เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 7
วันที่เผยแพร่:
2026-09-14 16:32:57
บทล่าสุด
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 8 – ฉันหยุดคิดถึงเขาไม่ได้เลย
แม่อุ้มบุญส่วนตัวของอัลฟ่าโรซาลีธ~ ฉันตื่นขึ้นพร้อมกับเสื้อของเขายังกดกับแก้ม และชั่วขณะหนึ่ง โลกรู้สึกเงียบ ความเจ็บปวดกระสับกระส่ายที่ขับฉันลงทางเดินเมื่อคืนก่อนอ่อนลง เกือบจัดการได้ ฉันหลับตาต่อไปแล้วสูดกลิ่นที่จางซึ่งยังเกาะผ้า มันสงบบางอย่างลึกในอก แบบเดียวกับที่มันทำเมื่อฉันในที่สุดหลับไปขณะกอดมัน แล้วส่วนที่เหลือของเช้าก็มาถึง ความสงบเริ่มบางลงเกือบทันทีที่ฉันลืมตา ทำให้ท้องให้การหมุนต่ำและไม่มีความสุข ฉันนั่งขึ้นช้าๆ เสื้อยังอยู่ในมือ แล้วรอคลื่นคลื่นไส้ตัดสินใจว่าจะอยู่เบาหรือแย่ลง มันอยู่เบา แต่ความหนักในแขนขาและความรู้สึกยืดแปลกใต้ผิวเตือนฉันว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกับร่างกายเป็นของฉันคนเดียวอีกต่อไป ฉันมองลงไปที่เสื้อ สีเข้ม นุ่มจากการสวม คอเสื้อย่นเล็กน้อยตรงที่ฉันกำมัน ความทรงจำถึงวิธีที่ฉันได้มันลุกขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต การเดินยาวผ่านทางเดินมืด การเคาะสี่ครั้ง วิธีที่เขายืนอยู่ที่นั่นเปลือยอกและอ่านไม่ออก ช่วงเวลาที่ฉันกดใบหน้ากับเขาเพราะฉันหยุดตัวเองไม่ได้ ความร้อนคลานขึ้นคอ ฉันทำลายกฎที่เขาใส่ใจที่สุด ฉันเดินเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขา เอาเสื้อผ้าเขา แล้ววางใบหน้
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 7 – ฉันน่าจะปฏิเสธไปเสียตั้งแต่แรก
อัลฟาของผู้รับตั้งครรภ์ส่วนตัวกันนาร์~การเคาะครั้งที่สี่แรงกว่าครั้งก่อนๆ ฉันดึงประตูเปิดและมือที่ยกของเธอเกือบตีหน้าฉัน โรซาลิธยืนในทางเดินด้วยชุดนอน เท้าเปล่า ผมมีเส้นสีเงินยุ่งเล็กน้อย ตาสว่างเกินไปแม้ในแสงต่ำ ชั่วขณะไม่มีใครในเราสองคนเคลื่อน“ทำไมคุณอยู่ที่นี่?”เธอไม่ตอบ สายตาของเธอตกลงไปอกเปล่าของฉัน แล้วสะบัดผ่านฉันเข้าห้อง ก่อนที่ฉันจะก้าวข้างหรือปิดประตู เธอเดินเข้าไป ฉันหมุนตามการเคลื่อนไหว รู้สึกขอบแรกของความหงุดหงิดแล้ว เธอไปตรงตู้เสื้อผ้าที่เปิด ดึงเสื้อตัวหนึ่งของฉันจากไม้แขวน และนำมันมาใบหน้า เธอสูดลึก ตาปิดเหมือนผ้าตัวเองสามารถสงบบางสิ่งที่กระสับกระส่ายข้างในเธอไม่มีใครเข้าห้องส่วนตัวของฉันโดยไม่ได้รับเชิญ ไม่ใช่พนักงาน ไม่ใช่แคสเปียน แน่นอนไม่ใช่ผู้หญิงภายใต้สัญญา ภาพของเธอยืนอยู่ที่นั่นกับเสื้อของฉันกดจมูกทำให้ความอดทนสุดท้ายของฉันหักฉันข้ามพื้นที่ในสามก้าว หยิบเสื้อจากมือเธอ และถือพ้นเอื้อม“ออกไป”เธอมองขึ้นที่ฉัน และความสิ้นหวังในสีหน้าชัดเจน “ได้โปรด ฉันพยายามอยู่ห่าง แต่ฮอร์โมนของฉัน… พวกมันทำให้ทุกอย่างแย่ลง ฉันนอนไม่ได้ ฉันคิดไม่ได้ ฉันแค่ต้องการ—”“คุณทำล
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 6 – แหกกฎ
แม่อุ้มบุญส่วนตัวของอัลฟ่าโรซาลีธ~ ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความกระสับกระส่ายอยู่แล้ว เจ้ารู้ประเภทของความกระสับกระส่ายที่อาศัยใต้ผิวแล้วปฏิเสธที่จะถูกเหตุผล ยาต้านคลื่นไส้ลดขอบของการอาเจียน แต่ทิ้งทุกอย่างอื่นไว้ไม่แตะต้อง ความคิดของฉันจะไม่อยู่ที่เดียว ร่างกายรู้สึกร้อนเกินไป แล้วเย็นเกินไป แล้วเพียงหิวโหยสำหรับบางอย่างที่ฉันพยายามไม่คิด ฉันนอนนิ่งนาน ฟังความเงียบของอพาร์ตเมนต์และเสียงไกลของบ้านหลัก หวังว่าความรู้สึกจะผ่านไปถ้าฉันให้ความเงียบพอ มันไม่ผ่าน กลางเช้า ความกระสับกระส่ายตกลงเป็นการดึงคงที่ ฉันเคลื่อนจากเตียงไปหน้าต่าง จากหน้าต่างไปพื้นที่นั่งเล็ก แล้วกลับอีก ทุกกลิ่นในอพาร์ตเมนต์รู้สึกอ่อนไหวกว่าที่ควร สบู่ ผ้าซักสะอาด รอยจางของแว็กซ์ใดก็ตามที่พนักงานใช้บนไม้ ทั้งหมดกดกับประสาทสัมผัสจนฉันอยากเปิดทุกหน้าต่างพร้อมกัน ฉันพยายามอ่าน แต่คำพูดเลื่อนผ่านโดยไม่มีความหมาย ฉันพยายามกินอาหารเช้าที่ทิ้งไว้ให้ และจัดการได้เพียงไม่กี่คำก่อนที่เนื้อสัมผัสจะผิดในปาก พยาบาลมาเช็คช่วงสายเช้า เธอวัดความดันเลือด ถามคำถามปกติเกี่ยวกับการนอนและอาหาร แล้วจดบันทึกสั้นบนแท็บเล็ต เมื่อเธอจากไ
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 5 – ฮอร์โมนไม่เคยโกหก
อัลฟาของผู้รับตั้งครรภ์ส่วนตัวโรซาลิธ~สามสัปดาห์ต่อมา ชีวิตทั้งใบของฉันเริ่มเปลี่ยนเช่นเดียวกับร่างกาย ความคลื่นไส้ไม่เคาะอีกต่อไป มันเดินเข้ามาเมื่อใดก็ตามที่รู้สึกอยาก นาทีหนึ่งฉันโอเค ถัดไปปากเต็มด้วยรสรสโลหะที่น่ากลัวและท้องพับเข้าหาตัวเองฉันเริ่มเก็บแครกเกอร์บนโต๊ะข้างเตียงและเคลื่อนไหวเหมือนทุกอย่างข้างในอาจหกถ้าฉันหันเร็วเกินไป การนอนหลับมาเหมือนฝันร้าย และจมูกของฉัน… พระเจ้า จมูกของฉันกลายเป็นผู้ทรยศ สบู่ในห้องน้ำหอมแย่มาก และฉันมักสาปใต้ลมหายใจเมื่อใดก็ตามที่มันแตะผิวเสื้อผ้าใหม่ในตู้เสื้อผ้าแบกกลิ่นสะอาดที่ทำให้ฉันคลื่นไส้ถ้าหายใจลึกเกินไป แม้แต่อากาศจากช่องระบายอากาศก็รู้สึกแตกต่างฉันไม่อยากพูดว่าฉันเกลียดความรู้สึกหรือสิ่งที่ฉันเริ่มดูเหมือน แต่สิ่งหนึ่งแน่ชัด ฉันไม่สนุกให้ใครเห็นฉันแบบนี้ โดยเฉพาะนายเวสต์ ไม่เหมือนว่าฉันสนใจมากขนาดนั้นอยู่แล้วดังนั้นฉันมักรอจนบ้านเงียบก่อนออกจากอพาร์ตเมนต์บ่ายวันนี้ ฉันแค่อยากน้ำ ขวดข้างเตียงว่างและเรียกใครเพื่อเรื่องนั้นรู้สึกไร้สาระ ทางเดินสลัวขณะที่ฉันเดินผ่าน เท้าเปล่าทำให้เกือบไม่มีเสียงบนพรมวิญญาณของฉันเกือบออกจากร่างกายเมื่
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 4 – รักษาระยะห่าง 2
อัลฟาของผู้รับตั้งครรภ์ส่วนตัวกันนาร์ เวสต์~ฉันกลับไปที่การคาดการณ์ยุโรป การปรับสกุลเงินส่งผลต่อสองการถือครองที่เล็กกว่าที่คาด ฉันจดโน้ตในขอบและส่งข้อความสั้นไปยังผู้อำนวยการฝ่ายการเงินขอไทม์ไลน์ที่แก้ไขภายในสิ้นวันส่วนที่เหลือของเช้าดำเนินต่อด้วยสาย เอกสาร และการตัดสินใจ ฉันไม่ได้คิดเกี่ยวกับอพาร์ตเมนต์อีกจนกระทั่งแคสเปียนก้าวเข้ามาแค่ก่อนเที่ยงด้วยโฟลเดอร์ใต้แขนเขาตั้งมันบนโต๊ะโดยไม่นั่ง“การประเมินความเสี่ยงที่อัปเดตสำหรับฝั่งสิงคโปร์” เขาพูด “ฉันทำเครื่องหมายสองข้อที่ยังต้องการภาษาที่แน่นขึ้น”ฉันเปิดโฟลเดอร์และสแกนหน้าที่มีเครื่องหมาย “เหล่านี้ยอมรับได้กับการเปลี่ยนแปลง”“ฉันจะต้องให้กฎหมายนำไปใช้” เขาพูด แต่ยังยืนฉันมองขึ้น “มีอะไรอื่น?”แคสเปียนส่ายหัวครั้งหนึ่ง “ไม่มี เพียงทำให้แน่ใจว่าคุณเห็นโน้ตเกี่ยวกับอพาร์ตเมนต์ก่อนหน้า”“ฉันเห็นแล้ว”เขามองฉันนานกว่าที่จำเป็นชั่วขณะ แล้วพยักหน้าสั้นๆ และจากไปฉันปิดโฟลเดอร์และวางไว้ข้างๆ ความจริงที่ว่าเธอตั้งตัวโดยไม่มีปัญหาเป็นประโยชน์ มันหมายถึงการขัดจังหวะน้อยลง และกระบวนการสามารถดำเนินต่อไปตามกำหนด นั่นคือความเกี่ยวข้องเดียวที่ม
บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา บทที่ 3 – รักษาระยะห่าง
แม่อุ้มบุญส่วนตัวของอัลฟ่ากันนาร์ เวสต์~ เส้นทางยังมืดเมื่อแคสเปียนและฉันออกจากประตูหลัง แคสเปียนวิ่งทางขวาของฉันแบบที่เขามักทำ จับจังหวะฉันโดยไม่ต้องพยายาม เราทำเส้นทางนี้มาหลายปี ระยะทางเดียวกัน และชั่วโมงเช้าเดียวกัน เสียงเดียวในบรรยากาศคือรองเท้าของเราบนดินอัดแน่นและการเคลื่อนไหวเป็นครั้งคราวของกิ่งไม้เหนือศีรษะ เราวิ่งช่วงแรกด้วยความเงียบ ฉันชอบแบบนั้น เช้าสำหรับเคลียร์หัวก่อนวันเริ่มต้น ไม่ใช่สำหรับการสนทนา ฉันดีใจที่แคสเปียนรู้สิ่งนี้เสมอ เขารอจนเรามาถึงทางชันยาวก่อนพูด “บอร์ดยืดยาวเมื่อวาน” เขาพูด “พวกเขาต้องการตัวเลขที่แข็งแรงกว่าเกี่ยวกับสิงคโปร์” ฉันวิ่งนิ้วผ่านผม “ท่านให้ไทม์ไลน์กับพวกเขา” “ฉันให้” ฉันตอบขณะที่เรายังปีนต่อไป การหายใจของฉันยังสม่ำเสมอเช่นเดียวกับของแคสเปียน ที่ยอดเนิน เส้นทางราบ และท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น แคสเปียนเช็ดข้างใบหน้าด้วยข้อมือแล้วกวาดสายตาไป “พวกเขายังวนเวียนหัวข้ออื่น” เขาพูด ฉันไม่ตอบทันที เราเคลื่อนผ่านเส้นทางโค้งผ่านกลุ่มต้นไม้ ฉันปล่อยให้หลายก้าวผ่านไปก่อนตอบ “พวกเขาสามารถวนเวียนมันได้นานเท่าที่พวกเขาอยาก” “กันนาร์” เขาปรั
บางทีคุณอาจจะชอบ
เกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.5K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์230.2K viewsภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว282.1K viewsรวมเรื่องแซ่บ (5)
Beefy Cat200.8K viewsบัญชีรัก ฉบับ นายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย22 viewsเมื่อฉันตื่นขึ้นมาเป็นตัวประกอบในซีรีส์คุณธรรม
อาภาลดา96 viewsนางร้ายขัดดอก
เลดี้พิ้งค์93 viewsวิวาห์แค้น ซ่อนรักท่านประธาน
แอมมี่62 views
