Alle Kapitel von เพียงใจรัก เพียงเธอ: Kapitel 11 – Kapitel 20

“ฮือๆๆ” ชนิดานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียงนอนกว้างใหญ่ นํ้าเสียงและท่าทางของพี่คินเมื่อครู่มันยังฝังแน่นอยู่ในใจแม้ว่าจะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม เธอแค่เป็นห่วงเกรงว่ารุ่นพี่หนุ่มอาจจะป่วย เห็นว่าใบหน้าคมคายนั้นแดงมากจนน่ากลัวเธอเลยคิดว่าเขาอาจจะกำลังไม่สบาย เลยทำแบบนั้นออกไป...วันนี้ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่เธอได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกับชายหนุ่ม หัวใจเธออบอุ่นไปด้วยความรู้สึกแห่งความรัก มันเหมือนความฝัน ฝันที่เธอไม่อยากจะตื่นขึ้นมาแล้วพบกับความจริงที่ว่า ระหว่างเธอกับเขามันไม่มีทางจะเป็นไปได้ ไม่อยากรับรู้ว่าความจริงแล้วหัวใจของพี่คินไม่ได้อยู่ที่เธอ แต่ว่าอยู่กับเพื่อนรักของเธอเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากหัวเตียง หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมากดดู สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอรู้สึกร้อนหนาวขึ้นมาทันทีลงมาเจอพี่คินหน่อยครับ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย รออยู่หน้าล็อบบี้หญิงสาวเช็ดนํ้าตาบนใบหน้าพลางจ้องข้อความตาไม่กระพริบ เธอกัดริมฝีปากตัวเอง ใจหนึ่งก็อยากลงไปพบ แต่อีกใจหนึ่งก็กำลังงอน เลยทำให้ไม่อยากจะลงไปเจอหน้าเขาตอนนี้“แต่ถ้าเราไม่ลงไป พี่คินก็ต้องรอเก้อ”เธอพึมพำด้วยความห่วง หัวสมองกำลังประมวล

น่าแปลก... เขาชอบน้องภารู้สึกดีกับน้องภา แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ชอบในรอยยิ้มและความร่าเริงสดใสของชนิดา ในบางครั้งเขาก็อยากจะอยู่ใกล้เธอมากกว่าผู้หญิงที่ตัวเองชื่นชอบเสียด้วยซํ้า ความรู้สึกแบบนี้มันเพิ่งจะมาแรงกล้าก็ตอนที่เขาและเธอได้มีโอกาสใช้เวลาร่วมกันอยู่ด้วยกันทั้งวัน วันที่เธอทำแผลให้กับเขาบนรถนั้น สัมผัสอ่อนโยนจากมือน้อยๆ เขายังจำมันได้ไม่รู้ลืม ชนิดาเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ในตัวมากพอที่จะทำให้ใจเขาสั่นคลอนได้เลยทีเดียว !“แล้ววันนี้มีเรื่องอะไรวะ เลยต้องเรียกน้องๆ ปีหนึ่งมารวมตัวกันน่ะ” ภาคินถามวัชระที่กำลังเตรียมความพร้อมในการเข้าไปชี้แจงรายละเอียดกับน้องๆ ที่รออยู่“คณะฉันจะไปค่ายอาสาที่ต่างจังหวัดน่ะ ก็เลยว่าจะมาชวนน้องๆ ใครที่เต็มใจก็ไป ใครไม่เต็มใจไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป” ชายหนุ่มหยักไหล่แบบไม่แยแส“แล้ว...” ภาคินหรี่สายตามองชนิดากับวรรณภา “แกคิดว่าสาวน้อยสองคนนั้นเขาจะไปค่ายอาสาของแกไหม?”ภาคินชี้นิ้วไปที่สาวน้อยทั้งสองคนที่เขาพูดถึง วรรณภาและชนิดากำลังหยอกล้อด้วยการตีแขนกันไปมา วัชระอมยิ้มกับภาพตรงหน้า“ไม่รู้ว่ะ แต่ค่อนข้างมั่นใจ”“อะไรของแก บอกไม่รู้แต่กลับค่อนข้างมั่นใจ ขยาย

“ดาชอบพี่คิน ชอบมาตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นแต่พี่คินไม่ได้ชอบดา พี่คินให้ดาเป็นแม่สื่อช่วยให้พี่คินสมหวังกับยัยภา ดาก็ยินดีช่วยโดยไม่เคยหวังอะไรตอบแทนเลยสักนิดเดียวขอแค่ให้คนที่เรารักมีความสุขแค่นั้นก็พอแล้วสำหรับดา พี่คินไม่มีวันรู้หรอกว่าความรู้สึกของคนที่ต้องมานั่งอยู่ตรงกลางระหว่างความรักของคนที่เราชอบ แล้วเราก็รู้ตัวดีว่าเราเป็นส่วนเกินสำหรับเขามันเจ็บปวดมากแค่ไหน ฮือๆ” หญิงสาวเงียบแล้วจึงระบายความรู้สึกทั้งหมดออกมาอีกครั้ง“วันนี้ดาได้ยินคนที่คณะเขานั่งนินทาดา เขาหาว่าดาแย่งแฟนเพื่อนเพราะเมื่อวานเขาเห็นเราสองคนไปทานข้าวด้วยกันมา ดาไม่อยากให้ใครพูดแบบนี้อีกไงคะดาเลยเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพี่คินอีก ฮึกๆ”เหมือนความรู้สึกทั้งหมดมันได้ถูกระเบิดออกมาให้ได้พูดได้ระบายเพราะความอัดอั้นตันใจ ภาคินเมื่อได้ฟังความจริงทุกอย่างก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้สาวน้อยตรงหน้าต้องมาแบกรับทุกสิ่งอย่างของเขาเอาไว้เองเสียหมด นัยน์ตาคมเข้มเห็นรอยแดงชํ้าบนแขนเรียวเล็กก็ยิ่งเจ็บใจตัวเอง เขาทำให้เธอเจ็บทั้งกายและใจ“น้องดา...” มือหนาค่อยๆ ประคองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยนํ้าตาให้เงยขึ้นมาอ

“คุณชายต้องใจเย็นๆ ค่ะ เรื่องความรักน่ะเราจะเอาแต่ใจมากจนเกินไปไม่ได้นะคะ” หญิงชรายังคงพูดไปเรื่อย ในที่สุดคนที่เริ่มทนไม่ไหวจึงเปล่งเสียงออกมา“ผมไม่ได้อกหัก!” เสียงกร้าวเอ่ย“ถ้าไม่ได้อกหัก งั้นก็ต้องมีปัญหาเกี่ยวกับความรักและคนที่ตัวเองรัก” ป้านวลจงใจเน้นคำว่าคนที่ตัวเองรักเพื่อให้สะกิดใจของคุณชายปากแข็ง“พอสักทีเถอะครับป้า ผมไม่ได้มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องความรักอะไรหรอกครับ ในเมื่อตอนนี้ผมเองก็มีความสุขและสมหวังแล้วในเรื่องของความรัก” ชายหนุ่มเปลี่ยนอารมณ์ของตัวเองให้กลับมาอมยิ้ม ทำราวกับว่าไม่เคยได้โกรธหรือว่าหงุดหงิดอะไรมาก่อนเขาจะไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างชนิดามาทำให้เขาหวั่นไหวได้อีกเป็นอันขาด!“คุณชายมีแฟนแล้วหรือคะ?”ป้านวลเอียงคอถามด้วยความสงสัย“ยังไม่เชิงหรอกครับ แต่ว่าเรากำลังดูใจกันอยู่ เธอสวยมากเลยนะครับ” นํ้าเสียงของเขาอ่อนโยนขึ้นมา หญิงชราเลื่อนสายตาไปมองที่หัวเตียงแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม“สวยจริงๆ ด้วยค่ะ” ชายหนุ่มถึงกับงงว่าป้านวลรู้ได้อย่างไร ในเมื่อเขายังไม่เคยพาวรรณภามาที่บ้านเลยสักครั้งเดียว แต่แล้วความสงสัยนั้นก็ได้ถูกไขให้กระจ่างต่อความคิด“ผู้หญิงยิ้มหวาน

“หึ หน้าบานเชียวนะ!”ชายหนุ่มพูดขึ้นทันทีที่เพื่อนของเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย ชนิดาทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงของเขาเธอแสร้งทำท่าทางเล่นมือถือไปเรื่อยตามประสา ยิ่งทำแบบนี้ก็เหมือนกับว่าหญิงสาวกำลังเทนํ้ามันลงบนเชื้อเพลิงที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเวลา ภาคินกัดฟันก่อนจะเอื้อมมือไปบีบต้นแขนขาวเนียนของชนิดา“โอ๊ย เจ็บนะ” เสียงหวานร้องบอก แต่คนบีบหาได้สนใจไม่“ฉันพูดกับเธออยู่ ทำไมไม่ตอบ” ชายหนุ่มข่มเสียงตํ่าลงชนิดาพยายามที่บิดแขนให้หลุดออกจากการเกาะกุม แต่ก็เป็นเหมือนทุกครั้งเธอไม่เคยสู้แรงของผู้ชายคนนี้ได้เลย แววตาหวานที่เคยมีแต่ความน่ารัก ใสซื่อ บัดนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว อวดดี และไม่ยอมใคร !“ก็เพราะว่าฉันไม่อยากจะพูดกับคุณไงคะ ไม่น่าถาม”ร่างบางยิ้มเยาะชายหนุ่มที่ตอนนี้ทำหน้าเหวอไปสักพัก เพียงไม่นานสติของเขาก็กลับเข้ามาทำหน้าที่ให้โกธคนตรงหน้า“เล่นลิ้นกับฉันเหรอชนิดา นี่คงจะเป็นทาสแท้ของเธอสินะ” ชายหนุ่มเงียบยิ้มร้ายกาจก่อนจะพูดต่อ “ให้ท่าผู้ชายน่ะ!”“มันจะมากไปแล้วนะ!” ชนิดาสวนกลับ เธอเองก็มีศักดิ์ศรีมากพอไม่ชอบให้ใครมาดูถูกหรือว่าเหยียดหยาม ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ถือสิทธิ์อะไรมากล่าวหาเ