นใน ไม่มีกางเกงใน มีแค่ผิวเปล่าที่ไวต่อสัมผัสอยู่ข้างใต้ ชุ่มฉ่ำไปแล้วจากส่วนผสมของความโกรธและความคาดหวังบิดเบี้ยวที่ปั่นป่วนข้างใน

ทุกก้าวทำให้เนื้อผ้าครูดกับหีที่บวมของฉัน ส่งประกายไฟที่ไม่ต้องการขึ้นไปตามกระดูกสันหลัง

ฉันมาที่นี่เพื่อคืนบัตรสีทองของเขา

อย่างน้อย นั่นคือข้ออ้างที่ฉันท่องซ้ำในหัวขณะเดินผ่านฝูงชนไปยังโซนวีไอพี

โรมันนั่งคนเดียวในบูธมืดเงาเหมือนเขาเป็นเจ้าของความมืดเอง ขายืดออกกว้าง แขนข้างหนึ่งพาดอย่างเกียจคร้านบนพนักพิง ร่างกายทรงพลังผ่อนคลายแต่แผ่รัศมีความอันตราย วินาทีที่สายตาเขาเงยขึ้นและตกลงมาที่ฉัน บางอย่างในอากาศเปลี่ยนไป

สายตาเขาลากช้า ๆ ลงไปตามร่างกายฉัน กวาดทุกนิ้วของผิวที่เปิดเผย วิธีที่ชุดเกาะร่างกาย เผยเส้นโค้ง วิธีที่หัวนมของฉันกดแข็งกับเนื้อผ้าบาง

หีฉันรัดแรงจากสายตานั้น ความร้อนท่วมระหว่างขา ฉันเกลียดที่ร่างกายตอบสนองต่อเขา เกลียดที่มันจำได้เป๊ะว่าเขาทำให้ฉันเต็มขนาดไหนในคืนนั้น

ฉันเดินตรงไปที่บูธของเขาแล้วหยุดระหว่างต้นขาที่กางออกของเขา ใกล้พอที่เข่าฉันเกือบจะแตะเขา ใกล้พอที่ถ้าเขายื่นมือออกมา เขาสามารถเลื่อนมือเข้าใต้ชุดแล้วพบว่าฉันน้ำเยิ้ม

“ฉันมาคืนอันนี้” ฉันพูด ยื่นบัตรสีทองออกไป เสียงฉันต่ำและหายใจหอบกว่าที่ตั้งใจ

เขาไม่รับทันที แค่จ้องฉันด้วยหน้ากากเย็นชาที่อ่านไม่ออก กรามตึง ดวงตามืดเหมือนป่าข้างนอก

ฉันก้าวเข้าไปใกล้ ก้มตัวลงจนหน้าอกห่างจากใบหน้าเขาเพียงไม่กี่นิ้ว “นายหลบฉันทั้งวันหลังจากที่ฉันเห็นนายเย็ดผู้หญิงคนนั้นในห้องทำงาน ฉันคิดว่านายอาจจะชอบของจริงมากกว่า คนที่รู้จริง ๆ ว่าจะรับควยนายยังไง”

ฉันวางมือข้างหนึ่งบนต้นขาแข็งของเขา นิ้วเลื่อนสูงขึ้น ครูดใกล้กับส่วนที่นูนซึ่งฉันเห็นชัดแล้วว่ากำลังก่อตัวในกางเกง “ฉันไม่ได้นุ่งอะไรใต้ชุดนี้เลย โรมัน หีฉันเปล่า ยังเจ็บจากที่นายเย็ดลึกขนาดนั้น” รอยยิ้มอ่อน ๆ ปรากฏบนใบหน้า “นายแค่ต้องยื่นมือเข้าไปข้างใต้แล้วเอาสิ่งที่อยากได้”

การหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอ แต่ฉันเห็นกรามกระตุกเล็กน้อย มือเขาเกร็งบนพนักพิงบูธเหมือนกำลังสู้กับแรงกระตุ้นที่จะคว้าฉัน

ฉันโน้มตัวใกล้ขึ้น ริมฝีปากครูดใบหูเขา เสียงกระซิบแหบ “ก้มฉันลงบนโต๊ะนี้ เย็ดฉันตรงนี้ให้ทุกคนเห็น ทำให้ฉันกรีดร้องชื่อนายเหมือนครั้งที่แล้ว ใช้ฉัน ทำลายฉันอีกครั้ง ฉันรู้ว่านายอยาก”

เพียงชั่วหัวใจเดียว นิ้วของเขาครูดผิวเปล่าของต้นขาฉัน ใกล้กับจุดที่ฉันกำลังตุบด้วยความต้องการ ลมหายใจฉันสะดุด ความร้อนรวมตัวต่ำที่ท้อง นั่งรอให้นิ้วเขาแตะรอยพับที่ชุ่มฉ่ำ

จากนั้นเขากระชากบัตรจากมือฉันในจังหวะเดียว ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน แล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนของเล่นถูกทิ้งกลางโซนวีไอพี

การปฏิเสธกระแทกฉันเหมือนน้ำแข็งราดลงไปตามกระดูกสันหลัง

ฉันกัดฟันแน่นขณะค่อย ๆ นั่งลงในบูธ อกแน่น ความโกรธและความอับอายบิดเบี้ยวรวมกันเป็นสิ่งน่าเกลียด

ตาฉันแสบด้วยน้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้

เขาไม่ต้องการฉัน ไม่จริง ๆ ความร้อนทั้งหมดที่ฉันคิดว่าเห็นในดวงตาเขาก่อนหน้านี้คงเป็นแค่ในหัว ฉันเป็นแค่เบต้าที่น่าสมเพช ถูกปฏิเสธ ที่ถูกทำให้ขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล

แม้แต่งตัวแบบนี้ แม้เสนอตัวเองอย่างโจ่งแจ้ง เขาก็เดินจากไปเหมือนฉันเป็นอะไรก็ได้

ฉันคว้าแก้วเปล่าจากโต๊ะ เทวิสกี้ใส่ แล้วกลืนลงไปในอึกเดียวที่แสบร้อน ของเหลวแผดเผาลำคอแต่ไม่ได้ช่วยบรรเทาความอัปยศแม้แต่น้อย

“ไอ้สารเลว” ฉันพึมพำใต้ลมหายใจ เทอีกแก้ว “ไอ้หยิ่งยโส หัวใจเย็นชา ฉันหวังว่าควยนายจะเน่าหลุด ฉันหวังว่านายจะสำลักด้วยความหยิ่งของตัวเอง”

แก้วแล้วแก้วเล่าถูกกลืนลงไป แอลกอฮอล์เผาไหม้ผ่านเส้นเลือด ทำให้ทุกอย่างรู้สึกคมชัดและมัวไปพร้อมกัน หัวฉันหมุน หีฉันยังคงตุบด้วยความโกรธ หงุดหงิดและถูกละเลย

ผู้ชายคนหนึ่งเลื่อนตัวเข้ามาในบูธตรงข้ามฉัน หน้าตาพอใช้ได้ แต่ไม่มีอะไรเทียบกับโรมัน สายตาเขากวาดไปทั่วร่างกายที่แทบไม่ปกปิดของฉันอย่างหิวโหย

“เฮ้ ที่รัก” เขาปิดช่องว่างระหว่างเรา “กำลังหาเพื่อนแท้ ๆ คืนนี้ใช่ไหม? ชุดนั่นกำลังขอให้ถอดออก ฉันพาเธอไปห้องด้านหลังแล้วฝังหน้าไว้ระหว่างต้นขาพวกนั้นจนเธอลืมสิ่งที่ทำให้หน้าสวยมีท่าทางโกรธขนาดนั้นได้”

“ฉันไม่สนใจ” ฉันพูดเรียบ ๆ ไม่แม้แต่จะมองเขาอย่างถูกต้อง

เขาหัวเราะแล้วขยับใกล้ขึ้นอีก “มาสิ อย่าทำแบบนั้น ผู้หญิงที่แต่งตัวแบบเธอในที่แบบนี้ชัดเจนว่าอยากถูกเย็ด ขอให้ฉันรู้สึกหน่อยว่าหีเธอเปียกแค่ไหน ฉันเดิมพันว่าเธอน้ำเยิ้ม”

“ฉันบอกว่าไม่” ฉันพ่นออกมา ลุกขึ้นจะไป แต่เขาคว้าข้อมือฉันแล้วกระชากฉันแรง ๆ เข้าหาตัวเขา

มือเขาเลื่อนลงไปจับก้นฉันใต้ชุดสั้น นิ้วครูดกับหีเปล่าที่ชุ่มฉ่ำของฉัน

“เลิกทำตัวยากได้แล้ว โสเภณีน้อย—”

ความโกรธระเบิดข้างใน ฉันคว้าแก้วแล้วสาดวิสกี้ที่เหลือทั้งหมดใส่หน้าเขา

เขาร้องคำรามด้วยความโกรธแล้วตบแก้มฉันแรง ๆ ความเจ็บระเบิดทั่วใบหน้า ศีรษะฉันสะบัดไปด้านข้างขณะเซถอยหลัง รู้สึกถึงรสเลือด

ฉันยกมือจะตบกลับเมื่อขวดกระแทกศีรษะเขาด้วยเสียงแตกน่าสยดสยอง

โรมันปรากฏตัวเหมือนพายุที่ถูกปลดปล่อย จมูกบาน หน้าผากย่น

เขาพุ่งเข้าใส่ผู้ชายคนนั้นทันที หมัดพุ่งด้วยแรงโหดร้ายไร้ความปรานี หมัดแล้วหมัดเล่าลงไปด้วยเสียงเปียกแตก เลือดกระเด็นทั่วพื้น ผู้ชายพยายามสู้กลับแต่ไร้ประโยชน์ โรมันคือความโกรธของอัลฟ่าล้วน ๆ ป่าเถื่อน หยุดไม่ได้ สูญเสียตัวเองให้กับความรุนแรงอย่างสิ้นเชิง

“หยุด!” ฉันตะโกน คว้าแขนเขา “โรมัน หยุด! นายจะฆ่าเขาตาย!”

เขาผลักฉันแรงจนฉันล้มลงบนที่นั่งบูธ ดวงตาเขาบ้าคลั่ง ดุร้ายโดยสมบูรณ์ เขายังคงชกต่อไป ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนผู้ชายคนนั้นหยุดขยับโดยสิ้นเชิง เหลือแค่ซากเลือดสาดที่แตกหักบนพื้นโซนวีไอพี

ทั้งคลับเงียบกริบ ทุกคนจ้องมอง

ฉันนั่งแข็งค้าง หัวใจกระแทกในอก จ้องมองสัตว์ประหลาดที่ฉันพยายามยั่ว ที่อำนาจดิบและน่ากลัวที่เขาซ่อนไว้เบื้องหลังหน้ากากเย็นชา

ฉันเริ่มอะไรขึ้นกันแน่?

และทำไมส่วนหนึ่งของฉันถึงรู้สึกอะไรที่ใกล้กับความโล่งใจที่เขามาหาฉัน?