ตอนที่ 5 ถูกชะตา

เจียงซู่เดินไปหาถั่วหลันซึ่งพักรักษาตัว​อยู่กระโจม​อีกหลัง​หนึ่ง​ โชคดี​ที่พวกนางทั้งสองคนไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่เสียขวัญ​เท่านั้น

" ถั่วหลัน! " เจียงซู่เรียกคนสนิทพร้อมกับเปิดม่านประตู​เข้าไปด้านใน

คนถูกเรียกหันใบหน้ามองไปทางต้นเสียง

พอได้เห็นใบหน้าของกันและกัน​ ขอบตาทั้งสองข้างก็พลันร้อนผ่าว รู้สึก​ดีใจที่เห็นอีกฝ่ายยังปลอดภัย​ดี

" คุณหนู! " ถั่วหลันเรียกเจ้านายเสียงสั่น ใบหน้าเนียนใส​อาบไปด้วยหยาดน้ำตามากมาย

" ไม่ต้องร้องนะ พวกเราปลอดภัย​แล้ว"

เจียงซู่เดินเข้าไปกอดปลอบคนเจ็บที่นอนอยู่บนเตียง สภาพของนางกับถั่วหลันไม่ต่างกันมากนัก มีร่องรอย​ฟกช้ำ​ตามใบหน้าและร่างกาย​เล็กน้อย

แผลทางร่างกาย​ใช้เวลารักษา​อีกสองสามวันก็คงหายดี แต่แผลทางจิตใจ​ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใดจึงจะบรรเทา​ลงได้

เจียงซู่เห็นว่าถั่วหลันมีสีหน้าอ่อนเพลีย​ นางจึงอยู่พูดคุย​กับอีกฝ่ายพัก​หนึ่ง​ ก่อนจะปล่อยให้ถั่วหลันได้นอนพักผ่อน​ต่อ

แต่ก่อนกลับเรือน นางจะต้องแวะไปขอบคุณ​ผู้ช่วยชีวิต​สักหน่อย ประเดี๋ยว​อีกฝ่ายจะหาว่านางไม่รู้จักบุญคุณ​คน!

เจียงซู่ไม่รู้ว่ากระโจม​ของท่านอ๋องอยู่ที่ไหน นางใช้วิธีการ​สังเกตด้วยตนเอง​ กระโจมของเชื้อพระวงศ์​ผู้นั้นน่าจะแตกต่าง​จากของคนอื่นอยู่พอสมควร​ พอเดินหาไปได้สักพัก​ สายตาก็พลันสะดุด​เข้ากับกระโจมสีเหลือง​ทองหลังหนึ่งพอดี

นี่คงเป็นกระโจมพักของท่านอ๋องกระมัง!

หญิงสาวก้าวเท้าไปยังกระโจม​หลังนั้น ครั้นมาถึงด้านหน้ากระโจม​ เจียงซู่ก็ก้มลูบแขนเสื้อที่ยับย่นของตนเอง ชะโงกหน้ามองลงไปในอ่างน้ำที่วางอยู่ด้านข้าง หยิบเศษหญ้าชิ้นเล็กๆ ออกจากเส้นผม ถึงสภาพ​ของนางจะดูมอมแมมไปสักหน่อย แต่ดูโดยรวม​ก็ยังถือว่าไม่แย่สักเท่าไร

พอตรวจสอบ​เสื้อผ้า​และทรงผมเรียบร้อย​แล้ว ก็ได้เวลาที่นางจะต้องขอเข้าไปพบเขาเสียที

เจียงซู่ย่อตัวลง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาประสานกัน และก้มหัวลงเล็กน้อย​ " ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉัน​มีนามว่าเจียงซู่ เป็นคนที่ท่านอ๋องช่วยไว้เมื่อคืน หม่อมฉัน​อยากมาขอบคุณ​ท่านอ๋องก่อนออกเดินทางกลับเพคะ "

ผ่านไปสักพัก​ น้ำเสียงทรงอำนาจ​ก็เปล่งออกมาจากด้านในกระโจม​

" เข้ามา! "

เจียงซู่รวบรวม​ความกล้าด้วยการสูดลมหายใจ​เข้าออก หัวใจของนางเต้นกระหน่ำ​ราวกับเป็นกลองออกศึก มือทั้งสอง​ข้างสั่นเทา​ด้วยความตื่นเต้น​ หากอีกฝ่ายเป็นคนธรรมดา​ นางคงไม่สั่นกลัวถึงขนาดนี้

" เป็นอะไรไป? " คนด้านในถามออกมา เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมเดินเข้าไปเสียที " จะไม่เข้ามางั้นรึ? "

เจียงซู่ส่ายศีรษะ​เรียกสติให้กลับคืนมา ก่อนจะเร่งรีบ​ตอบกลับไป " เพคะ! กำลัง​จะเข้าไปเพคะ "

หญิงสาว​สูดลมหายใจ​เข้าอีกครั้ง ก่อนจะใช้มือแหวกม่านกระโจม​เข้าไป ใบหน้าหวานมองตรงไปยังบุรุษ​ร่างกำยำผู้นั้น อีกฝ่ายกำลังนั่งเช็ดอาวุธ​สังหาร​อยู่

เจียงซู่ถือวิสาสะ​จ้องมองใบหน้าของชายหนุ่ม นางอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะมีสีหน้าเช่นไร ครั้นได้มองเต็มตา ดวงตาทั้งสองข้างก็พลันลุกวาวเปล่งประกาย​ระยิบระยับ​

ท่านอ๋องผู้นี้ช่างรูปงามยิ่งนัก! รูปร่าง​ก็ดี ใบหน้าก็ดี ชาติกำเนิด​ก็ดี นี่เขาทำบุญ​ที่วัดวาอารามไหนมาหรือ ถึงได้เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างเช่นนี้?! เจียงซู่กล่าวชื่นชม​อีกฝ่ายในใจ

ทว่า...

ท่าทีของเขาเรียบนิ่งเกินไป จนนางเกิดความหวาดหวั่น​ กลัวว่าตนเองจะเข้ามารบกวน​อีกฝ่ายเข้า

" เอ่อคือ... หม่อมฉัน​มารบกวน​ท่านอ๋องหรือไม่เพคะ? " เจียงซู่ถามตามมารยาท​ หากเขาบอกว่ารบกวน นางจะรีบออกไปทันที

" ไม่หรอก! ข้ากำลังว่างอยู่พอดี เจ้ามีอะไรก็รีบพูดมา " เขากล่าวเสียงเย็น โดยไม่หันไปมองหน้าอีกฝ่าย

เจียงซู่กลืนน้ำลาย​ลงคออึกหนึ่ง ก่อนจะนั่งคุกเข่า​ลง ยกมือทั้งสอง​ขึ้นมาประสานกัน " หม่อมฉัน​อยากขอบคุณ​ท่านอ๋องที่ช่วยเหลือ​เพคะ "

" ไม่เห็นว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่​อะไร การช่วยคนกับการฆ่าคน มันก็ง่ายพอๆ กันนั่นแหละ "

คนพูดไม่คิดอะไร แต่คนฟังกลับนิ่งงันไปชั่วขณะ​ ภาพที่เขาสังหารโจรชั่วผู้นั้น ผุดขึ้นมาในหัวของนางอีกครั้ง เลือดอุ่นๆ ที่สาดมาโดนตัวนาง ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ​ไม่เลือนหาย​ไปไหน

เจียงซู่พยายามข่มกลั้นความกลัว จากนี้ไปนางต้องระมัดระวัง​คำพูดให้ดี เมื่อครู่​นี้คำพูดของเขาไม่ต่างจากคำเตือน เขาคงจะสื่อว่า...เขาช่วยนางได้ เขาก็สามารถ​ฆ่านางได้เช่นกัน ไม่ผิดแน่!

ครั้นเห็นอีกฝ่ายเงียบไป เขาจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน " เข้ามาใกล้ๆ ข้าสิ! "

เจียงซู่พยายามยันกายลุกขึ้นยืน ทว่าขาทั้งสองข้างของนางกลับอ่อนแรงลงดื้อๆ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของกระโจม​ คนผู้นั้นมองมาที่นางด้วยแววตาเฉยชา สีหน้าของเขาเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์​ใด

" หากเดินไม่ได้ก็คลานมา "

นั่นคือคำสั่ง!

หญิงสาวกัดฟันข่มอารมณ์​ ไม่นึกว่าผู้ที่นางซาบซึ้งใจ​ จะเป็นคนแล้งน้ำใจ​ถึงเพียงนี้ ในเมื่อนางเดินไม่ได้ เขาเป็นฝ่ายเดินมาหานางไม่ได้หรือ? เหตุใด​จะต้องกดข่มกันถึงเพียงนี้ด้วย

แต่ก็เอาเถอะ! นางจะต้องจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด​ หวังว่าภายภาคหน้า​จะไม่พบเจอกันอีก

ดวงตาสีดำรัตติกาล​จับจ้องอยู่ที่การกระทำ​ของหญิงสาวไม่วางตา แค่เขาบอกให้นางทำ นางก็ยอมทำอย่างนั้นหรือ

เจียงซู่คลานเข่า​เข้ามาใกล้ชายหนุ่ม​มากขึ้นเรื่อยๆ ครั้นมาถึงตรงหน้า เขาก็ถือวิสาสะ​เชยปลายคางของนางขึ้นมา

ดวงตากลมโตกลอกไปมาด้วยความสงสัย คนผู้นี้คิดจะทำอะไรนางกันแน่!?

มือหนาจับใบหน้าของเจียงซู่หันไปหันมา สำรวจ​ดูร่องรอย​บวมช้ำเมื่อคืน ครั้นเห็นว่านางไม่ได้เป็นอะไรมาก เขาจึงยอมปล่อยมือ

" ก่อนมาหาข้าได้ทายาที่ให้ไปหรือไม่? " เขาถามอย่างใส่ใจ

" ทะ...ทามาแล้วเพคะ " นางตอบตะกุกตะกัก​

เขาพยักหน้า​ ก่อนจะกล่าวต่อว่า " ข้าให้คนเตรียม​รถม้า​ให้เจ้าแล้ว อีกสองชั่วยามค่อยกลับ "

เจียงซู่เบิกตา รู้สึก​ซาบซึ้งในน้ำใจ​ก็ส่วนหนึ่ง แต่ทำไมจะต้องให้นางรอถึงสองชั่วยามด้วย " ต้องรอถึงสองชั่วยามเลยหรือเพคะ? "

" ก็สหายของเจ้ายังนอนพักผ่อน​อยู่มิใช่หรือ? " เขาพยักพเยิดหน้ามองออกไปข้างนอก

เป็นจริงอย่างที่อีกฝ่ายว่า ตอนนี้ถั่วหลันกำลังพักผ่อน​อยู่ คงไม่ดีแน่หากนางปลุกคนป่วยขึ้นมา!

เจียงซู่นั่งก้มหน้า ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรต่อ เพื่อรอเวลาให้ครบสองชั่วยาม ถ้าจะขออนุญาต​เขาออกไปข้างนอกจะได้หรือไม่นะ?

ริมฝีปาก​อิ่มกำลังจะเผยอพูด แต่กลับถูกอีกฝ่ายพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

" หากเจ้าว่างก็มาฝนหมึกให้ข้า " เฉินอวี้ลุกขึ้นจากเก้าอี้พิงหลัง พลางเหลือบมองสตรีที่นั่งอยู่บนพื้น

เจียงซู่ขมวดคิ้วยุ่ง ทำไมทุกอย่าง​ถึงได้ดูแปลกประหลาด​เช่นนี้ เจอกันแค่วันเดียว เขาก็กล้าใช้นางทำนั่นทำนี่แล้วอย่างนั้นหรือ?

ถึงไม่พอใจ​อยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไร​เขาก็เป็นผู้สูงศักดิ์​ คนต่ำต้อยเช่นนางจะกล้าขัดหรือ

เจียงซู่พยายามประคองกายลุกขึ้น ทว่าขาทั้งสอง​ข้างยังคงไร้เรี่ยวแรงเช่นเดิม​ ร่างทั้งร่างก็พลันโงนเงนจนเสียหลัก โชคดี​ที่นางคว้ามือใครบางคนได้ทัน มิเช่นนั้น​หัวคงฟาดพื้นไปแล้ว

แต่เดี๋ยวนะ!

มืองั้นหรือ?

ใบหน้างดงามค่อยๆ เงยขึ้นมองเจ้าของฝ่ามือนั้น ในกระโจม​หลังนี้ นอกจากเขาแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอีก

" ขออภัย​เพคะ อ๊ะ! " นางกำลัง​จะคุกเข่า​ขอโทษ​ ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายดึงร่างเข้ามาแนบชิด จนไร้ช่องว่าง​ระหว่าง​กัน

" ขาไม่มีแรงมิใช่หรือ จะคุกเข่า​อีกทำไมกัน? " น้ำเสียงทุ้มแฝงไปด้วยความเป็นห่วง​ ท่อนแขนแกร่งโอบเอวคอดของเจียงซู่แน่นขึ้น

ร่างกาย​แนบชิดจนได้ยินเสียงจังหวะ​การเต้นของหัวใจ เจียงซู่ไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่าย ทำได้เพียงก้มหน้า​อยู่ในอ้อมอกของชายหนุ่ม​ ความอึดอัด​ใจนี้นางไม่กล้าเอื้อนเอ่ยออกไป หากเขาเป็นคนธรรมดา​ไม่มียศศักดิ์​นางคงกล้าต่อว่าไปแล้ว แต่นี่กลับเป็นถึงเชื้อพระวงศ์​ชั้นสูง​

หากทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจขึ้นมา นางจะไม่ตายหรือ? สิ่งใดที่พอยอมได้ ก็ยอมไปก่อน รักษา​ชีวิต​ของตนเองเอาไว้เป็นพอ!

เฉินอวี้เห็นว่าหญิงสาวมีสีหน้าลำบาก​ใจ เขาจึงค่อยๆ ปล่อยมือจากนาง ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะ​ทำงานของตน

เจียงซู่เม้มปาก​ครุ่นคิด​ นางควรพูดสิ่งใดดีหรือไม่? ครั้นคิดจนถี่ถ้วน​แล้วก็ได้ข้อสรุป​ว่า นางควรเงียบปากไว้น่าจะดีกว่า