ตอนที่ 6-2 เสียงคุ้นหู

“ส่งของ ของคุณอัยยรินทร์ครับ มีคนอยู่มั้ยครับ” หลังจากที่แชตคุยกับอัยย์เมื่อเช้า ผมก็รีบจัดการตัวเอง ก่อนมาผมแวะซื้อชุดบำรุงออแกนิคสำหรับภูมิแพ้ผิวหนัง ยังไม่พอ ยังมีผลไม้พวกเบอร์รี่ ที่มีสารต้านอนุมูลอิสระสูง แล้วยังมีน้ำแร่อีกแพคใหญ่ ซื้อของเสร็จแล้วก็รีบมาที่บ้านอัยย์ทันที

ผมไม่ต้องแวะเข้าไปที่โรงพยาบาลเพื่อเปลี่ยนชุดแล้ว เพราะผมสั่งชุดใหม่มาให้ตัวเองเลย พร้อมกับมอเตอร์ไซค์อีกคัน ติดกระเป๋าใส่ของด้านหลังที่มีตราโรงพยาบาลแบบถูกระเบียบทุกอย่าง เพื่อความสะดวกของผมเอง และไม่ต้องเป็นเป้าสายตาเวลาผมต้องเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพนักงานส่งของ

“เอ่อ รอสักครู่นะคะ” คนส่งของมาแล้ว ฉันก็ยังอยู่คนเดียวที่บ้าน เมื่อไม่มีใครช่วยได้ ก็คงต้องช่วยตัวเองแล้วล่ะ ฉันรีบหาผ้าคลุมปิดหน้าเหลือแค่ดวงตาให้มองเห็นทางเดินได้ แล้วค่อยๆ เดินออกไปรับของจากพนักงานที่ยืนเรียกอยู่ที่ประตูรั้ว

“สวัสดีค่ะ ของฉันมีเยอะมั้ยคะ” ฉันมองออกไปที่รถนั้น เห็นว่าของมีเยอะจนล้นกระเป๋าด้านหลังแต่ก็คิดไปว่าคงเป็นของคนอื่นด้วยรวมๆ กันมา เลยลองเอ่ยถามไป

“ของคุณอัยยรินทร์ทั้งหมดเลยครับ” ผมตอบเธอ และยื่นถุงชุดบำรุงพร้อมกับถุงผลไม้ให้เธอก่อน พยายามบังคับให้มือไม่สั่น หลังจากนั้นก็หันไปยกน้ำแร่แพคใหญ่ที่วางอยู่ในกระเป๋าบนเบาะรถ

“อันนี้ค่อนข้างหนักนะครับ คงยกขึ้นข้ามรั้วไม่ได้ครับ” ได้ยินดังนั้น ผมเห็นเธอมีทีท่าลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยเดินมาไข้กุญแจเพื่อเปิดประตูเล็กให้ผม ก่อนที่จะเดินถอยห่างออกไปอย่างเว้นระยะ

“วางตรงนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจัดการเอง ขอบคุณมากนะคะ” พูดจบเธอก็ส่งสายตาเหมือนจะให้ผมรีบออกไปจากบ้านเธอ พอผมหันหลังก้าวเดินออกจากประตูแค่ก้าวเดียวเท่านั้น เธอรีบปิดล็อกกุญแจ และหันหลังถือของทั้งหมดเข้าบ้านไปทันที แต่ยังคงทิ้งน้ำแร่แพคใหญ่ไว้อยู่ที่เดิม

ผมเสียดายนะที่ไม่ได้เห็นเธอชัดๆ แต่ก็ดีใจมากที่ได้เจอเธอ และก็รู้สึกดีที่เธอรู้จักระมัดระวังตัว น้ำเสียงเธอยังคงเป็นอัยย์คนเดิม ผมออกมาจากหน้าบ้านเธอ แต่ก็ยังคงยืนอยู่ที่เสาไฟต้นเดิม ยังอยากอยู่ตรงนี้มองดูเธออีกซักพักแค่เห็นเงาเธอในห้องก็พอใจแล้ว ‘อาการหนักนะ ไอ้ภีม’

ฉันรีบจนถือของทั้งหมดขึ้นมาบนห้องด้วย พอเปิดดูถึงได้เห็นว่ามีผลไม้สด พวกเบอร์รี่เยอะมาก ‘นี่เค้าส่งผิดหรือเปล่าเนี่ย คุณหมอไม่น่าจะสั่งผลไม้ให้คนไข้นะ’ ได้เพียงนึกสงสัยในใจ

แต่นอกจากผลไม้พวกนี้แล้ว ก็มีเรื่องน่าสงสัยอีกอย่างที่ฉันพยายามนึก นึกยังไงก็นึกไม่ออก เมื่อกี้ที่ได้คุยกับพนักงานส่งของ ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจ แต่พอได้ยินเสียงที่เค้าพูดใกล้ๆ ตอนรับของ ฉันว่าเสียงคุ้นหูมากเลย แต่นึกไม่ออกเลยว่าได้ยินจากที่ไหน ฉันพยายามนึกอยู่ไม่นานก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า

 

Doctors Online Chat

Doctor VP1 : “ได้รับของแล้วใช่มั้ยครับ ผลไม้เบอร์รี่ มีสารต้านอนุมูลอิสระสูง แบ่งทานระหว่างวันนะครับ” ผมนึกได้ว่าต้องบอกเธอ ว่าผมซื้อผลไม้ให้เธอด้วย กลัวเธอจะไม่กล้ากินเพราะมันก็ไม่ค่อยใช่หน้าที่หมอเท่าไหร่ที่จะซื้อของแบบนี้ให้คนไข้ ก็ผมไม่ได้อยากเป็นแค่หมอเจ้าของไข้

Aiyarin : “คุณหมอซื้อมาให้อัยย์เหรอคะ ขอบคุณนะคะ จริงๆ บอกอัยย์ก็ได้ค่ะว่าต้องทานอะไรบ้าง อัยย์ให้คุณแม่หาให้ได้ค่ะ เกรงใจคุณหมอค่ะ”

หมอดีขนาดนี้เลยเหรอ เกรงใจจัง แต่ผลไม้พวกนี้ก็สดและอร่อยมากเลยนะเนี่ย ^^

Doctor VP1 : “ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ อยากให้คนไข้อาการดีขึ้นและหายเร็วๆ นะครับ”

Aiyarin : “ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ คุณหมอใจดีจัง ผลไม้สดและอร่อยมากค่ะ”

Doctor VP1 : “อย่าเพิ่งทานเยอะนะครับ เผื่อท้องไว้ทานมื้อกลางวันและทานโปรตีนกับวิตามินด้วยนะครับ”

Aiyarin : “ทราบแล้วค่า คุณหมอ ทำเหมือนอัยย์เป็นเด็กเลย”

พอเจอคนใจดีด้วยมากๆ ฉันก็เริ่มไว้วางใจและให้ความสนิทสนมอีกแล้ว นิสัยนี้ของฉันยังไงก็ไม่หายไปสินะ เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่มีใครที่จะได้ทำความรู้จักได้คุยกันแบบนี้ ก็ฉันระแวงที่จะคุยกับคนแปลกหน้ามาตลอดเลยนี่

Doctor VP1 : “^^ งั้นก็เป็นเด็กดี เชื่อฟังหมอนะครับ”