ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / โรแมนติก / แอปฯรักษาใจ / ตอนที่ 6-1 เสียงคุ้นหู

แชร์

ตอนที่ 6-1 เสียงคุ้นหู

ผู้เขียน: นิมิตจันทร์
last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-09 15:18:09

หลังจากอาหารเย็นไม่นาน นิต้าก็ขอกลับบ้าน เพราะพรุ่งนี้เธอมีนัดลูกค้า ส่วนฉันก็ขึ้นห้องเพื่อเขียนบทละครต่อ ไม่นานก็มีแจ้งเตือนข้อความใหม่จากแอปฯ หมอออนไลน์

 

Doctors Online Chat

Doctor VP1 : “สวัสดีครับ ทานมื้อเย็นแล้ว อย่าลืมทานวิตามินนะครับ”

Aiyarin : “เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” หมอดูแลแบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะ ดูแลดีจัง

Doctor VP1 : “คนไข้ได้รับผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดแล้วนะครับ สามารถใช้ตามคำแนะนำที่ข้างขวดได้เลยนะครับ หลังจากทำความสะอาดแล้ว ซับหน้าพอหมาด แล้วใช้ผลิตภัณฑ์บำรุง ตามขั้นตอนที่เขียนเลขไว้บนขวดนะครับ แต่ละขั้นตอนเว้นซัก 3-5 นาที เพื่อให้ผลิตภัณฑ์ซึมลงผิวก่อนลงตัวถัดไปนะครับ หากมีข้อสงสัยทักถามผมได้ตลอดนะครับ”

ถึงแม้ว่าก่อนที่ผมจะเอาของไปส่งให้อัยย์ ผมเช็กแล้วเขียนลำดับใช้งานไว้ทุกขวดแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังอยากจะย้ำให้เธอใช้อย่างถูกวิธี เพื่อประสิทธิภาพที่ดีที่สุด

Aiyarin : “ค่ะคุณหมอ คุณหมอละเอียดมากเลยค่ะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ"

Doctor VP1 : “ผมอยากให้คนไข้รักษาหายไวๆ ครับ ระหว่างนี้ ควรหลับพักผ่อนให้เพียงพอ อย่านอนดึกมากนะครับ ขอให้หลับฝันดีครับ”

จริงๆ ผมยังอยากจะคุยกับเธอมากกว่านี้อีก แต่เกรงว่าเธอจะลำบากใจ ไว้ค่อยๆ ให้เราได้คุยกันเรื่อยๆ ไปก่อนคงดีกว่า

Aiyarin : “ค่ะ หลับฝันดีนะคะ คุณหมอ” 

จะว่าไปฉันก็รู้สึกแปลกๆ กับบทสนทนา ของฉันกับบคุณหมอเหมือนกันนะ แต่ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจที่ได้คุยกับคุณหมอแบบนี้มากเลย รู้สึกเหมือนคุณหมอเป็นคนคุ้นเคยมากกว่าจะเป็นหมอรักษาคนไข้

เช้านี้ ฉันลองส่องกระจกดู หลังจากทำตามทุกขั้นตอนที่คุณหมอแนะนำตั้งแต่การทานอาหาร อาหารเสริม วิตามิน รวมถึงเรื่องทำความสะอาดผิวและบำรุงผิว

ถึงแม้ว่ารอยแดงสีเลือดยังไม่จางหายไป แต่ฉันรู้สึกได้เลยว่า ผิวหน้าเนียนนุ่มขึ้นเมื่อสัมผัส รู้สึกดีมากๆ เลย นี่สินะ การดูแลตัวเองอย่างดีให้ ผลลัพธ์แบบนี้เอง ถึงฉันจะเป็นผู้หญิงแต่ก็ไม่เคยทาครีมบำรุง กินอาหารเสริม วิตามิน เยอะขนาดนี้มาก่อนเลย

“แม่คะ แม่ลองลูบผิวอัยย์สิ นุ่มมากเลยค่ะแม่” ฉันลงมาทานอาหารเช้าพร้อมพ่อกับแม่ ก็อดไม่ได้ที่จะอวดความผิวนุ่มที่ผ่านการบำรุงอย่างดีเพียงแค่หนึ่งคืน

“อุ้ย จริงด้วยลูกอัยย์ ไหนหนูทำอะไรบ้างบอกแม่ซิ แม่จะได้ทำบ้าง ผิวนุ่มเด้งเหมือนผิวเด็กเลย” แม่ลูบไปมาไม่หยุด

“อัยย์ทำตามที่คุณหมอแนะนำค่ะแม่ เมื่อวานคุณหมอส่งของมาทั้งวิตามิน อาหารเสริม ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด บำรุงผิว เยอะมากจนอัยย์ยังงงๆ ตอนใช้อยู่เลยค่ะ”

“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอลูกอัยย์ ดีๆ เอาไว้แม่ไปปรึกษาหมอบ้างดีมั้ยเนี่ย ว่าแต่หนูไม่ต้องทานยาหรือไปรักษาที่โรงพยาบาลเหรอคะ ที่ให้มามีแต่วิตามินเหรอ”

“ใช่ค่ะแม่ สงสัยคุณหมอคงรอให้ผลตรวจ DNA ออกมาก่อนมั้งคะ ระหว่างนี้ก็เอาแบบนี้ไปก่อนค่ะ”

“ดีเลยจ๊ะ ไว้อัยย์แนะนำคุณหมอให้แม่บ้างนะ เนี่ยไปออกกองกับพ่อ ตากแดด ตากลม ผิวแม่เริ่มกร้านหมดแล้วไม่เหมือนเมื่อก่อน ที่มีห้องพักให้อย่างดี” แม่ฉันก็ยังคงไม่ทิ้งความเป็นนางเอกแหละนะ ยังคงห่วงสวยอยู่ดี

ทานอาหารเช้าได้เกือบจะเสร็จแล้ว เสียงเตือนข้อความเข้าก็ดังมาจากสมาร์ตโฟน ‘คุณหมอหรือเปล่านะ’ ฉันรีบหยิบขึ้นมาเปิดเข้าแอปฯ ทันที

 

Doctors Online Chat

Doctor VP1 : “สวัสดีครับ อาการวันนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ ทานอาหารเช้าแล้วหรือยังครับ อย่าลืมทานวิตามิน แร่ธาตุเสริม นะครับ”

Aiyarin : “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมอ รอยยังเหมือนเดิมเลยค่ะ แต่วันนี้รู้สึกดีมากๆ ผิวหน้านิ่มเด้งเหมือนก้นเด็กเลยค่ะ ^^”

ด้วยความอารมณ์ดี ระคนดีใจและตื่นเต้นกับผิวหน้า ฉันเลยตอบไปอย่างไม่คิดมาก ใช้คำพูดกันเองเหมือนคุยกับคนสนิท

Doctor VP1 : “^^ ครับ ขอให้ดูแลอย่างต่อเนื่องนะครับ ผลตรวจ DNA คงต้องรออีก 1-2 วันครับ”

ผมอดยิ้มออกมาไม่ได้เลย เมื่อเห็นข้อความที่อัยย์ตอบกลับมาอย่างนั้น อยากจะตอบกลับแบบสนิทสนมบ้าง แต่ก็ติดที่ยังอยู่ในหน้าที่หมอที่ให้การรักษา

Aiyarin : “ค่ะคุณหมอ อัยย์จะรอค่ะ จะทำตามคุณหมอบอกไม่ให้ขาดเลยค่ะ”

Doctor VP1 : “ดีเลยครับ คนไข้สะดวกส่งภาพให้หมอดูอาการปัจจุบันมั้ยครับ” 

จริงๆ ผมรู้จากที่อัยย์บอกตอนแรกแล้วล่ะ ว่าอาการเธอคงไม่ต่างจากเดิมมาก แต่ผมแค่อยากเห็นหน้าเธอก็เท่านั้น

Aiyarin : “หน้ายังแดงเหมือนที่เคยส่งให้ดูครั้งแรกเลยค่ะ” 

ถึงแม้ว่าฉันจะรู้สึกดีกับผิวที่นุ่มเด้ง แต่ก็ยังไม่อยากให้คุณหมอเห็นหน้าแดงๆ แย่ๆ แบบนี้อยู่ดี ฉันไม่ควรทำแบบนี้หรือเปล่านะ

Doctor VP1 : “ถ้าไม่สะดวกไม่เป็นไรครับ วันนี้ จะมีส่งผลิตภัณฑ์ที่ช่วยลดอาการแพ้ทางผิวหนังไปให้อีกชุดนะครับ ช่วงสายๆ น่าจะถึงครับ” 

ถ้าเธอไม่ส่งรูปให้ดู งั้นผมก็ลองเสี่ยงไปที่บ้านเลยแล้วกัน เผื่อโชคดีจะได้เจอเธอ

Aiyarin : “วันนี้เหรอคะ ขอเป็นพรุ่งนี้ได้มั้ยคะ” 

วันนี้ฉันอยู่บ้านคนเดียว พ่อกับแม่ ท่านไปออกกอง ฉันจะทำยังไงถ้าพนักงานมาส่งของ ไม่มีคนช่วยรับของแทนให้น่ะสิ

Doctor VP1 : “หมอสั่งไปแล้ว พนักงานเริ่มส่งตามเส้นทางแล้วครับ คิดว่าก่อนเที่ยงจะถึงครับ”

ผมรู้ว่าเธออยู่บ้าน แต่เหตุผลอะไรที่เธอจะไม่รับของล่ะ ไม่รู้ล่ะ รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลอง

Aiyarin : “งั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากค่ะ”

หลังจากที่เลี่ยงไม่ได้ ฉันรีบโทรหานิต้าทันที เผื่อเธอว่างจะให้มาช่วยรับของแทน แต่นิต้ากลับติดลูกค้ากว่าจะเสร็จก็คงจะช่วงบ่ายเกือบเย็นนู่นแหละ เฮ้อ เอายังไงดียัยอัยย์

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่แล้ว บทต่อไป

บทล่าสุด

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 11-2 เราเลิกกันเถอะ

    หลายปีแล้วนะที่ผมไม่ได้เมาหัวราน้ำขนาดนี้ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ ตอนแรกคิดว่าจะมาผ่อนคลายนิดหน่อยเท่านั้น“เฮ้ย ไอ้ภีม อย่าเศร้าใจไปเลยวะ ผู้หญิงรอต่อคิวเข้าหามึงอยู่ตั้งเยอะ” ไอ้วัตคงเริ่มจะเมาแล้ว มันเข้ามาตบบ่าผม คงคิดว่าผมเสียใจ ที่เพิ่งรู้ความจริงว่า มินท์นอกใจผมไปคบกับรุ่นน้องคณะวิศว ได้หลายเดือนแล้ว“เศร้าห่าอะไร ก็แค่อยากผ่อนคลายเว้ย เรียนหนักมาตั้งหลายปี แล้วนี่ยังต้องมาค่ายอาสาอะไรอีกตั้งไกล อยู่บนดอยขนาดนี้”“เอ้า เมิงไม่ได้เศร้าที่ยัยมินท์นอกใจไปครบไอ้รุ่นน้องเดือนคณะวิศวนั่นเหรอวะ สวมเขาให้เพื่อนกูตั้งหลายเดือน นี่ถ้าไม่ได้มาบนดอยแบบนี้ มึงคงยังไม่รู้เรื่องอะ”“เรื่องมินท์ ชั่งเธอเถอะ กูไม่ได้เสียใจขนาดนั้น ดีเหมือนกันถ้าเธอเจอคนที่รักเธอจริงๆ”“เอ้า มึงไม่ร้ากจริงหรือไงวะ กูเห็นคบกันมาได้ตั้งหลายปี นี่กูยังคิดว่าปีหน้าเรียนจบ พวกมึงได้แจกการ์ดแล้วนะเนี่ย”“กูก็รักจริงในแบบของกู ถ้ามินท์เค้าอยู่กับกู ดีกับกู กูก็ซื่อสัตย์กับเค้าก็แค่นั้น แต่ยังไม่เคยคิดเรื่องแต่งงงแต่งงานหรอกหว่ะ”“ยังไงของมึงวะ หรือว่ามึงยังลืมผู้หญิงคนเก่าของมึงไม่ได้”“ไม่รู้หว่ะ…” ผมตอบไอ้วัตได้แค่นั

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 11-1 เราเลิกกันเถอะ

    ปัจจุบัน“เฮ้ออ…เสร็จซักที” ในที่สุดฉันก็เขียนบทละครให้พ่อเสร็จแล้ว อีกไม่นานคงได้ฤกษ์เปิดกล้องแล้วล่ะ ค่อยสบายใจหน่อย“เขียนบทเรื่องใหม่เสร็จแล้วเหรอ ไหนๆ ดูหน่อยสิ” ช่วงนี้ นิต้า มาอยู่เป็นเพื่อนฉันแทบทุกวัน คงกลัวฉันจะเหงาแล้วคิดมากเรื่องอาการประหลาดบนหน้าแต่ความเป็นจริงแล้ว ฉันยุ่งหัวหมุนกับการเขียนบท จนแทบจะไม่ได้สนใจจะมองกระจกเลย ดีนะที่มีคุณหมอคอยเตือนให้ทานอาหารและอาหารเสริมทุกวันตรงเวลา ไม่งั้นฉันคงไม่ได้ลุกไปไหนเลย“โห อัยย์ เรื่องนี้เขียนดีสุดๆ แล้วได้นักแสดงหรือยังอะ ชั้นอยากทำงานแล้ว พ่อจะนัดให้คุยเรื่องฟิตติงเมื่อไหร่น้า จะให้ชั้นทำอีกมั้ยอ่า”“วันนี้พ่อน่าจะกลับเร็วนะ เดี๋ยวเราเอาบทให้พ่อดูตอนมื้อเย็น นิต้าลองถามพ่อดูสิ”“โอเค ดีเลย ชั้นได้มีเวลาเตรียมตัวก่อนเปิดกล้อง”“เฮ้ย อัยย์ เรื่องนี้มีถ่ายทำบนดอยด้วยเหรอ คิดถึงดอยที่เราเจอกันเลยอะ นี่เลือกโลเคชันไปยัง อัยย์เสนอให้พ่อไปถ่ายที่ดอยนั้นสิ เผื่อเราได้ไประลึกความหลังกันดีมะ”“แต่ถึงไปถ่ายที่นั่น เราก็ไม่ได้ไปอยู่ดีนะ” ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับอาการตอนนี้หรอกนะ แต่ก็บอกนิต้าไปตามที่มันควรจะเป็น เพราะสภาพแบบนี้ ฉันคงไปไหนไ

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 10-2 ไอ้ผู้ชายทุเรศ

    ฉันเข้าหอพักล่วงหน้าก่อนเปิดภาคเรียนปีหนึ่งก่อนหนึ่งเดือนได้ สัปดาห์เดียวก็จัดข้าวของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉันคิดใช้เวลาว่างที่เหลือเขียนนิยายต่อให้จบ เพราะคิดว่าเปิดเทอมคงไม่มีเวลาแน่ๆฉันนั่งอยู่เฉยๆ ที่หน้าจอโน้ตบุ๊กมาสามวันแล้วนะ แต่สุดท้ายก็เขียนไม่ออกเลย คงต้องออกไปหาแรงบันดานใจที่อื่นแล้วล่ะ เหมือนที่นักเขียนหลายๆ คนทำกัน คือ ออกไปท่องเที่ยว ไปหาบรรยากาศใหม่ๆสุดท้ายฉันเลือกไปบนดอยที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ฉันอยากไปสัมผัสธรรมชาติ ไปเห็นวิถีชีวิตคนบนดอยดูบ้าง บางทีอาจจะได้พล๊อตนิยายเรื่องใหม่แถมมาด้วยก็ได้คนที่นี่เรียบง่ายมากๆ ฉันรู้สึกชอบนะ อยู่แล้วใจสงบดี ระหว่างที่อยู่ในหมู่บ้านบนดอย ฉันสบายใจสุดๆ เช้าได้ตื่นมาใส่บาตร นั่งกินอาหารเช้าง่ายๆ เขียนนิยายที่ร้านอาหารเช้าจนสายๆ ค่อยออกไปเดินเที่ยวริมธารบ้าง บางวันก็ไปปางช้างด้วยพอช่วงเย็นก็จะกลับมาทานข้าวร้านระแวกใกล้ที่พัก เพราะจะได้กลับสะดวก ถึงอย่างไรช่วงค่ำฉันก็ยังกลัวอันตรายอยู่ดี อยากระวังตัวเองไว้ก่อน ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น จนใกล้วันที่จะกลับหอมหาวิทยาลัย“อย่ามายุ่งกับชั้น ไปนะ ไปให้พ้น” ระหว่างทางจะเข้าที่พัก

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 10-1 ไอ้ผู้ชายทุเรศ

    ผมมายืนรออัยย์ที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนตามปกติ ผมต้องปรับความเข้าใจกับเธอ ‘หวังว่าเธอจะเข้าใจเรานะอัยย์’เย็นมากแล้ว ผมยืนมองหาเธอจนกระทั่งเหมือนจะไม่มีนักเรียนจากโรงเรียนฝั่งหญิงออกมาอีกแล้ว ‘ทำไมอัยย์ยังไม่ออกมานะ’ผมเลือกที่จะเดินไปดูที่ประตูทางเข้าโรงเรียน ลุงภารโรงกำลังจะปิดประตูรั้วแล้ว “ลุงครับลุง เพื่อนผมยังไม่ออกมาเลยนะครับ”“โอ้ย ไม่มีใครอยู่แล้วพ่อหนุ่ม กลับไปหมดแล้ว หนุ่มก็กลับบ้านเถอะ ไป๊”“ผมรออยู่ที่ป้ายรถ ยังไม่มีเพื่อนผมออกมาเลยครับลุง”ลุงยังคงปิดประตูรั้วโรงเรียนโดยไม่ฟังเสียงผม แม้ผมจะพยายามบอกลุงเท่าไหร่ก็ตาม ‘หรืออัยย์จะไปแล้วจริงๆ แล้วเธอไปทางไหนล่ะ’เช้าวันรุ่งขึ้น ผมมารออัยย์ที่ป้ายรถหน้าบ้านเธอเหมือนเคย จนสายแล้วก็ไม่เห็นเธอมา ตอนเย็นก็ยังยืนรอที่ป้ายรถหน้าโรงเรียนก็ไม่เจอเธอผมเฝ้ารอเธออยู่หลายวัน จนในที่สุด ก็ตัดสินใจลองถามนักเรียนหญิงที่เคยเห็นเดินกับเธอ “เราก็เห็นอัยย์มาเรียนตามปกตินะ แต่พอเวลาเลิกเรียนเธอก็รีบกลับบ้านเลย แต่เราไม่รู้ว่าเธอกลับยังไงหรอกนะ ช่วงหลังนี้เธอไม่สุงสิงกับใครเลย”เพื่อนเธอบอกอย่างนั้น แล้วผมจะทำยังไงดี นี่ก็ใกล้จะปิดเทอมเข้าไปทุก

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 9-2 สาเหตุที่แท้จริง

    Doctors Online ChatDoctor VP1 : “สวัสดีตอนบ่ายครับ ทานมื้อกลางวันและอาหารเสริมแล้วหรือยังครับ” ผมรีบทักหาเธอทันที ที่กลับมาถึงห้องทำงาน หลังจากรับผลตรวจ DNA และฟังคำอธิบายอย่างละเอียดจากอาจารย์ที่ห้องแล็บแล้วAiyarin : “สวัสดีตอนบ่ายค่ะคุณหมอ อัยย์ทานข้าว ทานอาหารเสริมเรียบร้อยค่า บอกแล้วไงคะ จะเชื่อฟังทำตามอย่างดีค่ะ ^^”Doctor VP1 : “ดีมากเลยครับ อาการเป็นยังไงบ้างครับ”Aiyarin : “เดี๋ยวนะคะ อัยย์ยังไม่ได้ดูกระจกเลย อัยย์รีบเขียนบทให้พ่ออยู่ค่ะ”Doctor VP1 : “ถ้าสะดวกคุณอัยย์ถ่ายรูปส่งให้ผมช่วยดูด้วยดีมั้ยครับ ผมจะเทียบกับครั้งแรกด้วยครับ”Aiyarin : “…..”ผมใจเสียไปชั่วขณะ เมื่อขอให้เธอส่งรูปให้แต่เธอตอบกลับมาแบบนั้น ผมต้องรีบส่งข้อความไปอีก กลัวเธอจะหายไปอีกDoctor VP1 : “ถ้ายังไม่สะดวกไม่เป็นไรครับ..”Aiyarin : Picture Sentหัวใจผมเต้นแรงขึ้น จนแทบจะทะลุออกมาจากกลางอก ผมดีใจมากที่เธอส่งรูปถ่ายล่าสุดมาให้ แสดงว่าเธอคงเริ่มไว้วางใจผมแล้ว ‘แต่ผมคนนี้คือ หมอเจ้าของเคสเธอ ที่ไม่ใช่เพื่อนชายคนนั้นของเธอ’ แต่ก็ยังดี ที่ผมยังได้เห็นหน้าเธออีกครั้งDoctor VP1 : “ขอบคุณครับ ^^ ดูสดใสขึ้นน

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 9-1 สาเหตุที่แท้จริง

    ปัจจุบัน“ยัยอัยย์ ชั้นขอโทษน้า เมื่อวานชั้นติดลูกค้าสำคัญจริงๆ แล้วเป็นไงบ้าง โอ้ย…ดูตาเธอสิ แค่เจอพนักงานส่งของก็นอนไม่หลับเลยเหรอ” นิต้ามาหาฉันที่บ้านด้วยความเป็นห่วงเรื่องเมื่อวานที่ไม่มีใครรับของแทนฉัน“อืม จริงๆ ตอนเจอก็ไม่เป็นไรนะ แต่ที่เรานอนไม่หลับ เพราะเราเอาแต่นึกถึงเสียงของพนักงานส่งของ เสียงเค้าคุ้นมากเลยนิต้า เหมือนคนนั้น”“ฮะ เสียงเหมือนใคร อย่าบอกนะว่า…”“ใช่ เสียงเหมือนผู้ชายคนนั้น เราเลยนอนคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนทั้งคืนเลยนิต้า”“โอ๋ๆๆ ยัยอัยย์ ไม่เอาน้า มันผ่านไปแล้วนะ ไม่เอา ไม่คิดถึงมันอีก” นิต้า เข้ามากอดปลอบฉัน“เราโอเคแล้วล่ะนิต้า เรารู้ว่ามันผ่านไปแล้ว” น้ำเสียงฉันยังคงสั่นเครือเล็กน้อย แต่ฉันจะผ่านมันไปได้“ไม่เอาละ เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า ไม่พูดเรื่องพนักงานส่งของละ แต่ชั้นอยากรู้เรื่องคุณหมอมากกว่า ยังไงยะ ส่งของมาแทบจะทุกวันเลย ยังไงกันแน่”“ก็…หมอเค้าทำตามหน้าที่แหละ ถ้าเค้ารักษาคนไข้หาย ก็เป็นผลงานเค้าไง แถมเคสแปลกๆ อย่างเราด้วย”“ชั้นว่ามันต้องมีอะไรนะ ดูของพวกนี้สิ มีแต่ของแพงๆ นี่ยังไม่ต้องนึกถึงผลไม้อะไรพวกนั้นอีก” นิต้า ยังคงตั้งข้อสงสัยกับของที่ได้รับ

บทอื่นๆ

บางทีคุณอาจจะชอบ

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status