ตอนที่ 5 ไม่ใช่เธอ

“ยังไงยัยอัยย์ จู่ๆ ก็โทรมาโวยวาย แล้วอยู่ดีๆ ก็วางสายเพื่อนไปเลย” นิต้ามาหาฉันแต่เช้า หลังทานมื้อเช้ากันเสร็จก็ขึ้นมาบนห้อง บ่นและว่าฉันไม่ยอมหยุด

ฉันก็ผิดเองแหละ ก็เมื่อคืนหลังจากเห็นคุณหมอแชทกลับมา ฉันตื่นเต้นมากไป เลยรีบวางสายจากนิต้าแล้วไปใช้สมาธิอ่านข้อความคุณหมอ ที่ส่งรายละเอียดมายาวเหยียด

“ก็คุณหมอเขาส่งข้อความกลับมายาวมาก เราเลยต้องใช้สมาธิอ่านหน่ะ โอ๋ๆ ไม่งอนเราน๊า”

“แล้วอะไร ทำไมหมอนั่นต้องส่งข้อความมาดึกๆ อีก ไหนมาดูหน่อยซิ” นิต้ายังไม่ยอมปล่อยผ่าน

“นี่ไง คุณหมอบอกรายละเอียดอาหารเสริมกับของใช้ที่จะส่งมาให้” ฉันยื่นสมาร์ทโฟนที่เข้าหน้าแชทไว้ ให้นิต้าไปอ่านดู

“โหห ยัยอัยย์ นี่หมอเค้าจะรักษาเธอ หรือ หมอเค้าจะขายของเธอเนี่ย เยอะขนาดนี้ แล้วมีแต่อาหารเสริม กับผลิตภัณฑ์อะไรเนี่ย ไม่เห็นมียาเลย หมอขายของแน่แบบนี้” นิต้าบ่นอุป ที่เห็นรายการ

“ไม่หรอกมั้ง เป็นหมอ จะทำแบบนั้นได้เหรอ”

“แหม ไม่ทันไร ปกป้องหมอซะแล้ว เดี๋ยวคอยดูเถอะ เจอค่ารักษาเข้าไป มีอึ้งแน่ ยัยอัยย์ เธอเขียนนิยาย เขียนบทมือหงิก”

พอนิต้าพูดมาแบบนี้ ฉันชักจะเสียวสันหลังแล้วสิ ถึงแม้ฉันจะทำงานเขียนบท เขียนนิยาย มีรายได้ของตัวเอง มันก็เยอะพอที่ฉันไม่ได้ต้องกังวลอะไรมาก แต่ถ้าของแพงฉันก็ไม่ได้อยากที่จะจ่ายโดยเปล่าประโยชน์หรอกนะ

__________ ∞©∞ __________

หลังจากรีบเข้าไปโรงพยาบาลเพื่อเปลี่ยนชุดและยืมมอเตอร์ไซค์แล้ว ใช้เวลา 10 นาที ผมก็มายืนอยู่ที่เสาต้นเดิมอีกครั้ง เสาไฟตรงข้ามหน้าบ้านอัยย์

เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยหลับ อยากที่จะรีบมาเจอเธอ แต่พอมาถึงหน้าบ้านเธอแล้ว ผมกลับตื่นเต้นจนไม่กล้าจะเข้าไปกดกริ่งหน้าบ้าน ผมยืนทำใจตรงนี้มานานกว่า 10 นาทีแล้ว

‘จะเอายังไงวะ ไอ้ภีม มาแล้วจะรออะไรอีก แล้วมายืนอย่างนี้ มันเหมือนพวกสตอล์คเกอร์เลยนะเว้ย’ เริ่มคิดได้แบบนั้น ผมก็บังคับตัวเองให้เดินไปที่หน้าบ้านเธอแล้ว กดกริ่งที่เสาข้างประตูเล็ก

ไม่นานนัก มองเข้าไปในบ้าน ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินลงมาจากชั้นบน กระโปรงสั้นแนบเนื้อ เสื้อก็ตัวเล็กรัดจนแทบจะรู้ไซส์ได้โดยไม่ต้องวัดเลย ผมซอยสั้น

‘หญิงวันนั้น อีกแล้ว ไม่ใช่เธอสินะ’

“ส่งของมาจากโรงพยาบาลใช่มั้ยคะ ต้องจ่ายเท่าไหร่คะ ถ้าแพงมากฉันเอาเรื่องนะ บังคับให้ซื้อของทำกำไรชัดๆ เลย” เธอก็พูดเสียงแว๊ดๆ มาตั้งแต่เปิดประตูออกจากตัวบ้าน หากจากรั้วบ้านอีกตั้งหลายก้าว

“คุณอัยยรินทร์หรือเปล่าครับ ส่งของจากโรงพยาบาลครับ” ผมอยากถามให้แน่ใจอีกทีว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่อัยย์ของผมแน่ๆ

“ไม่ใช่ค่ะ ชั้นเป็นเพื่อนเธอ ไหนคะขอ ขอดูก่อนนะคะ ถ้ามีแต่ของไม่จำเป็น ชั้นขอคืนนะคะ ไม่รับ และไม่จ่ายเงิน” เธอยังแว๊ดไม่เลิก

“นี่ครับ ใบเสร็จ ตรวจสอบแล้ว แสกนคิวอาร์โค๊ตท้ายใบเสร็จเพื่อชำระได้เลยครับ” ผมรีบยืนของให้เธอ และยืนใบเสร็จให้ วันนี้ผมก็คงไม่ได้เจออัยย์อีก เป็นวันที่สองแล้วนะ เมื่อไหร่จะได้คุยกับเธอนะ

__________ ∞©∞ __________

“เป็นไงบ้างนิต้า ของเยอะจังหนักมั้ย ทั้งหมดเท่าไหร่กันเนี่ย” พอเห็นนิต้าหอบถุงใบใหญ่มาที่ห้อง ฉันแทบจะหน้ามืด ของเยอะมากขนาดนี้ ฉันจะต้องจ่ายเท่าไหร่กันนะ

“นี่ เธอดูใบเสร็จเอง ชั้นว่ามันแปลกๆ เดี๋ยวชั้นเช็คของให้ก่อนนะ แชมพู วิตามินซี วิตามินรวม....นี่ โปรตีนก็มีเพียบเลย โอ้ยตาหมอบ้าหลอกขายของแน่ๆ ไหนดูใบเสร็จซิยัยอัยย์ หลายหมื่นแน่ๆ แบบนี้เนี่ย”

“ยอดรวมทั้งหมด 30 บาท!!!” ไม่ใช่แค่นิต้าที่ตกใจจนตาค้าง ฉันเองเมื่อเห็นยอดเงินก็ตกใจไม่ต่างกัน ฉันพลิกกระดาษใบเสร็จไปมา หาดูเผื่อว่าจะมียอดรวมที่อื่นอีก เป็นไปได้ยังไง ของขนาดนี้ 30 บาท

“นี่ ยัยอัยย์ แอปฯหมอนี่ เค้าเข้าโครงการ 30 บาทหรือไง ไหนดูของซิ ของปลอม หรือหมดอายุไวหรือเปล่า” นิต้าหยิบของจากในถุงออกมาดูทีละชิ้น อย่างละเอียด

ระหว่างนั้น ฉันก็ยังนั่งทำอะไรไม่ถูกอยู่ซักพัก หลังจากนั้นก็เริ่มเปิดแอปฯหมอออนไลน์ แล้วเข้าไปพิมพ์ถามไปเลยดีกว่า จะได้รู้ความจริง

Doctor's Online Chat

Aiyarin : “สวัสดีค่ะคุณหมอ ดิฉันได้รับของแล้วนะคะ แต่ว่า ใบเสร็จผิดหรือเปล่าคะ ของเยอะมาก แต่ใบเสร็จแจ้งยอด 30 บาทเองเหรอคะ”

Doctor VP1 : “ครับ ถูกต้องแล้วครับ ผมรับเคสคุณเข้าโครงการพิเศษของทางแอปฯ ครับ ขออภัยที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า คนไข้ไม่สะดวกหรือเปล่าครับ”

ดีนะที่ เมื่อเช้าตอนผมมารับของที่เลขาเตรียมไว้ให้ ผมเช็คใบเสร็จอีกรอบ แต่ยอดรวมที่ส่งมา ผมว่ามันยังเยอะไปอยู่ดี ก็ทุกครั้งเวลาผมสั่งซื้ออะไรก็ให้ลงบัญชีไว้แล้วตัดจากเงินเดือนทุกเดือน ผมเคยรู้ราคาของที่ไหน และของที่ผมสั่งให้อัยย์ ก็เป็นของที่ผมสั่งใช้อยู่เป็นประจำ

ผมไม่ได้ดูถูกว่าเธอจะไม่มีเงินจ่ายนะ แต่ผมอยากให้เธอฟรีด้วยซ้ำ แต่เธอคงไม่ยอมรับแน่นอน ผมเลยให้บัญชีออกใบเสร็จให้ใหม่ นึกอะไรไม่ออก ก็ 30 บาทนี่แหละวะ

ผมลืมนึกไปว่า จำนวนของกับราคา มันไม่เหมาะสมกัน ก็ผมรีบนี่หน่า กลายเป็นว่า ผมต้องมาแถตอบเธอไปว่าให้เธอเข้าโครงการพิเศษของแอปฯ ที่มันไม่มีอยู่จริง

Aiyarin : “อ๋อ โครงการพิเศษ แล้วมีเงื่อนไขอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่าคะ ดิฉันกลัวว่าจะทำตามไม่ได้”

Doctor VP1 : “เงื่อนไขคือ ให้คนไข้รักษากับทางแอปฯ จนกว่าจะหายเป็นปกติครับ”

Aiyarin : “ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ ดิฉันไม่ต้องเปิดเผยตัวตน หรือออกสื่อหลังจากรักษาหายใช่มั้ยคะ เพราะคงไม่สะดวกค่ะ”

Doctor VP1 : “เพียงให้คนไข้ตั้งใจรักษาจนหายเท่านั้นครับ”

Aiyarin : “ค่ะ ถ้าแบบนั้นก็ตกลงค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ ใจดีจัง อัยย์จะตั้งใจรักษาเต็มที่เลยค่ะ^^”

ผมยังยืนอยู่ตรงหน้าบ้านเธอ ไม่ได้ไปไหน มองขึ้นไปบนชั้นสอง ผ่านหน้าต่างที่ปิดอยู่ แต่ก็พอจะเห็นเงาของคนสองคน คนหนึ่งเดินไปเดินมา เดี๋ยวลุกเดี๋ยวนั่ง ผมคิดว่าคงเป็นผู้หญิงคนที่ลงมารับของ

ส่วนอีกคนนั่งที่ใกล้หน้าต่าง คงเป็นอัยย์แน่ๆ และนี่คงเป็นหน้าต่างห้องนอนของเธอ ‘สตอล์คเกอร์ชัดๆเลย ไอ้ภีมเอ้ย’ รีบกลับไปตามผลแลปดีกว่ามั้ย

__________ ∞©∞ __________

“นิต้า คุณหมอบอกให้เราเข้าโครงการพิเศษแหละ ของนี้เลยจ่ายแค่ 30 บาท ^^” ฉันพูดไปยิ้มไป เพราะดีใจที่ไม่ต้องเสียเงินเยอะ

“อะไรยังไงยะ มันแปลกๆ นะ ยัยอัยย์ โครงการพิเศษอะไร หลอกลวงหรือเปล่า” นิต้า ยังคงไม่วางใจ

“ไม่นะนิต้า แอปฯหมอออนไลน์ของโรงพยาบาลนี้ก็มีชื่อเสียงนะ ไม่งั้นพ่อคงไม่แนะนำให้เราใช้หรอก”

“ว่าไม่ได้นะ ยัยอัยย์ แอปฯของโรงพยาบาลอาจจะไว้ใจได้ แต่ชั้นไม่ไว้ใจ อีตาหมอ ที่เธอปรึกษามากกว่า ชั้นว่ามันแปลกๆ” หรือฉันจะเชื่อนิต้าดีนะ มันแปลกเหรอแบบนี้ ฉันคิดว่าดีออก

“ว่าแต่ยัยอัยย์ เธอเคยเห็นหน้าคุณหมอของเธอมั้ย มีรูปมั้ย ชั้นขอดูหน่อย”

“ไม่มีนะ ในแอปฯ ก็ไม่ได้เป็นรูปคุณหมอหน่ะ เป็นแค่โลโก้แอปฯ อะ ทำไมเหรอ”

“ชั้นก็อยากเห็นว่าหมอจะงานดีมั้ย นี่ เมื่อกี้ชั้นลงไปรับของอะ พนักงานส่งของโรงพยาบาลนี้ ท่าทางงานดีเชียวนะ ถึงไม่เห็นหน้าเพราะใส่หมวกกันน็อค แต่หุ่นกับท่าทางนี่ใช้ได้เลยแหละ” นิต้าพูดไปก็ทำท่าทางเคลิ้มไปด้วย จนฉันอดขำไม่ได้

“อะไรของเธอ นิต้า ช่วงนี้ ไม่มีหนุ่มมาขายขนมจีบเหรอจ๊ะ ดูเหงาๆ นะเธอหน่ะ” ฉันอดแซวเพื่อนไม่ได้ ก็ปกติถ้าเธอมีคนคุย เธอจะไม่มองชายอื่นเลย แต่อาการแบบนี้สงสังใจจะว่างแน่ๆ

“อย่าไปพูดถึงพวกนั้นเลยยัยอัยย์ ชั้นเริ่มเบื่อแล้ว พวกหมาหยอกไก่ ดีแต่เห่าไปวันๆ ไม่มีความมั่นคงในชีวิตเลย ชั้นว่า ชั้นอยู่เป็นโสดสวยๆ แบบนี้ดีกว่า จะได้โสดเป็นเพื่อนเธอ ดูแลกันไปจนแก่ดีมั้ย”

“เอาเถอะๆ ตอนนี้ไม่ถูกใจใครก็อยู่กับเราไปก่อนก็ได้ เราก็ไม่มีทางมีใครได้อยู่แล้วแหละ T T” ตอบนิต้าไป อีกใจก็นึกเศร้า

บางครั้งฉันก็คิดนะ ฉันก็อยากจะมีโมเม้นแบบนางเอกละคร หรือ นิยายรักที่ฉันเขียนบ้าง แต่ฉันเป็นโรคประหลาดแบบนี้ คงไม่มีวันนั้น ฉันคงต้องอยู่คนเดียวไปแบบนี้จนแก่ตายไปคนเดียว เห้ออ

__________ ∞©∞ __________

“สวัสดีค่ะคุณหมอภีม”

“.....”

“คุณหมอภีม สวัสดีครับ”

“.....”

ผมไม่ได้ตอบคำทักทายใครเลย เพราะผมรีบที่จะไปที่ห้องแลป เพื่อติดตามผลตรวจของอัยย์

“ผลตรวจคุณอัยยรินทร์ อยู่ขั้นตอนไหนแล้วครับ ใกล้เสร็จหรือยัง” ผมรีบถามกับเจ้าหน้าที่หน้าห้องทันทีที่เดินไปถึงห้องแลป

“ซักครู่นะคะ คุณหมอ เดี๋ยวดิฉันเช็คให้ค่ะ...อ้อ อาจารย์ออกมาพอดีเลย อาจารย์ค่ะ คุณหมอภีมถามถึงผลตรวจคุณอัยยรินทร์ค่ะ”

“สวัสดีค่ะคุณหมอภีม การวิเคราะห์ผลตรวจคุณอัยยรินทร์ กำลังประมวณผลค่ะ ตอนนี้ 70% แล้ว รออีกหน่อยนะคะ ไม่น่าจะเกินวันนี้หรือพรุ่งนี้ค่ะ”

“ครับอาจารย์ ถ้าเป็นไปได้รบกวนเร่งให้ผมหน่อยนะครับ เคสนี้ค่อนข้างด่วน” ผมใจร้อน จริงๆ อยากให้ได้ผลตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่คงเร่งมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะทุกอย่างก็มีขั้นตอน

“ได้ค่ะ จะเร่งให้ด่วนที่สุดค่ะ เคสนี้มีภาวะวิกฤติอะไรเหรอคะ ถึงรีบใช้ผลด่วนแบบนี้”

“นิดหน่อยครับ แต่คนไข้ไม่สะดวกเปิดเผยข้อมูลครับ ขอบคุณอาจารย์มากๆ นะครับ ยังไงถ้าผลออกมาแล้วช่วยรีบส่งให้ผมทันทีเลยนะครับ” ผมเขินที่จะบอกว่า ที่เร่งผลไม่ใช่เพราะมีภาวะวิกฤติ แต่เพราะเป็นคนไข้พิเศษมากกว่า ผมเลยต้องตัดบทแล้วรีบกลับไปที่ห้องทำงาน

__________ ∞©∞ __________

Doctor's Online Chat

Doctor VP1 : “สวัสดีครับ คนไข้อาการเป็นอย่างไรบ้างครับ ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว อย่าลืมทานอาหารให้ตรงเวลานะครับ ทานโปรตีนเพิ่มได้ และทานผัก และผลไม้น้ำตาลต่ำ ให้หลากหลายนะครับ”

Aiyarin : “รับทราบค่ะคุณหมอ ^^ คุณหมอก็อย่าลืมทานข้าวนะคะ”

หลังจากที่ปรึกษาและได้รับการดูแลจากคุณหมอมาหลายวันแล้ว ฉันเริ่มรู้สึกผ่อนคลาย และรู้สึกดีมากๆ คุณหมอดูแลฉันอย่างดีมากๆ เลยนะ ฉันรู้สึกชื่นชมสุดๆ การพูดคุยของคุณหมอกับฉันเลยค่อนข้างจะเริ่มเป็นกันเองมากขึ้น

“อะไรของเธอยัยอัยย์ ปรึกษาหมอรักษาโรคอะไรกันแน่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะ” นิต้า ที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉันที่โต๊ะทานอาหาร เอ่ยแซวออกมากลางวง

“ไม่มีอะไรซะหน่อยนิต้า คุณหมอแค่ทักมาบอกให้ทานข้าวให้ตรงเวลา แล้วก็แนะนำอะไรนิดหน่อยเอง เราว่าคุณหมอใส่ใจคนไข้ดีนะ” ฉันบอกนิต้าไป ด้วยความชื่นชม

“โห ดูแลดีขนาดนี้เชียว มีซัมติงหรือเปล่า นี่หมอเค้าเห็นหน้าเธอแล้วยังอะ”

“หืมม ไม่มีทางมีซัมติงหรอก หน้าเราที่ส่งไปก็เป็นหน้าตอนนี้เนี่ย ใครจะอยากคิดอะไรหล่ะ น่าเกลียดจะตาย” พอคิดถึงสภาพหน้าตาฉันตอนนี้ ก็เริ่มหน้าเศร้าอีกแล้ว

“โอ้ย ไม่น่าเกลียดขนาดนั้น ไม่เอาละ เลิกคุยก่อน กินข้าวเถอะ ชั้นหิวจะแย่แล้ว ดูอาหารแม่เธอทำน่ากินสุดๆ ชั้นขอพักการไดเอทก่อนละ วันหลังค่อยลด” หลังจากนั้นเราก็เปลี่ยนเรื่องพูดคุยกันไป ทานอาหารกลางวันกันไปจนอิ่มทั้งคู่

__________ ∞Q∞ __________