INICIAR SESIÓNCompartir
ตอนที่ 6-2 เสียงคุ้นหู
Fecha de publicación:
2026-09-09 15:19:05“ส่งของ ของคุณอัยยรินทร์ครับ มีคนอยู่มั้ยครับ” หลังจากที่แชตคุยกับอัยย์เมื่อเช้า ผมก็รีบจัดการตัวเอง ก่อนมาผมแวะซื้อชุดบำรุงออแกนิคสำหรับภูมิแพ้ผิวหนัง ยังไม่พอ ยังมีผลไม้พวกเบอร์รี่ ที่มีสารต้านอนุมูลอิสระสูง แล้วยังมีน้ำแร่อีกแพคใหญ่ ซื้อของเสร็จแล้วก็รีบมาที่บ้านอัยย์ทันที
ผมไม่ต้องแวะเข้าไปที่โรงพยาบาลเพื่อเปลี่ยนชุดแล้ว เพราะผมสั่งชุดใหม่มาให้ตัวเองเลย พร้อมกับมอเตอร์ไซค์อีกคัน ติดกระเป๋าใส่ของด้านหลังที่มีตราโรงพยาบาลแบบถูกระเบียบทุกอย่าง เพื่อความสะดวกของผมเอง และไม่ต้องเป็นเป้าสายตาเวลาผมต้องเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพนักงานส่งของ “เอ่อ รอสักครู่นะคะ” คนส่งของมาแล้ว ฉันก็ยังอยู่คนเดียวที่บ้าน เมื่อไม่มีใครช่วยได้ ก็คงต้องช่วยตัวเองแล้วล่ะ ฉันรีบหาผ้าคลุมปิดหน้าเหลือแค่ดวงตาให้มองเห็นทางเดินได้ แล้วค่อยๆ เดินออกไปรับของจากพนักงานที่ยืนเรียกอยู่ที่ประตูรั้ว “สวัสดีค่ะ ของฉันมีเยอะมั้ยคะ” ฉันมองออกไปที่รถนั้น เห็นว่าของมีเยอะจนล้นกระเป๋าด้านหลังแต่ก็คิดไปว่าคงเป็นของคนอื่นด้วยรวมๆ กันมา เลยลองเอ่ยถามไป “ของคุณอัยยรินทร์ทั้งหมดเลยครับ” ผมตอบเธอ และยื่นถุงชุดบำรุงพร้อมกับถุงผลไม้ให้เธอก่อน พยายามบังคับให้มือไม่สั่น หลังจากนั้นก็หันไปยกน้ำแร่แพคใหญ่ที่วางอยู่ในกระเป๋าบนเบาะรถ “อันนี้ค่อนข้างหนักนะครับ คงยกขึ้นข้ามรั้วไม่ได้ครับ” ได้ยินดังนั้น ผมเห็นเธอมีทีท่าลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยเดินมาไข้กุญแจเพื่อเปิดประตูเล็กให้ผม ก่อนที่จะเดินถอยห่างออกไปอย่างเว้นระยะ “วางตรงนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจัดการเอง ขอบคุณมากนะคะ” พูดจบเธอก็ส่งสายตาเหมือนจะให้ผมรีบออกไปจากบ้านเธอ พอผมหันหลังก้าวเดินออกจากประตูแค่ก้าวเดียวเท่านั้น เธอรีบปิดล็อกกุญแจ และหันหลังถือของทั้งหมดเข้าบ้านไปทันที แต่ยังคงทิ้งน้ำแร่แพคใหญ่ไว้อยู่ที่เดิม ผมเสียดายนะที่ไม่ได้เห็นเธอชัดๆ แต่ก็ดีใจมากที่ได้เจอเธอ และก็รู้สึกดีที่เธอรู้จักระมัดระวังตัว น้ำเสียงเธอยังคงเป็นอัยย์คนเดิม ผมออกมาจากหน้าบ้านเธอ แต่ก็ยังคงยืนอยู่ที่เสาไฟต้นเดิม ยังอยากอยู่ตรงนี้มองดูเธออีกซักพักแค่เห็นเงาเธอในห้องก็พอใจแล้ว ‘อาการหนักนะ ไอ้ภีม’ฉันรีบจนถือของทั้งหมดขึ้นมาบนห้องด้วย พอเปิดดูถึงได้เห็นว่ามีผลไม้สด พวกเบอร์รี่เยอะมาก ‘นี่เค้าส่งผิดหรือเปล่าเนี่ย คุณหมอไม่น่าจะสั่งผลไม้ให้คนไข้นะ’ ได้เพียงนึกสงสัยในใจ
แต่นอกจากผลไม้พวกนี้แล้ว ก็มีเรื่องน่าสงสัยอีกอย่างที่ฉันพยายามนึก นึกยังไงก็นึกไม่ออก เมื่อกี้ที่ได้คุยกับพนักงานส่งของ ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจ แต่พอได้ยินเสียงที่เค้าพูดใกล้ๆ ตอนรับของ ฉันว่าเสียงคุ้นหูมากเลย แต่นึกไม่ออกเลยว่าได้ยินจากที่ไหน ฉันพยายามนึกอยู่ไม่นานก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า Doctors Online Chat Doctor VP1 : “ได้รับของแล้วใช่มั้ยครับ ผลไม้เบอร์รี่ มีสารต้านอนุมูลอิสระสูง แบ่งทานระหว่างวันนะครับ” ผมนึกได้ว่าต้องบอกเธอ ว่าผมซื้อผลไม้ให้เธอด้วย กลัวเธอจะไม่กล้ากินเพราะมันก็ไม่ค่อยใช่หน้าที่หมอเท่าไหร่ที่จะซื้อของแบบนี้ให้คนไข้ ก็ผมไม่ได้อยากเป็นแค่หมอเจ้าของไข้ Aiyarin : “คุณหมอซื้อมาให้อัยย์เหรอคะ ขอบคุณนะคะ จริงๆ บอกอัยย์ก็ได้ค่ะว่าต้องทานอะไรบ้าง อัยย์ให้คุณแม่หาให้ได้ค่ะ เกรงใจคุณหมอค่ะ” หมอดีขนาดนี้เลยเหรอ เกรงใจจัง แต่ผลไม้พวกนี้ก็สดและอร่อยมากเลยนะเนี่ย ^^ Doctor VP1 : “ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ อยากให้คนไข้อาการดีขึ้นและหายเร็วๆ นะครับ” Aiyarin : “ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ คุณหมอใจดีจัง ผลไม้สดและอร่อยมากค่ะ” Doctor VP1 : “อย่าเพิ่งทานเยอะนะครับ เผื่อท้องไว้ทานมื้อกลางวันและทานโปรตีนกับวิตามินด้วยนะครับ” Aiyarin : “ทราบแล้วค่า คุณหมอ ทำเหมือนอัยย์เป็นเด็กเลย” พอเจอคนใจดีด้วยมากๆ ฉันก็เริ่มไว้วางใจและให้ความสนิทสนมอีกแล้ว นิสัยนี้ของฉันยังไงก็ไม่หายไปสินะ เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่มีใครที่จะได้ทำความรู้จักได้คุยกันแบบนี้ ก็ฉันระแวงที่จะคุยกับคนแปลกหน้ามาตลอดเลยนี่ Doctor VP1 : “^^ งั้นก็เป็นเด็กดี เชื่อฟังหมอนะครับ”
Último capítulo
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 55-2 เธอคู่ควร
เมื่อถึงหน้าร้าน นิต้าหยุดและให้ฉันเป็นคนเดินนำเข้าไปด้านในเป็นคนแรก เธอกับหมอวัตจึงค่อยเดินตามหลังเข้ามา แค่ก้าวพ้นประตูเข้าไปในร้านฉันก็ได้ยินเสียงภีมทันที“อัยย์” ฉันเห็นเขารีบเดินมาจากโต๊ะที่อยู่ริมหน้าต่างร้าน ตรงมาที่เราสามคน แต่เมื่อมายืนตรงหน้าฉัน เขาเอาแต่มองหน้าฉันนิ่งไม่พูดอะไรออกมาซักคำ ส่วนฉันเองก็ไม่รู้จะเปิดปากพูดอะไร จนนิต้าต้องเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบลง“หมอภีมคะ ชั้นคุยกับอัยย์แล้วว่าอยากให้เธอลองฟังคุณอธิบายก่อน ไม่อยากให้เชื่อแค่คำพูดคนอื่นและคิดไปเอง ถ้ายังไงลองคุยกันดีๆ นะคะ และชั้นก็อยากให้คุณเคารพการตัดสินใจของเธอ ไม่ว่าเธอจะคบกับคุณต่อไปหรือไม่ก็ตาม ชั้นช่วยคุณได้แค่นี้นะคะ”“คุยกันดีๆ นะ ชั้นเชื่อว่าหมอภีมรักเธอจริงๆ ถ้ายังไงโทรหาชั้นนะ ชั้นอยู่ใกล้ๆ แถวนี้แหละ” นิต้ากระซิบข้างหูฉัน ก่อนที่เธอจะหันหลังเดินออกไปจากร้านกาแฟกับหมอวัต ปล่อยฉันไว้กับภีมสองคนจนฉันทำตัวไม่ถูกได้แค่มองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น“อัยย์ เราไปนั่งคุยกันในห้องดีมั้ย”
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 55-1 เธอคู่ควร
ตอนนี้ฉันรู้สึกหัวหนักอึ้งไปหมด หลังจากที่เมื่อคืนพยายามข่มตานอนให้หลับแต่ก็ไม่สามารถทำได้ การพยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลกลับเป็นการเร่งให้มันยิ่งไหลออกมาอาบแก้มทั้งสองข้าง ตาที่บวมช้ำนั้นจึงทำให้ฉันไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ ถึงแม้ว่าภายในสมองจะคิดสับสนวนไปมาไม่ได้หลับลงเหมือนดวงตาทั้งสองข้างจนกระทั่งรุ่งสาง ฉันเริ่มทนไม่ไหวกับตัวเองที่เป็นอยู่ตอนนี้ ฉันลุกขึ้นจากที่นอนพยายามปรือตามองทางเพื่อจะเดินไปทำธุระในห้องน้ำจนสามารถทำทุกอย่างให้เสร็จไปได้ น้ำผลไม้เย็นในตู้เย็นพอทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นขึ้นมาได้นิดหน่อย แต่ในใจก็ยังคงเจ็บปวดหดหู่อยู่ไม่หายฉันหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นเปิดดูสายเรียกเข้า และข้อความที่ยังไม่ได้อ่านตั้งแต่เมื่อคืน มันยังไม่เพิ่มขึ้นมาจากที่ฉันดูก่อนจะเริ่มเข้านอนเมื่อคืน ฉันตัดสินใจวางสมาร์ตโฟนกลับลงที่เดิมทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เปิดเข้าไปอ่านข้อความครืดดดด ครืดดดดสมาร์ตโฟนในมือฉันสั่นขึ้นก่อนที่จะได้วางลงบนโต๊ะ ฉันจึงพลิกขึ้นมาดูเมื่อเห็นเป็นนิต้าจึงกดรับสาย(อัยย์ ตื่นแล
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 54-2 หมดความหวัง
แต่หากว่าจำเป็นที่จะต้องยุ่งเกี่ยวจริงๆ ผมคงต้องขอแรงให้ไอ้เพื่อนซี้ของผมยื่นมือเข้ามาช่วย เมื่อคิดทุกอย่างได้แล้ว ผมโทรคุยกับมินท์ทันที ไม่ทันได้มองเวลาด้วยซ้ำและไม่สนใจว่าเธอจะสะดวกรับสายผมหรือไม่ ผมรู้แต่เพียงว่าผมต้องรีบเคลียร์ทุกอย่างเตรียมไว้เพื่อสามารถไปอธิบายให้อัยย์ฟังเมื่อเจอเธอพรุ่งนี้ได้ผมเขียนเช็กให้มินท์เป็นจำนวนเงินก้อนหนึ่งที่พอจะสามารถเอาไปใช้หนี้ตามที่เธอบอกได้ และบอกให้เธอเข้าไปรับกับเลขาผมที่โรงพยาบาล หลังจากนั้นก็โทรบอกไอ้หมอวัตไว้ เผื่อว่าพวกมาเฟียเจ้าของเงินจะเล่นตุกติกไม่ยอมล้างหนี้ให้ ปัญหาจะได้ไม่ย้อนกลับมาอีกตลอดทั้งคืนหลังจากทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมนั่งเอนตัวอยู่ที่โซฟา ยังไม่สามารถข่มตาหลับลงได้จนกระทั่งแสงแดดยามเช้าลอดเข้ามาตามร่องผ้าม่าน ผมจึงตัดสินใจลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปจัดการเรื่องเช็กที่ห้องทำงานที่โรงพยาบาล ก่อนที่พนักงานจะเริ่มงานในตอนเช้าผมออกมานั่งอยู่ที่ร้านกาแฟตรงข้ามโรงพยาบาลหลังจากจัดการธุระทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย กาแฟเอสเปรสโซถูกวางไว้บนโต๊ะจนเย็น ทั้งๆ ที่มันยังเหลืออยู่เกือบเต็มแก้ว สิ่งที่ผมทำเพียงอย่างเ
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 54-1 หมดความหวัง
ผมกลับมารอไอ้วัตอยู่ที่คอนโดตัวเองด้วยความกระวนกระวายอยู่ไม่สุข เดี๋ยวนั่ง เดี๋ยวลุกยืน เดินไปเดินมา เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้ว แต่มันก็ยังไม่โผล่หัวมาซักที จนกระทั่งผมตัดสินใจจะโทรไปตามมันอีกรอบปิ้งป่อง ปิ้งป่องเร็วที่สุดเท่าที่ผมจะวิ่งได้ ผมรีบวิ่งไปเปิดประตูห้องทันที โดยที่ไม่แม้แต่จะหยุดดูที่จอมอนิเตอร์ว่าใครที่เป็นคนกดกริ่งเรียก“นิต้า..?” ผมตกใจเก็บอาการไม่อยู่ จากที่ควรจะเป็นไอ้วัต แต่กลับเป็นนิต้า เพื่อนของอัยย์ที่กำลังยืนอยู่ที่หน้าห้องคอนโดผม“ใช่ค่ะ ชั้นเอง แปลกใจเหรอ อ้อ เดี๋ยวหมอวัตจะตามขึ้นมาค่ะ ชั้นไม่ได้อยู่กับคุณแค่สองต่อสองหรอกสบายใจได้”“เอ่อครับ งั้นเชิญครับ” ผมหลีกทางให้เธอเดินเข้าไปด้านในห้อง ก่อนประตูจะปิดลงผมบิดตัวล็อกประตูไม่ให้มันทำงาน เพื่อตอนไอ้วัตขึ้นมาจะได้สามารถเปิดเข้ามาในห้องได้เลย“ดื่มอะไรมั้ยครับ” ผมถามออกไปตามมารยาท ยังคงจ้องเธอด้วยความสงสัยว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ผมคิดว่าเธอจะอยู่กับอัยย์เสียอีก“ไม่เป็นไรค่ะ เข้าเรื่องเลยดีกว่
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 53-2 ทำยังไงต่อไปดี
โชคดีที่ร้านเสื้อของเพื่อนนิต้าอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ฉันอยู่มากนัก ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง แต่ฉันลงจากรถแล้วนั่งก้มหน้ารอนิต้าอยู่ที่ม้านั่งใกล้ๆ หน้าร้าน ไม่กล้าเข้าไปในร้านและไม่กล้ามองหน้าใคร ฉันนั่งมองเห็นเพียงขาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเท่านั้น“ยัยอัยย์ ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ ไม่เข้าไปรอในร้านล่ะ แล้วชั้นโทรหาเธอก็ไม่ติด เป็นห่วงแทบแย่”“นิต้า มาแล้วเหรอ เราไม่กล้าเข้าไปน่ะ อ้อ เหมือนมือถือจะแบตหมด”“เฮ้อ ไปๆ เข้าไปข้างในก่อน เป็นอะไรของเธอเนี่ย แทนที่ไปกินข้าวกับที่บ้านแฟนจะร่าเริงมีความสุขทำไมกลับมาเป็นแบบนี้”หลังจากเข้าไปนั่งในร้าน เพื่อนนิต้าที่เป็นเจ้าของร้านช่วยเปิดห้อง VIP ให้เราสองคนเข้าไปนั่งคุยกันในนั้นเพื่อความเป็นส่วนตัว ฉันเล่าเรื่องที่ได้เจอกับหมอมินท์ และเรื่องที่หมอมินท์คุยกับฉันให้นิต้าฟังทั้งหมด รวมถึงสิ่งที่ฉันสงสัยว่า ความสัมพันธ์ของภีมกับหมอมินท์ คงเป็นมากกว่าเพื่อนหรือหมอที่ทำงานร่วมกัน“ชั้นว่าเธอคิดมากไปหรือเปล่ายัยอัยย์ ถ้าสองคนนั้นมีซัมติงกันจริงๆ หมอภีมเค้าจะพาเธอไปเจอพ่อแม่เค้าทำไม
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 53-1 ทำยังไงต่อไปดี
“คุณมีอะไร เร็วหน่อย ผมไม่มีเวลามาก” ผมถอยออกจากการเกาะกุมของเธอ และเร่งให้เธอรีบคุยธุระให้เสร็จ เพราะผมเริ่มเป็นห่วงอัยย์แล้ว กลัวเธอจะได้เจอเรื่องไม่สบายใจ“มินท์ กำลังถูกรังควานค่ะ จากพวกเจ้าหนี้นอกระบบ แต่มินท์ไม่ได้ก่อหนี้พวกนั้นนะคะ เป็นฝีมือไอ้เมฆ มันหลอกมินท์”“ถ้าอย่างนั้น มินท์ควรไปแจ้งความแล้วขอให้ตำรวจช่วยดีกว่านะ มาบอกผมแบบนี้ ผมคงช่วยอะไรมินท์ไม่ได้”“แต่ภีม ตำรวจก็ทำอะไรพวกมาเฟียไม่ได้อยู่ดีนะคะ” มินท์เข้ามาเขย่าแขนผม ส่งสายตาอ้อนวอน ซึ่งในดวงตาคู่นั้นเหมือนมีน้ำตาลคลออยู่ด้วย แต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เห็น ไม่ได้นึกสงสารหรือเห็นใจ ผมคิดเพียงว่ามันคงเป็นสิ่งที่เธอต้องเจอจากการที่เธอเลือกคบคนผิด มันเป็นการเลือกของเธอเอง“แล้วคุณคิดว่าผมจะทำอะไรได้ ขอโทษนะ เรื่องนี้ผมคงช่วยคุณไม่ได้จริงๆ คุณควรหาทางใช้หนี้พวกนั้นซะแล้วก็เลิกยุ่งเกี่ยวกับไอ้รุ่นน้องคนนั้นด้วย ผมแนะนำคุณได้แค่นี้แหละ ผมขอตัวก่อน”พูดจบผมไม่รอคำตอบอะไรอีก รีบเดินเร็วๆ จนแทบจะเป็นวิ่ง มุ่งตรงเข้าไปในบ้าน
También te puede gustar
ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว281.8K vistasหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา353.8K vistasยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.8K vistasเรื่องสั้นซ่อนรัก
C114.5K vistasรู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก
ไออุ่นในฤดูหนาว424 vistasอุบัติรัก พนักงานใหม่
นรีนิล83 vistasตั้งใจมาฆ่า แต่ดันมารัก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ226 vistasวิวาห์แค้น ซ่อนรักท่านประธาน
แอมมี่29 vistas
