บทที่ 4

ยั่วยวนอัลฟ่า  

โรมัน~

วินาทีที่อะซาเลียผลักประตูเปิด ฉันควรจะหยุด

แต่ฉันไม่ได้หยุด

ฉันยังคงเย็ดผู้หญิงที่ก้มตัวอยู่บนโต๊ะแรงขึ้น สายตาล็อกกับผู้หญิงคนเดียวที่เคยฝังตัวเองใต้ผิวหนังฉันได้สำเร็จ

อะซาเลียยืนแข็งค้างอยู่ที่ประตูในเสื้อผ้าใหม่รัดรูป ดูเหมือนบาปและการแก้แค้นรวมเป็นหนึ่ง หน้าอกเธอขึ้นลงอย่างรวดเร็วใต้เสื้อเบลาส์สีดำ ต้นขาเธอบีบเข้าหากัน

กลิ่นของเธอ คมด้วยความตกใจ หนักด้วยความเงี่ยนที่ไม่ต้องการ ท่วมห้องทำงานของฉันและทำให้เลือดฉันร้อนขึ้น

ฉันกำผมของผู้หญิงที่ก้มอยู่บนโต๊ะ กระแทกเข้าไปในตัวเธอด้วยจังหวะลึกและลงโทษ เสียงผิวหนังกระทบกันก้องผนัง ทุกครั้งที่แทงตั้งใจให้ผู้หญิงที่กำลังมองฉันรู้สึก ฉันอยากให้อะซาเลียรู้สึก อยากให้เธอจำได้ว่ามันรู้สึกอย่างไรเมื่อฉันฝังตัวอยู่ในเธอเมื่อสองคืนก่อน วิธีที่หีเธอรัดรอบปมของฉันเหมือนไม่อยากปล่อย

เธอไม่หนี

เธอไม่มองออก

แก้มเธอแดงเข้ม ริมฝีปากแยกเล็กน้อย ฉันมองหัวนมของเธอแข็งตึงกับเนื้อผ้าเสื้อเบลาส์ และรู้สึกควยฉันตุบเจ็บปวดข้างในร่างกายที่อบอุ่นและไร้ความหมายใต้ตัวฉัน นี่ไม่ใช่ความสุขอีกต่อไปแล้ว นี่คือสิ่งที่มืดมนกว่า สิ่งที่ฉันตั้งชื่อไม่ได้และไม่อยากตั้ง

ฉันเสร็จด้วยเสียงคำรามต่ำ สะโพกกระตุกแรงขณะที่ฉันปล่อยตัวเอง สายตาไม่เคยละจากอะซาเลีย ผู้หญิงใต้ตัวฉันสั่นสะท้านและคราง แต่เธอเหมือนผีไปแล้ว สิ่งเดียวที่สำคัญคือเบต้าที่ยืนอยู่ที่ประตู กำลังสั่นเทาด้วยอารมณ์ที่เธอพยายามซ่อนอย่างชัดเจน

ฉันถอนตัวออก รูดซิปกางเกง แล้วไล่ผู้หญิงคนนั้นด้วยการสะบัดมือเย็นชา “ออกไป”

เธอลนลานเก็บเสื้อผ้าแล้วรีบวิ่งผ่านอะซาเลียไป ประตูคลิกปิดด้านหลังเธอ ความเงียบหนักหน่วงตกลงมาท่ามกลางเรา

อะซาเลียยืนอยู่ตรงนั้น กำหมัดแน่นข้างลำตัว หายใจไม่สม่ำเสมอ ชุดใหม่ของเธอโอบทุกเส้นโค้งที่ฉันไม่มีสิทธิ์สังเกต กระโปรงดินสอนั่งพอดีและโอบสะโพก เสื้อเบลาส์เผยพอให้ทรมาน เธอดูทรงพลัง แต่พังทลายไปหมดข้างใน

ฉันเดินวนโต๊ะช้า ๆ ชอบความโกรธและความปรารถนาที่ปรากฏบนใบหน้าเธอ ขณะที่ฉันหยุดห่างจากเธอสองสามฟุต ใกล้พอที่จะได้กลิ่นว่าเธอเปียกแค่ไหน ใกล้พอที่จะเห็นความขัดแย้งที่ลุกโชนหลังดวงตาเธอ

“ชอบโชว์ไหม?” เสียงฉันแหบ กร้าว แต่ไม่ได้ตั้งใจ “หรือการเห็นกูฝังลึกอยู่ในคนอื่นทำให้มึงจำได้ว่าควยกูรู้สึกอย่างไรตอนขยายหีแน่นของมึง?”

ใบหน้าเธอแผดเผาด้วยความอัปยศและบางอย่างที่ร้อนแรงกว่า เธอเงยคางขึ้น พยายามยึดความโกรธที่ฉันรู้สึกได้ว่ากำลังพวยพุ่งออกมาเป็นระลอก

“นายป่วย” เธอกระซิบ แต่เสียงแตกพร่า

ฉันจ้องลงมาที่เธอ กรามตึง สู้กับทุกสัญชาตญาณที่กรีดร้องให้ฉันคว้าเธอ ตรึงเธอไว้กับผนัง แล้วเตือนเธออย่างชัดเจนว่ากำลังเจอใครอยู่

ความทรงจำจากคืนนั้นยังคงวูบไหว วิธีที่เธอครางและแตกสลายแม้จะถูกยา วิธีที่ร่างกายเธอยอมรับฉันอย่างสมบูรณ์ ฉันผลักมันลงไปลึกในที่ที่มันควรอยู่

“มึงเดินเข้ามาในห้องกูโดยไม่เคาะ” ฉันพูด “แต่งตัวแบบนั้น หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น มึงคาดหวังจะเจออะไร อะซาเลีย?”

เธอกลืนน้ำลายแรง ฉันมองการเคลื่อนไหวของลำคอเธอ มือคันอยากจะคว้าส่วนนั้นของร่างกายเธอ อยากรู้สึกว่าผิวเธอร้อนเท่าที่ดูหรือเปล่า

“ฉันมาทำงาน” เธอพูด แต่คำพูดนั้นฟังดูอ่อนแอแม้กับหูของเธอเอง

ฉันก้าวเข้าใกล้ ยืนสูงกว่าเธอ “งั้นก็ทำงาน และครั้งหน้าถ้ามึงบุกเข้ามาที่นี่ จงเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่อาจจะเห็น หรือสิ่งที่กูอาจจะทำ”

เธอหันตัวอย่างคมชัดแล้วเดินออกไป แต่ฉันจับได้ถึงการสั่นเล็กน้อยที่ขาเธอ วิธีที่เธอบีบต้นขาเข้าหากันขณะเคลื่อนไหว ประตูปิดด้านหลังเธอด้วยเสียงดังทึบ ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวในความเงียบหนักหน่วง

ฉันคำราม กระแทกหมัดลงบนโต๊ะในวินาทีที่เธอจากไป ไม้แตกดังภายใต้แรงนั้น

ควยเอ๊ย

ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?

ฉันใช้เวลาสี่ปีฝังทุกแรงกระตุ้นมืดมนที่รู้สึกต่อเธอ สี่ปีที่มองเธอเป็นของทิโมธี ขณะที่ฉันเล่นบทอัลฟ่าผู้ภักดี และตอนนี้เธออยู่ที่นี่ ถูกปฏิเสธ โกรธ และโยนตัวเองเข้ามาในเส้นทางของฉันเหมือนอยากเผาเราทั้งคู่ให้ตาย

ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?

ฉันเดินไปที่หน้าต่าง จ้องออกไปยังป่าสีดำและหุบเหวด้านล่าง ฝนยังคงตกเป็นแผ่น ความทรยศของทิโมธีนั่งอยู่ในท้องเหมือนยาพิษ วิธีที่เขาใช้ฉัน วิธีที่เขาโยนเธอทิ้งได้ง่ายดายขนาดนั้น

สาบานต่อพระเจ้า ทั้งเขาและคริสตี้จะต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องนี้ ฉันจะทำให้แน่ใจ

แต่อะซาเลียคือปัญหาจริง ๆ

เธอเจ็บปวด ฉันเห็นได้ในดวงตาเธอ ในวิธีที่เธอพยายามซ่อนความเจ็บไว้เบื้องหลังความโกรธ และแทนที่จะให้พื้นที่ ฉันกลับผลักเธอ ยั่วเธอ ใช้ผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธอเหมือนบทลงโทษบิดเบี้ยว

ฉันเทวิสกี้หนึ่งแก้วแล้วดื่มช้า ๆ ความแสบร้อนช่วยบรรเทาพายุข้างในได้น้อยมาก

เธอคิดว่าฉันวางแผนกับเธอ เธอคิดว่าฉันเป็นตัวร้ายในเรื่องของเธอ บางทีนั่นอาจจะดีกว่า ปลอดภัยกว่า ถ้าเธอรู้ความจริง—ว่าฉันอยากได้อเธอมานานแค่ไหน กี่คืนที่ฉันสู้กับแรงกระตุ้นที่จะเอาสิ่งที่ไม่ใช่ของฉัน—เธอจะหนี

หรือแย่กว่านั้น เธอจะใช้มันต่อต้านฉัน

ฉันวางแก้วลง แล้วล็อกกรามแน่น

ปล่อยให้เธอคิดอะไรก็ได้ที่อยากคิด ปล่อยให้เธอมาหาฉันด้วยความโกรธและเสื้อผ้าใหม่รัดรูป ฉันจะรักษาการควบคุมไว้ ฉันต้องทำ เพราะถ้าฉันปล่อยตัวเองพลาดอีกครั้ง ถ้าฉันปล่อยตัวเองเอาเธอในแบบที่ฉันอยากได้จริง ๆ…

จะไม่มีทางกลับได้อีก

สำหรับเราทั้งคู่