LOGINเซดิวซิง เดอะ อัลฟา อะซาเลีย~ความทรงจำของเมื่อคืนก่อนปฏิเสธที่จะปล่อยฉันไปแม้ฉันจะนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันยังรู้สึกได้ถึงนิ้วของโรมันฝังลึกอยู่ในตัวฉัน วิธีที่นิ้วหัวแม่มือของเขาทำงานกับคลิตของฉันจนฉันระเบิดกลางคลับของเขาวิธีที่เขาเลียน้ำกามของฉันจากนิ้วราวกับเขาเป็นเจ้าของทุกหยด วิธีที่เขาเดินจากไป ทิ้งให้ฉันหยดน้ำและสั่นเทาเหมือนคนโง่มือของฉันสั่นเล็กน้อยขณะพิมพ์ ต้นขาบีบแน่นเข้าหากันใต้โต๊ะ ฉันเกลียดที่ร่างกายยังคงปวดอยากได้อีก ฉันเกลียดที่เขาสามารถทำให้ฉันลืมเหตุผลที่ฉันมาที่นี่ได้ง่ายดายขนาดนี้ — เพื่อทำลายเขาประตูสำนักงานของเขาเปิดออก“อะซาเลีย เข้ามาในออฟฟิศฉัน เดี๋ยวนี้”เสียงของเขาเหมือนเหล็กเย็น ฉันลุกขึ้น รีดกระโปรงรัดรูปให้เรียบ แล้วเดินเข้าไป วินาทีที่ประตูปิดหลังฉัน ความตึงเครียดในห้องก็กลายเป็นสิ่งที่หายใจไม่ออกโรมันพิงด้านหน้าโต๊ะ แขนกอดอกกว้าง ดวงตาเผาไหม้เข้าหาฉัน“เมื่อคืนมึงก่อเรื่องเยอะชิบหาย” เขาเริ่ม กรามขยับ “ลูกน้องกูคนหนึ่งต้องลากหมาป่าที่เกือบตายออกจากคลับกู เพราะมึงตัดสินใจแต่งตัวเหมือนโสเภณีแล้วโยนตัวเองเข้าไปในปัญหา”ฉันรู้สึกถึงค
เซดิวซิง เดอะ อัลฟา อะซาเลีย~โซนวีไอพีทั้งโซนเงียบกริบราวกับความตายโรมันยังคงหมอบคร่อมอยู่เหนือชายคนนั้นเหมือนสัตว์ร้ายที่สายจูงขาดในที่สุด กระดูกนิ้วมือของเขาแตกและมีเลือดไหล อกของเขาพองขึ้นพองลงด้วยลมหายใจหนักหอบหืดชายใต้ตัวเขาไม่ขยับอีกต่อไป เหลือเพียงกองเลือดและซากที่พังทลายบนพื้นมืด หัวใจฉันเต้นตุบๆ ที่ขมับ ฉันได้ยินมันในหูฉันละสายตาจากความรุนแรงไม่ได้ จากพลังดิบที่แผ่ซ่านออกจากอัลฟาเหมือนความร้อนจากเตาหลอมแล้วประตูก็เปิดออกด้วยแรงมหาศาลฝูงชายของโรมันพุ่งเข้ามา — อย่างน้อยหนึ่งโหล หมาป่าตัวใหญ่ หน้าตาห้าวหาญ แต่งกายด้วยชุดสีดำและสีหน้าเกือบดำสนิท พวกเขาเคลื่อนไหวพร้อมกัน จับแขนและไหล่ของเขาจากด้านหลัง“อัลฟา!” คนหนึ่งร้อง “ขออภัยเขาเถอะ ท่าน เขาจบแล้ว”ต้องใช้ถึงสี่คนกว่าจะลากโรมันออกจากชายคนนั้นได้ เขาต่อสู้ในตอนแรก เสียงครางต่ำดังก้องในอก กล้ามเนื้อเกร็งต้านแรงจับ แต่ในที่สุดพวกเขาก็สามารถดึงเขากลับมาได้ อีกสองคนรีบลากชายหมดสติออกไป ทิ้งรอยเลือดยาวมืดบนพื้นแขกที่เหลือในคลับยังคงแข็งค้างอยู่บนที่นั่ง ฉลาดพอที่จะไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อยโรมันยืนขึ้นช้าๆ สะบัดมือที่ยังเกาะอย
ยั่วยวนอัลฟ่า อะซาเลีย~คลับ Velvet Eclipse ฝังลึกอยู่ในเนินเขา เป็นถ้ำแห่งแสงแดง เบสหนัก และหมาป่าบ้าคลั่งที่มาที่นี่เพื่อล่าหรือถูกไล่ล่าฉันก้าวเข้าไปรู้สึกเหมือนทั้งเหยื่อและนักล่า หัวใจเต้นเร็วขึ้น แต่ฉันยังคงนิ่งชุดดำสั้นที่ฉันใส่เป็นความสกปรกล้วน ๆ แทบไม่คลุมก้น คอเสื้อลึกจนหน้าอกใกล้จะล้นออกมาถ้าขยับผิดท่า ไม่มีเสื้อชั้นใน ไม่มีกางเกงใน มีแค่ผิวเปล่าที่ไวต่อสัมผัสอยู่ข้างใต้ ชุ่มฉ่ำไปแล้วจากส่วนผสมของความโกรธและความคาดหวังบิดเบี้ยวที่ปั่นป่วนข้างในทุกก้าวทำให้เนื้อผ้าครูดกับหีที่บวมของฉัน ส่งประกายไฟที่ไม่ต้องการขึ้นไปตามกระดูกสันหลังฉันมาที่นี่เพื่อคืนบัตรสีทองของเขาอย่างน้อย นั่นคือข้ออ้างที่ฉันท่องซ้ำในหัวขณะเดินผ่านฝูงชนไปยังโซนวีไอพีโรมันนั่งคนเดียวในบูธมืดเงาเหมือนเขาเป็นเจ้าของความมืดเอง ขายืดออกกว้าง แขนข้างหนึ่งพาดอย่างเกียจคร้านบนพนักพิง ร่างกายทรงพลังผ่อนคลายแต่แผ่รัศมีความอันตราย วินาทีที่สายตาเขาเงยขึ้นและตกลงมาที่ฉัน บางอย่างในอากาศเปลี่ยนไปสายตาเขาลากช้า ๆ ลงไปตามร่างกายฉัน กวาดทุกนิ้วของผิวที่เปิดเผย วิธีที่ชุดเกาะร่างกาย เผยเส้นโค้ง วิธีที่หัวนมของฉันก
ยั่วยวนอัลฟ่า โรมัน~วินาทีที่อะซาเลียผลักประตูเปิด ฉันควรจะหยุดแต่ฉันไม่ได้หยุดฉันยังคงเย็ดผู้หญิงที่ก้มตัวอยู่บนโต๊ะแรงขึ้น สายตาล็อกกับผู้หญิงคนเดียวที่เคยฝังตัวเองใต้ผิวหนังฉันได้สำเร็จอะซาเลียยืนแข็งค้างอยู่ที่ประตูในเสื้อผ้าใหม่รัดรูป ดูเหมือนบาปและการแก้แค้นรวมเป็นหนึ่ง หน้าอกเธอขึ้นลงอย่างรวดเร็วใต้เสื้อเบลาส์สีดำ ต้นขาเธอบีบเข้าหากันกลิ่นของเธอ คมด้วยความตกใจ หนักด้วยความเงี่ยนที่ไม่ต้องการ ท่วมห้องทำงานของฉันและทำให้เลือดฉันร้อนขึ้นฉันกำผมของผู้หญิงที่ก้มอยู่บนโต๊ะ กระแทกเข้าไปในตัวเธอด้วยจังหวะลึกและลงโทษ เสียงผิวหนังกระทบกันก้องผนัง ทุกครั้งที่แทงตั้งใจให้ผู้หญิงที่กำลังมองฉันรู้สึก ฉันอยากให้อะซาเลียรู้สึก อยากให้เธอจำได้ว่ามันรู้สึกอย่างไรเมื่อฉันฝังตัวอยู่ในเธอเมื่อสองคืนก่อน วิธีที่หีเธอรัดรอบปมของฉันเหมือนไม่อยากปล่อยเธอไม่หนีเธอไม่มองออกแก้มเธอแดงเข้ม ริมฝีปากแยกเล็กน้อย ฉันมองหัวนมของเธอแข็งตึงกับเนื้อผ้าเสื้อเบลาส์ และรู้สึกควยฉันตุบเจ็บปวดข้างในร่างกายที่อบอุ่นและไร้ความหมายใต้ตัวฉัน นี่ไม่ใช่ความสุขอีกต่อไปแล้ว นี่คือสิ่งที่มืดมนกว่า สิ่งที่ฉันตั้งชื่อไ
ยั่วยวนอัลฟ่า อะซาเลีย~ฉันตื่นขึ้นมาด้วยแก้มติดกับหนังเย็นของโซฟาเล็ก ๆ ในห้องโถงเลขาฯ ชุดที่ฉีกขาดจากเมื่อคืนยังชื้นและเกาะติดผิวเหมือนบทลงโทษที่ฉันหนีไม่พ้นร่างกายฉันเจ็บในแบบที่ไม่อยากเอ่ยชื่อความปวดตุบ ๆ ลึก ๆ กระตุกระหว่างขาทุกครั้งที่ขยับตัวเล็กน้อย เป็นเครื่องเตือนใจสกปรกถึงวิธีที่โรมันขยายฉันออก วิธีที่หีฉันรัดและพุ่งน้ำรอบปมของเขาขณะที่ฉันคิดว่าเป็นทิโมธีความอับอายแผดเผาในท้อง ฉันบีบต้นขาเข้าหากัน เกลียดความชุ่มฉ่ำใหม่ที่ตอบสนองต่อความทรงจำนั้นชั้นเพนท์เฮาส์ของตึกโธรินทาวเวอร์ยังเงียบสงบ ห่อหุ้มด้วยความเงียบหนักหน่วงก่อนรุ่งสาง ฉันแอบผ่านยามเมื่อคืนเพราะไม่มีที่อื่นจะไป พ่อแม่โยนฉันทิ้ง ทิโมธีปฏิเสธฉันแล้วเดินจากไปกับเพื่อนสนิท บ้านที่เราอยู่ด้วยกันไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป ดังนั้นฉันจึงซ่อนตัวที่นี่เหมือนสัตว์ที่พังทลาย มุดตัวอยู่ในที่เดียวที่ไม่มีใครกล้าเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาตจากอัลฟ่าฉันซ่อนตัวอยู่จนได้ยินเสียงพึมพำแรกของพนักงานที่มาถึงชั้นล่าง เมื่อพื้นเงียบลงอีกครั้ง ฉันจึงค่อย ๆ คลานออกไปที่โต๊ะทำงานนอกห้องทำงานของเขา ผมยุ่งเหยิงเละเทะ ชุดยับย่น ฉีกขาดที่ไหล่ และยังติ
ยั่วยวนอัลฟ่า โรมัน~ประตูหนักของเพนท์เฮาส์บนยอดตึกโธรินทาวเวอร์กระแทกปิดด้วยเสียงที่ดังก้องไปทั่วพื้นที่ว่างเปล่าเหมือนเสียงปืนฉันไม่ได้เปิดไฟ ไม่จำเป็นต้องเปิดพายุข้างนอกให้แสงพอผ่านหน้าต่างแล้ว แสงฟ้าแลบส่องสว่างป่าสีดำและหุบเหวลึกไกลด้านล่าง ที่ซึ่งทุกสิ่งที่อ่อนแอในที่สุดก็จะตกลงไปแล้วหายสาบสูญฉันยืนอยู่ตรงนั้น ยังใส่เสื้อผ้าชุดเดิมจากโรงแรม กำหมัดแน่นจนเล็บขุดฝ่ามือ เลือดไหลย้อยลงมา อุ่นและเหนียวเหนอะ แต่ฉันแทบไม่รู้สึกอะไรเลย สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกได้คือเธอ อะซาเลียกลิ่นของเธอยังติดอยู่บนผิวฉัน หอมหวาน เดือดดาล เสพติด ผสมกับกลิ่นเซ็กส์ที่ชัดเจนและน้ำกามของฉันเองฉันยังลิ้มรสเธอได้บนลิ้น เกลือจากเหงื่อของเธอ วิธีที่หีเธอท่วมปากฉันเมื่อฉันเลียเธอเหมือนคนหิวโหยก่อนจะพุ่งควยเข้าไปในตัวเธอควยเอ๊ยฉันเดินไปที่หน้าต่าง กดหน้าผากกับกระจกเย็น จ้องออกไปในความมืดที่สะท้อนความเน่าเฟะข้างในอกฉันสี่ปี สี่ปีนรกที่ฉันแบกคำสาปนี้ไว้เงียบ ๆ มองเธอจากเงามืดในทุกงานของแพ็คมองเธอยิ้มให้ทิโมธีเหมือนเขาคู่ควรกับเธอ มองเขาแตะต้องสิ่งที่ควรเป็นของฉัน ขณะที่ฉันยืนอยู่เหมือนอัลฟ่าผู้ภักดี กรามล็อ







