เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 4
วันที่เผยแพร่:
2026-08-29 23:26:37ยั่วยวนอัลฟ่า
โรมัน~วินาทีที่อะซาเลียผลักประตูเปิด ฉันควรจะหยุด
แต่ฉันไม่ได้หยุด
ฉันยังคงเย็ดผู้หญิงที่ก้มตัวอยู่บนโต๊ะแรงขึ้น สายตาล็อกกับผู้หญิงคนเดียวที่เคยฝังตัวเองใต้ผิวหนังฉันได้สำเร็จ
อะซาเลียยืนแข็งค้างอยู่ที่ประตูในเสื้อผ้าใหม่รัดรูป ดูเหมือนบาปและการแก้แค้นรวมเป็นหนึ่ง หน้าอกเธอขึ้นลงอย่างรวดเร็วใต้เสื้อเบลาส์สีดำ ต้นขาเธอบีบเข้าหากัน
กลิ่นของเธอ คมด้วยความตกใจ หนักด้วยความเงี่ยนที่ไม่ต้องการ ท่วมห้องทำงานของฉันและทำให้เลือดฉันร้อนขึ้น
ฉันกำผมของผู้หญิงที่ก้มอยู่บนโต๊ะ กระแทกเข้าไปในตัวเธอด้วยจังหวะลึกและลงโทษ เสียงผิวหนังกระทบกันก้องผนัง ทุกครั้งที่แทงตั้งใจให้ผู้หญิงที่กำลังมองฉันรู้สึก ฉันอยากให้อะซาเลียรู้สึก อยากให้เธอจำได้ว่ามันรู้สึกอย่างไรเมื่อฉันฝังตัวอยู่ในเธอเมื่อสองคืนก่อน วิธีที่หีเธอรัดรอบปมของฉันเหมือนไม่อยากปล่อย
เธอไม่หนี
เธอไม่มองออก
แก้มเธอแดงเข้ม ริมฝีปากแยกเล็กน้อย ฉันมองหัวนมของเธอแข็งตึงกับเนื้อผ้าเสื้อเบลาส์ และรู้สึกควยฉันตุบเจ็บปวดข้างในร่างกายที่อบอุ่นและไร้ความหมายใต้ตัวฉัน นี่ไม่ใช่ความสุขอีกต่อไปแล้ว นี่คือสิ่งที่มืดมนกว่า สิ่งที่ฉันตั้งชื่อไม่ได้และไม่อยากตั้ง
ฉันเสร็จด้วยเสียงคำรามต่ำ สะโพกกระตุกแรงขณะที่ฉันปล่อยตัวเอง สายตาไม่เคยละจากอะซาเลีย ผู้หญิงใต้ตัวฉันสั่นสะท้านและคราง แต่เธอเหมือนผีไปแล้ว สิ่งเดียวที่สำคัญคือเบต้าที่ยืนอยู่ที่ประตู กำลังสั่นเทาด้วยอารมณ์ที่เธอพยายามซ่อนอย่างชัดเจน
ฉันถอนตัวออก รูดซิปกางเกง แล้วไล่ผู้หญิงคนนั้นด้วยการสะบัดมือเย็นชา “ออกไป”
เธอลนลานเก็บเสื้อผ้าแล้วรีบวิ่งผ่านอะซาเลียไป ประตูคลิกปิดด้านหลังเธอ ความเงียบหนักหน่วงตกลงมาท่ามกลางเรา
อะซาเลียยืนอยู่ตรงนั้น กำหมัดแน่นข้างลำตัว หายใจไม่สม่ำเสมอ ชุดใหม่ของเธอโอบทุกเส้นโค้งที่ฉันไม่มีสิทธิ์สังเกต กระโปรงดินสอนั่งพอดีและโอบสะโพก เสื้อเบลาส์เผยพอให้ทรมาน เธอดูทรงพลัง แต่พังทลายไปหมดข้างใน
ฉันเดินวนโต๊ะช้า ๆ ชอบความโกรธและความปรารถนาที่ปรากฏบนใบหน้าเธอ ขณะที่ฉันหยุดห่างจากเธอสองสามฟุต ใกล้พอที่จะได้กลิ่นว่าเธอเปียกแค่ไหน ใกล้พอที่จะเห็นความขัดแย้งที่ลุกโชนหลังดวงตาเธอ
“ชอบโชว์ไหม?” เสียงฉันแหบ กร้าว แต่ไม่ได้ตั้งใจ “หรือการเห็นกูฝังลึกอยู่ในคนอื่นทำให้มึงจำได้ว่าควยกูรู้สึกอย่างไรตอนขยายหีแน่นของมึง?”
ใบหน้าเธอแผดเผาด้วยความอัปยศและบางอย่างที่ร้อนแรงกว่า เธอเงยคางขึ้น พยายามยึดความโกรธที่ฉันรู้สึกได้ว่ากำลังพวยพุ่งออกมาเป็นระลอก
“นายป่วย” เธอกระซิบ แต่เสียงแตกพร่า
ฉันจ้องลงมาที่เธอ กรามตึง สู้กับทุกสัญชาตญาณที่กรีดร้องให้ฉันคว้าเธอ ตรึงเธอไว้กับผนัง แล้วเตือนเธออย่างชัดเจนว่ากำลังเจอใครอยู่
ความทรงจำจากคืนนั้นยังคงวูบไหว วิธีที่เธอครางและแตกสลายแม้จะถูกยา วิธีที่ร่างกายเธอยอมรับฉันอย่างสมบูรณ์ ฉันผลักมันลงไปลึกในที่ที่มันควรอยู่
“มึงเดินเข้ามาในห้องกูโดยไม่เคาะ” ฉันพูด “แต่งตัวแบบนั้น หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น มึงคาดหวังจะเจออะไร อะซาเลีย?”
เธอกลืนน้ำลายแรง ฉันมองการเคลื่อนไหวของลำคอเธอ มือคันอยากจะคว้าส่วนนั้นของร่างกายเธอ อยากรู้สึกว่าผิวเธอร้อนเท่าที่ดูหรือเปล่า
“ฉันมาทำงาน” เธอพูด แต่คำพูดนั้นฟังดูอ่อนแอแม้กับหูของเธอเอง
ฉันก้าวเข้าใกล้ ยืนสูงกว่าเธอ “งั้นก็ทำงาน และครั้งหน้าถ้ามึงบุกเข้ามาที่นี่ จงเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่อาจจะเห็น หรือสิ่งที่กูอาจจะทำ”
เธอหันตัวอย่างคมชัดแล้วเดินออกไป แต่ฉันจับได้ถึงการสั่นเล็กน้อยที่ขาเธอ วิธีที่เธอบีบต้นขาเข้าหากันขณะเคลื่อนไหว ประตูปิดด้านหลังเธอด้วยเสียงดังทึบ ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวในความเงียบหนักหน่วง
ฉันคำราม กระแทกหมัดลงบนโต๊ะในวินาทีที่เธอจากไป ไม้แตกดังภายใต้แรงนั้น
ควยเอ๊ย
ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
ฉันใช้เวลาสี่ปีฝังทุกแรงกระตุ้นมืดมนที่รู้สึกต่อเธอ สี่ปีที่มองเธอเป็นของทิโมธี ขณะที่ฉันเล่นบทอัลฟ่าผู้ภักดี และตอนนี้เธออยู่ที่นี่ ถูกปฏิเสธ โกรธ และโยนตัวเองเข้ามาในเส้นทางของฉันเหมือนอยากเผาเราทั้งคู่ให้ตาย
ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
ฉันเดินไปที่หน้าต่าง จ้องออกไปยังป่าสีดำและหุบเหวด้านล่าง ฝนยังคงตกเป็นแผ่น ความทรยศของทิโมธีนั่งอยู่ในท้องเหมือนยาพิษ วิธีที่เขาใช้ฉัน วิธีที่เขาโยนเธอทิ้งได้ง่ายดายขนาดนั้น
สาบานต่อพระเจ้า ทั้งเขาและคริสตี้จะต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องนี้ ฉันจะทำให้แน่ใจ
แต่อะซาเลียคือปัญหาจริง ๆ
เธอเจ็บปวด ฉันเห็นได้ในดวงตาเธอ ในวิธีที่เธอพยายามซ่อนความเจ็บไว้เบื้องหลังความโกรธ และแทนที่จะให้พื้นที่ ฉันกลับผลักเธอ ยั่วเธอ ใช้ผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธอเหมือนบทลงโทษบิดเบี้ยว
ฉันเทวิสกี้หนึ่งแก้วแล้วดื่มช้า ๆ ความแสบร้อนช่วยบรรเทาพายุข้างในได้น้อยมาก
เธอคิดว่าฉันวางแผนกับเธอ เธอคิดว่าฉันเป็นตัวร้ายในเรื่องของเธอ บางทีนั่นอาจจะดีกว่า ปลอดภัยกว่า ถ้าเธอรู้ความจริง—ว่าฉันอยากได้อเธอมานานแค่ไหน กี่คืนที่ฉันสู้กับแรงกระตุ้นที่จะเอาสิ่งที่ไม่ใช่ของฉัน—เธอจะหนี
หรือแย่กว่านั้น เธอจะใช้มันต่อต้านฉัน
ฉันวางแก้วลง แล้วล็อกกรามแน่น
ปล่อยให้เธอคิดอะไรก็ได้ที่อยากคิด ปล่อยให้เธอมาหาฉันด้วยความโกรธและเสื้อผ้าใหม่รัดรูป ฉันจะรักษาการควบคุมไว้ ฉันต้องทำ เพราะถ้าฉันปล่อยตัวเองพลาดอีกครั้ง ถ้าฉันปล่อยตัวเองเอาเธอในแบบที่ฉันอยากได้จริง ๆ…
จะไม่มีทางกลับได้อีก
สำหรับเราทั้งคู่
บทล่าสุด
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 8 – ฉันหยุดคิดถึงเขาไม่ได้เลย
แม่อุ้มบุญส่วนตัวของอัลฟ่าโรซาลีธ~ ฉันตื่นขึ้นพร้อมกับเสื้อของเขายังกดกับแก้ม และชั่วขณะหนึ่ง โลกรู้สึกเงียบ ความเจ็บปวดกระสับกระส่ายที่ขับฉันลงทางเดินเมื่อคืนก่อนอ่อนลง เกือบจัดการได้ ฉันหลับตาต่อไปแล้วสูดกลิ่นที่จางซึ่งยังเกาะผ้า มันสงบบางอย่างลึกในอก แบบเดียวกับที่มันทำเมื่อฉันในที่สุดหลับไปขณะกอดมัน แล้วส่วนที่เหลือของเช้าก็มาถึง ความสงบเริ่มบางลงเกือบทันทีที่ฉันลืมตา ทำให้ท้องให้การหมุนต่ำและไม่มีความสุข ฉันนั่งขึ้นช้าๆ เสื้อยังอยู่ในมือ แล้วรอคลื่นคลื่นไส้ตัดสินใจว่าจะอยู่เบาหรือแย่ลง มันอยู่เบา แต่ความหนักในแขนขาและความรู้สึกยืดแปลกใต้ผิวเตือนฉันว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกับร่างกายเป็นของฉันคนเดียวอีกต่อไป ฉันมองลงไปที่เสื้อ สีเข้ม นุ่มจากการสวม คอเสื้อย่นเล็กน้อยตรงที่ฉันกำมัน ความทรงจำถึงวิธีที่ฉันได้มันลุกขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต การเดินยาวผ่านทางเดินมืด การเคาะสี่ครั้ง วิธีที่เขายืนอยู่ที่นั่นเปลือยอกและอ่านไม่ออก ช่วงเวลาที่ฉันกดใบหน้ากับเขาเพราะฉันหยุดตัวเองไม่ได้ ความร้อนคลานขึ้นคอ ฉันทำลายกฎที่เขาใส่ใจที่สุด ฉันเดินเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขา เอาเสื้อผ้าเขา แล้ววางใบหน้
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 7 – ฉันน่าจะปฏิเสธไปเสียตั้งแต่แรก
อัลฟาของผู้รับตั้งครรภ์ส่วนตัวกันนาร์~การเคาะครั้งที่สี่แรงกว่าครั้งก่อนๆ ฉันดึงประตูเปิดและมือที่ยกของเธอเกือบตีหน้าฉัน โรซาลิธยืนในทางเดินด้วยชุดนอน เท้าเปล่า ผมมีเส้นสีเงินยุ่งเล็กน้อย ตาสว่างเกินไปแม้ในแสงต่ำ ชั่วขณะไม่มีใครในเราสองคนเคลื่อน“ทำไมคุณอยู่ที่นี่?”เธอไม่ตอบ สายตาของเธอตกลงไปอกเปล่าของฉัน แล้วสะบัดผ่านฉันเข้าห้อง ก่อนที่ฉันจะก้าวข้างหรือปิดประตู เธอเดินเข้าไป ฉันหมุนตามการเคลื่อนไหว รู้สึกขอบแรกของความหงุดหงิดแล้ว เธอไปตรงตู้เสื้อผ้าที่เปิด ดึงเสื้อตัวหนึ่งของฉันจากไม้แขวน และนำมันมาใบหน้า เธอสูดลึก ตาปิดเหมือนผ้าตัวเองสามารถสงบบางสิ่งที่กระสับกระส่ายข้างในเธอไม่มีใครเข้าห้องส่วนตัวของฉันโดยไม่ได้รับเชิญ ไม่ใช่พนักงาน ไม่ใช่แคสเปียน แน่นอนไม่ใช่ผู้หญิงภายใต้สัญญา ภาพของเธอยืนอยู่ที่นั่นกับเสื้อของฉันกดจมูกทำให้ความอดทนสุดท้ายของฉันหักฉันข้ามพื้นที่ในสามก้าว หยิบเสื้อจากมือเธอ และถือพ้นเอื้อม“ออกไป”เธอมองขึ้นที่ฉัน และความสิ้นหวังในสีหน้าชัดเจน “ได้โปรด ฉันพยายามอยู่ห่าง แต่ฮอร์โมนของฉัน… พวกมันทำให้ทุกอย่างแย่ลง ฉันนอนไม่ได้ ฉันคิดไม่ได้ ฉันแค่ต้องการ—”“คุณทำล
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 6 – แหกกฎ
แม่อุ้มบุญส่วนตัวของอัลฟ่าโรซาลีธ~ ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความกระสับกระส่ายอยู่แล้ว เจ้ารู้ประเภทของความกระสับกระส่ายที่อาศัยใต้ผิวแล้วปฏิเสธที่จะถูกเหตุผล ยาต้านคลื่นไส้ลดขอบของการอาเจียน แต่ทิ้งทุกอย่างอื่นไว้ไม่แตะต้อง ความคิดของฉันจะไม่อยู่ที่เดียว ร่างกายรู้สึกร้อนเกินไป แล้วเย็นเกินไป แล้วเพียงหิวโหยสำหรับบางอย่างที่ฉันพยายามไม่คิด ฉันนอนนิ่งนาน ฟังความเงียบของอพาร์ตเมนต์และเสียงไกลของบ้านหลัก หวังว่าความรู้สึกจะผ่านไปถ้าฉันให้ความเงียบพอ มันไม่ผ่าน กลางเช้า ความกระสับกระส่ายตกลงเป็นการดึงคงที่ ฉันเคลื่อนจากเตียงไปหน้าต่าง จากหน้าต่างไปพื้นที่นั่งเล็ก แล้วกลับอีก ทุกกลิ่นในอพาร์ตเมนต์รู้สึกอ่อนไหวกว่าที่ควร สบู่ ผ้าซักสะอาด รอยจางของแว็กซ์ใดก็ตามที่พนักงานใช้บนไม้ ทั้งหมดกดกับประสาทสัมผัสจนฉันอยากเปิดทุกหน้าต่างพร้อมกัน ฉันพยายามอ่าน แต่คำพูดเลื่อนผ่านโดยไม่มีความหมาย ฉันพยายามกินอาหารเช้าที่ทิ้งไว้ให้ และจัดการได้เพียงไม่กี่คำก่อนที่เนื้อสัมผัสจะผิดในปาก พยาบาลมาเช็คช่วงสายเช้า เธอวัดความดันเลือด ถามคำถามปกติเกี่ยวกับการนอนและอาหาร แล้วจดบันทึกสั้นบนแท็บเล็ต เมื่อเธอจากไ
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 5 – ฮอร์โมนไม่เคยโกหก
อัลฟาของผู้รับตั้งครรภ์ส่วนตัวโรซาลิธ~สามสัปดาห์ต่อมา ชีวิตทั้งใบของฉันเริ่มเปลี่ยนเช่นเดียวกับร่างกาย ความคลื่นไส้ไม่เคาะอีกต่อไป มันเดินเข้ามาเมื่อใดก็ตามที่รู้สึกอยาก นาทีหนึ่งฉันโอเค ถัดไปปากเต็มด้วยรสรสโลหะที่น่ากลัวและท้องพับเข้าหาตัวเองฉันเริ่มเก็บแครกเกอร์บนโต๊ะข้างเตียงและเคลื่อนไหวเหมือนทุกอย่างข้างในอาจหกถ้าฉันหันเร็วเกินไป การนอนหลับมาเหมือนฝันร้าย และจมูกของฉัน… พระเจ้า จมูกของฉันกลายเป็นผู้ทรยศ สบู่ในห้องน้ำหอมแย่มาก และฉันมักสาปใต้ลมหายใจเมื่อใดก็ตามที่มันแตะผิวเสื้อผ้าใหม่ในตู้เสื้อผ้าแบกกลิ่นสะอาดที่ทำให้ฉันคลื่นไส้ถ้าหายใจลึกเกินไป แม้แต่อากาศจากช่องระบายอากาศก็รู้สึกแตกต่างฉันไม่อยากพูดว่าฉันเกลียดความรู้สึกหรือสิ่งที่ฉันเริ่มดูเหมือน แต่สิ่งหนึ่งแน่ชัด ฉันไม่สนุกให้ใครเห็นฉันแบบนี้ โดยเฉพาะนายเวสต์ ไม่เหมือนว่าฉันสนใจมากขนาดนั้นอยู่แล้วดังนั้นฉันมักรอจนบ้านเงียบก่อนออกจากอพาร์ตเมนต์บ่ายวันนี้ ฉันแค่อยากน้ำ ขวดข้างเตียงว่างและเรียกใครเพื่อเรื่องนั้นรู้สึกไร้สาระ ทางเดินสลัวขณะที่ฉันเดินผ่าน เท้าเปล่าทำให้เกือบไม่มีเสียงบนพรมวิญญาณของฉันเกือบออกจากร่างกายเมื่
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 4 – รักษาระยะห่าง 2
อัลฟาของผู้รับตั้งครรภ์ส่วนตัวกันนาร์ เวสต์~ฉันกลับไปที่การคาดการณ์ยุโรป การปรับสกุลเงินส่งผลต่อสองการถือครองที่เล็กกว่าที่คาด ฉันจดโน้ตในขอบและส่งข้อความสั้นไปยังผู้อำนวยการฝ่ายการเงินขอไทม์ไลน์ที่แก้ไขภายในสิ้นวันส่วนที่เหลือของเช้าดำเนินต่อด้วยสาย เอกสาร และการตัดสินใจ ฉันไม่ได้คิดเกี่ยวกับอพาร์ตเมนต์อีกจนกระทั่งแคสเปียนก้าวเข้ามาแค่ก่อนเที่ยงด้วยโฟลเดอร์ใต้แขนเขาตั้งมันบนโต๊ะโดยไม่นั่ง“การประเมินความเสี่ยงที่อัปเดตสำหรับฝั่งสิงคโปร์” เขาพูด “ฉันทำเครื่องหมายสองข้อที่ยังต้องการภาษาที่แน่นขึ้น”ฉันเปิดโฟลเดอร์และสแกนหน้าที่มีเครื่องหมาย “เหล่านี้ยอมรับได้กับการเปลี่ยนแปลง”“ฉันจะต้องให้กฎหมายนำไปใช้” เขาพูด แต่ยังยืนฉันมองขึ้น “มีอะไรอื่น?”แคสเปียนส่ายหัวครั้งหนึ่ง “ไม่มี เพียงทำให้แน่ใจว่าคุณเห็นโน้ตเกี่ยวกับอพาร์ตเมนต์ก่อนหน้า”“ฉันเห็นแล้ว”เขามองฉันนานกว่าที่จำเป็นชั่วขณะ แล้วพยักหน้าสั้นๆ และจากไปฉันปิดโฟลเดอร์และวางไว้ข้างๆ ความจริงที่ว่าเธอตั้งตัวโดยไม่มีปัญหาเป็นประโยชน์ มันหมายถึงการขัดจังหวะน้อยลง และกระบวนการสามารถดำเนินต่อไปตามกำหนด นั่นคือความเกี่ยวข้องเดียวที่ม
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 3 – รักษาระยะห่าง
แม่อุ้มบุญส่วนตัวของอัลฟ่ากันนาร์ เวสต์~ เส้นทางยังมืดเมื่อแคสเปียนและฉันออกจากประตูหลัง แคสเปียนวิ่งทางขวาของฉันแบบที่เขามักทำ จับจังหวะฉันโดยไม่ต้องพยายาม เราทำเส้นทางนี้มาหลายปี ระยะทางเดียวกัน และชั่วโมงเช้าเดียวกัน เสียงเดียวในบรรยากาศคือรองเท้าของเราบนดินอัดแน่นและการเคลื่อนไหวเป็นครั้งคราวของกิ่งไม้เหนือศีรษะ เราวิ่งช่วงแรกด้วยความเงียบ ฉันชอบแบบนั้น เช้าสำหรับเคลียร์หัวก่อนวันเริ่มต้น ไม่ใช่สำหรับการสนทนา ฉันดีใจที่แคสเปียนรู้สิ่งนี้เสมอ เขารอจนเรามาถึงทางชันยาวก่อนพูด “บอร์ดยืดยาวเมื่อวาน” เขาพูด “พวกเขาต้องการตัวเลขที่แข็งแรงกว่าเกี่ยวกับสิงคโปร์” ฉันวิ่งนิ้วผ่านผม “ท่านให้ไทม์ไลน์กับพวกเขา” “ฉันให้” ฉันตอบขณะที่เรายังปีนต่อไป การหายใจของฉันยังสม่ำเสมอเช่นเดียวกับของแคสเปียน ที่ยอดเนิน เส้นทางราบ และท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น แคสเปียนเช็ดข้างใบหน้าด้วยข้อมือแล้วกวาดสายตาไป “พวกเขายังวนเวียนหัวข้ออื่น” เขาพูด ฉันไม่ตอบทันที เราเคลื่อนผ่านเส้นทางโค้งผ่านกลุ่มต้นไม้ ฉันปล่อยให้หลายก้าวผ่านไปก่อนตอบ “พวกเขาสามารถวนเวียนมันได้นานเท่าที่พวกเขาอยาก” “กันนาร์” เขาปรั
บางทีคุณอาจจะชอบ
