FAZER LOGINCompartilhar
ตอนที่ 7-1 ไม่ใช่คนสำคัญ
Data de publicação:
2026-09-09 15:22:33คืนนี้ฉันต้องอยู่ที่บ้านคนเดียว เพราะพ่อกับแม่น่าจะโต้รุ่งที่กองถ่ายเหมือนเคย ซึ่งมันก็ไม่เป็นปัญหาหรอก ปกติก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อสายวันนี้ เสียงของพนักงานส่งของคนนั้น ทำให้ฉันไม่สามารถข่มตาหลับได้เลย
หลังทานมื้อเย็น ก็ไม่ลืมทานผลไม้ วิตามิน แล้วก็ขึ้นห้องมาอาบน้ำทาครีมบำรุงที่ได้มาวันก่อนแล้วก็เพิ่มของใหม่วันนี้ จะว่าไปมันก็ออกจะใช้เวลามากอยู่เหมือนกันนะ กว่าจะเสร็จก็ค่ำแล้ว ฉันอยากนอนไวตามที่คุณหมอบอกไว้ แต่จนใกล้จะ 4 ทุ่มแล้วก็ยังไม่หลับ และยังคงพยายามคิดว่าเสียงพนักงานส่งของที่ได้เจอวันนี้ เหมือนกับคนที่ฉันเคยรู้จักและคุ้นเคย มันทำให้ฉันคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อนานมากแล้ว14 ปี ก่อน…โรงเรียนมัธยมพิพรรธวิทยา สุดท้ายแล้ว ฉันก็ต้องอยู่ที่โรงเรียนจนงานกีฬาสัมพันธ์จบลง หลังจากกีฬาทุกรายการแข่งกันจบ การประกาศผลการแข่งของปีนี้คือ โรงเรียนเราทั้งฝั่งหญิงและฝั่งชาย ต่างก็ได้รางวัลกันเท่าๆ กัน ซึ่งเท่าที่ฉันเรียนที่นี่มาตั้งแต่ม.1 ผลมันก็เป็นอย่างนี้ แทบทุกปีอยู่แล้ว เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ฉันรีบเก็บของโดยไว เหนื่อยมาก เหนียวตัว อยากกลับบ้านไปอาบน้ำ นอนตากแอร์เย็นๆ ดูซีรีส์ที่ถึงตอนกำลังพีกวันนี้ พระเอกกำลังจะสารภาพรักนางเอกแล้ว ‘เค้าคนนั้นอีกแล้วเหรอ’ ระหว่างที่ฉันเดินออกมาที่หน้าประตู เพื่อจะไปที่ป้ายรถ ฉันก็เจอกับผู้ชายคนนั้น ที่มาขอน้ำดื่มกับผ้าเย็น คนที่มาขัดจังหวะเวลาฉันพัก ทำให้ฉันหนีกลับบ้านไม่ทัน เขายืนอยู่ที่ป้ายรถ แต่กลับชะเง้อมองเข้าไปที่หน้าโรงเรียนฝั่งหญิง แต่พอเขาหันมาเจอฉัน กลับรีบทำเหมือนชะเง้อรอรถ ท่าทางมีพิรุธมาก ฉันเลิกสนใจเขาแล้วเดินไปรอรถที่ป้าย แต่ก็ยังเว้นระยะห่างไว้พอสมควร ฉันไม่อยากไว้ใจใคร ถึงแม้จะรู้ว่าเขาเป็นนักกีฬาของโรงเรียนฝั่งชายที่มีชื่อเสียงโด่งดัง และดังมากในหมู่สาวๆ ในฝั่งโรงเรียนหญิง แต่รู้หน้าไม่รู้ใจหรอก รอรถไม่นาน รถเมล์สายที่ฉันรอก็มาถึง ฉันขึ้นรถไปเลือกนั่งที่นั่งเดี่ยวข้างหน้าต่าง รีบเปิดกระเป๋าสตางก์เพื่อหยิบเหรียญจ่ายค่ารถ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเขาเลือกนั่งฝั่งคู่ที่เยื้องอยู่ด้านหน้าอีกฝั่งของที่นั่งฉัน พนักงานเก็บเงินเดินมาถึงเขาก่อน พอเขาจ่ายเสร็จพนักงานก็เดินกลับไปที่นั่งเลย ฉันทำหน้างง ‘ทำไมพนักงานเก็บเงินไม่มาเก็บเงินฉันล่ะ’ มองพนักงานเก็บเงินและเขาสลับไปมา จนเขาหันมาหาฉันแล้วเผยยิ้มให้ “เราจ่ายให้เธอ ขอบคุณเรื่องน้ำกับผ้าเย็น” “ไม่เป็นไร มันเป็นสวัสดิการของทางโรงเรียน ไม่ใช่ของเราอยู่แล้ว” ฉันพยายามจะยื่นเงินค่าโดยสารในมือให้เขา “งั้นไว้ คราวหน้าเธอเลี้ยงน้ำเราแล้วกัน” เขายังคงไม่ยอมรับเงินไป แต่กลับจะให้ฉันเลี้ยงคืน ‘มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ แต่เอาเถอะคงไม่ได้ต้องเจอกันอีกหรอก’ จากโรงเรียนถึงป้ายรถหน้าหมู่บ้านที่ฉันอยู่ใช้เวลาเพียง 20 นาที ฉันลงจากรถ เหลียวไปมองก็ยังเห็นเขานั่งอยู่ที่เดิม แถมพอเห็นฉันมองก็ส่งยิ้ม แล้วโบกมือมาให้อีกด้วย ‘ตานี่ท่าจะเพี้ยน’ เช้าวันจันทร์ หลังจากได้พักผ่อนจากงานกีฬาเมื่อวันศุกร์เต็มที่แล้ว ‘หรือเปล่า ทำไมยังรู้สึกเมื่อยตัวอยู่เลย’ ฉันตื่นไปเรียนตามปกติ แต่พอเดินมาถึงป้ายรถหน้าหมู่บ้าน ‘ทำไมตานี่มาอยู่ตรงนี้ล่ะ’ เขาคนนั้นอีกแล้ว เขายืนรออยู่ที่ป้ายรถหน้าหมู่บ้านของฉัน “หวัดดี เราได้ยินมาว่าแถวนี้มีร้านน้ำเต้าหูอร่อย บ้านเธออยู่แถวนี้ เธอรู้จักร้านนั้นมั้ย” พอเห็นฉันเดินมาที่ป้ายรถเขาก็รีบเดินเข้ามาถามฉัน “ร้านนั้นอยู่ในซอยฝั่งโน้นอะ” ฉันบอกไปถือว่าตอบแทนที่เขาจ่ายค่ารถให้วันก่อนละกัน “เธอกินไรยังอะ พาเราไปหน่อยได้มั้ย เดี๋ยวเราเลี้ยง” “เราทานแล้ว” “น่านะ ช่วยพาไปหน่อย เรากลัวหลง นี่มันเกือบจะสายแล้วด้วย” นี่มันเพิ่ง 7 โมงเช้า นั่งรถไปถึงโรงเรียนยังไงก็ไม่เกิน 7.30 นะ สายยังไงของเขา สุดท้ายฉันก็พาเข้าเดินข้ามถนนมาที่ร้านน้ำเต้าหู้จนได้ ฉันก็เพิ่งรู้นะว่าร้านนี้ดังไปถึงคนระแวกอื่นด้วย แต่น้ำเต้าหู้ร้านนี้เขาก็อร่อยจริงๆ แหละ ฉันกินประจำ แต่ไม่ได้มาซื้อที่ร้านเองแค่นั้น เพราะแม่ฉันจะสั่งให้ร้านเอาไปส่งที่บ้านตั้งแต่ก่อนเปิดร้านอีก “อะไรอร่อยอะเธอ แนะนำเราหน่อย” “นายอยากกินอะไรก็สั่งเถอะอร่อยหมดนั่นแหละ” “แล้วปกติเธอสั่งอะไรอะ” “น้ำเต้าหู้ใส่เม็ดแมงลักกับข้าวบาเล่ ซาลาเปา” ฉันตอบๆ ไป เขาจะได้รีบสั่งรีบไปโรงเรียน เพราะถ้ายังคงถามไปมาอยู่อย่างนี้ก็น่าจะได้ไปสายกันจริงๆ “งั้น เอาตามที่คนนี้สั่งเลยครับป้า” “อ๋อ ของอัยย์เหรอลูก ของหนูเอาฟองเต้าหู้เยอะๆ เหมือนเดิมเนอะ…ลุงๆ เอาซาลาเปาให้หนูอัยย์หน่อย ที่เพิ่งขึ้นมาร้อนๆ น่ะ เอาสังขยาด้วยนะ” ป้าคนขายจำเมนูของฉันได้เพราะเป็นลูกค้าประจำจริงๆ “โห ลูกค้าประจำเหรอเนี่ย โชคดีจังได้เจอเธอ” เราขึ้นรถเมล์มาโรงเรียนพร้อมกัน และเขาก็จ่ายค่ารถให้ฉันอีก เขาบอกว่าขอบคุณที่ช่วยพาไปซื้อน้ำเต้าหู้และเป็นค่าเสียเวลา ‘ก็ดีเหมือนกันนะ ได้นั่งรถฟรีอีกละ’ วันนี้ทั้งวัน นักเรียนแทบไม่มีสมาธิจะเรียนกันเลย หลายคนยังคงนั่งจับกลุ่มพูดคุยกันถึงงานกีฬาที่ผ่านมา และมีหลายๆ คนเอารูปถ่ายที่ไปล้างอัดออกมาโชว์ให้เพื่อนๆ ได้ดูกัน และมีบางรูปที่เด็กสาวๆ หลายคนขอสั่งอัดเพิ่มเพื่อเก็บเป็นที่ระลึก รูปที่ถูกสั่งอัดมากที่สุด กลับเป็นรูปของเขาคนนั้น ฉันรู้ว่าเขาดังนะ แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ เพราะเมื่อก่อนฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้ ฉันสนใจแค่เรื่องเรียนกับเรื่องแต่งนิยายแค่นั้น ถึงจะมีเพื่อนอยู่พอสมควร แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นกลุ่มที่สนใจแต่พระเอกในซีรีส์เท่านั้น ไม่สนใจผู้ชายในชีวิตจริงกันเท่าไหร่
Último capítulo
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 11-2 เราเลิกกันเถอะ
หลายปีแล้วนะที่ผมไม่ได้เมาหัวราน้ำขนาดนี้ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ ตอนแรกคิดว่าจะมาผ่อนคลายนิดหน่อยเท่านั้น“เฮ้ย ไอ้ภีม อย่าเศร้าใจไปเลยวะ ผู้หญิงรอต่อคิวเข้าหามึงอยู่ตั้งเยอะ” ไอ้วัตคงเริ่มจะเมาแล้ว มันเข้ามาตบบ่าผม คงคิดว่าผมเสียใจ ที่เพิ่งรู้ความจริงว่า มินท์นอกใจผมไปคบกับรุ่นน้องคณะวิศว ได้หลายเดือนแล้ว“เศร้าห่าอะไร ก็แค่อยากผ่อนคลายเว้ย เรียนหนักมาตั้งหลายปี แล้วนี่ยังต้องมาค่ายอาสาอะไรอีกตั้งไกล อยู่บนดอยขนาดนี้”“เอ้า เมิงไม่ได้เศร้าที่ยัยมินท์นอกใจไปครบไอ้รุ่นน้องเดือนคณะวิศวนั่นเหรอวะ สวมเขาให้เพื่อนกูตั้งหลายเดือน นี่ถ้าไม่ได้มาบนดอยแบบนี้ มึงคงยังไม่รู้เรื่องอะ”“เรื่องมินท์ ชั่งเธอเถอะ กูไม่ได้เสียใจขนาดนั้น ดีเหมือนกันถ้าเธอเจอคนที่รักเธอจริงๆ”“เอ้า มึงไม่ร้ากจริงหรือไงวะ กูเห็นคบกันมาได้ตั้งหลายปี นี่กูยังคิดว่าปีหน้าเรียนจบ พวกมึงได้แจกการ์ดแล้วนะเนี่ย”“กูก็รักจริงในแบบของกู ถ้ามินท์เค้าอยู่กับกู ดีกับกู กูก็ซื่อสัตย์กับเค้าก็แค่นั้น แต่ยังไม่เคยคิดเรื่องแต่งงงแต่งงานหรอกหว่ะ”“ยังไงของมึงวะ หรือว่ามึงยังลืมผู้หญิงคนเก่าของมึงไม่ได้”“ไม่รู้หว่ะ…” ผมตอบไอ้วัตได้แค่นั
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 11-1 เราเลิกกันเถอะ
ปัจจุบัน“เฮ้ออ…เสร็จซักที” ในที่สุดฉันก็เขียนบทละครให้พ่อเสร็จแล้ว อีกไม่นานคงได้ฤกษ์เปิดกล้องแล้วล่ะ ค่อยสบายใจหน่อย“เขียนบทเรื่องใหม่เสร็จแล้วเหรอ ไหนๆ ดูหน่อยสิ” ช่วงนี้ นิต้า มาอยู่เป็นเพื่อนฉันแทบทุกวัน คงกลัวฉันจะเหงาแล้วคิดมากเรื่องอาการประหลาดบนหน้าแต่ความเป็นจริงแล้ว ฉันยุ่งหัวหมุนกับการเขียนบท จนแทบจะไม่ได้สนใจจะมองกระจกเลย ดีนะที่มีคุณหมอคอยเตือนให้ทานอาหารและอาหารเสริมทุกวันตรงเวลา ไม่งั้นฉันคงไม่ได้ลุกไปไหนเลย“โห อัยย์ เรื่องนี้เขียนดีสุดๆ แล้วได้นักแสดงหรือยังอะ ชั้นอยากทำงานแล้ว พ่อจะนัดให้คุยเรื่องฟิตติงเมื่อไหร่น้า จะให้ชั้นทำอีกมั้ยอ่า”“วันนี้พ่อน่าจะกลับเร็วนะ เดี๋ยวเราเอาบทให้พ่อดูตอนมื้อเย็น นิต้าลองถามพ่อดูสิ”“โอเค ดีเลย ชั้นได้มีเวลาเตรียมตัวก่อนเปิดกล้อง”“เฮ้ย อัยย์ เรื่องนี้มีถ่ายทำบนดอยด้วยเหรอ คิดถึงดอยที่เราเจอกันเลยอะ นี่เลือกโลเคชันไปยัง อัยย์เสนอให้พ่อไปถ่ายที่ดอยนั้นสิ เผื่อเราได้ไประลึกความหลังกันดีมะ”“แต่ถึงไปถ่ายที่นั่น เราก็ไม่ได้ไปอยู่ดีนะ” ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับอาการตอนนี้หรอกนะ แต่ก็บอกนิต้าไปตามที่มันควรจะเป็น เพราะสภาพแบบนี้ ฉันคงไปไหนไ
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 10-2 ไอ้ผู้ชายทุเรศ
ฉันเข้าหอพักล่วงหน้าก่อนเปิดภาคเรียนปีหนึ่งก่อนหนึ่งเดือนได้ สัปดาห์เดียวก็จัดข้าวของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉันคิดใช้เวลาว่างที่เหลือเขียนนิยายต่อให้จบ เพราะคิดว่าเปิดเทอมคงไม่มีเวลาแน่ๆฉันนั่งอยู่เฉยๆ ที่หน้าจอโน้ตบุ๊กมาสามวันแล้วนะ แต่สุดท้ายก็เขียนไม่ออกเลย คงต้องออกไปหาแรงบันดานใจที่อื่นแล้วล่ะ เหมือนที่นักเขียนหลายๆ คนทำกัน คือ ออกไปท่องเที่ยว ไปหาบรรยากาศใหม่ๆสุดท้ายฉันเลือกไปบนดอยที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ฉันอยากไปสัมผัสธรรมชาติ ไปเห็นวิถีชีวิตคนบนดอยดูบ้าง บางทีอาจจะได้พล๊อตนิยายเรื่องใหม่แถมมาด้วยก็ได้คนที่นี่เรียบง่ายมากๆ ฉันรู้สึกชอบนะ อยู่แล้วใจสงบดี ระหว่างที่อยู่ในหมู่บ้านบนดอย ฉันสบายใจสุดๆ เช้าได้ตื่นมาใส่บาตร นั่งกินอาหารเช้าง่ายๆ เขียนนิยายที่ร้านอาหารเช้าจนสายๆ ค่อยออกไปเดินเที่ยวริมธารบ้าง บางวันก็ไปปางช้างด้วยพอช่วงเย็นก็จะกลับมาทานข้าวร้านระแวกใกล้ที่พัก เพราะจะได้กลับสะดวก ถึงอย่างไรช่วงค่ำฉันก็ยังกลัวอันตรายอยู่ดี อยากระวังตัวเองไว้ก่อน ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น จนใกล้วันที่จะกลับหอมหาวิทยาลัย“อย่ามายุ่งกับชั้น ไปนะ ไปให้พ้น” ระหว่างทางจะเข้าที่พัก
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 10-1 ไอ้ผู้ชายทุเรศ
ผมมายืนรออัยย์ที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนตามปกติ ผมต้องปรับความเข้าใจกับเธอ ‘หวังว่าเธอจะเข้าใจเรานะอัยย์’เย็นมากแล้ว ผมยืนมองหาเธอจนกระทั่งเหมือนจะไม่มีนักเรียนจากโรงเรียนฝั่งหญิงออกมาอีกแล้ว ‘ทำไมอัยย์ยังไม่ออกมานะ’ผมเลือกที่จะเดินไปดูที่ประตูทางเข้าโรงเรียน ลุงภารโรงกำลังจะปิดประตูรั้วแล้ว “ลุงครับลุง เพื่อนผมยังไม่ออกมาเลยนะครับ”“โอ้ย ไม่มีใครอยู่แล้วพ่อหนุ่ม กลับไปหมดแล้ว หนุ่มก็กลับบ้านเถอะ ไป๊”“ผมรออยู่ที่ป้ายรถ ยังไม่มีเพื่อนผมออกมาเลยครับลุง”ลุงยังคงปิดประตูรั้วโรงเรียนโดยไม่ฟังเสียงผม แม้ผมจะพยายามบอกลุงเท่าไหร่ก็ตาม ‘หรืออัยย์จะไปแล้วจริงๆ แล้วเธอไปทางไหนล่ะ’เช้าวันรุ่งขึ้น ผมมารออัยย์ที่ป้ายรถหน้าบ้านเธอเหมือนเคย จนสายแล้วก็ไม่เห็นเธอมา ตอนเย็นก็ยังยืนรอที่ป้ายรถหน้าโรงเรียนก็ไม่เจอเธอผมเฝ้ารอเธออยู่หลายวัน จนในที่สุด ก็ตัดสินใจลองถามนักเรียนหญิงที่เคยเห็นเดินกับเธอ “เราก็เห็นอัยย์มาเรียนตามปกตินะ แต่พอเวลาเลิกเรียนเธอก็รีบกลับบ้านเลย แต่เราไม่รู้ว่าเธอกลับยังไงหรอกนะ ช่วงหลังนี้เธอไม่สุงสิงกับใครเลย”เพื่อนเธอบอกอย่างนั้น แล้วผมจะทำยังไงดี นี่ก็ใกล้จะปิดเทอมเข้าไปทุก
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 9-2 สาเหตุที่แท้จริง
Doctors Online ChatDoctor VP1 : “สวัสดีตอนบ่ายครับ ทานมื้อกลางวันและอาหารเสริมแล้วหรือยังครับ” ผมรีบทักหาเธอทันที ที่กลับมาถึงห้องทำงาน หลังจากรับผลตรวจ DNA และฟังคำอธิบายอย่างละเอียดจากอาจารย์ที่ห้องแล็บแล้วAiyarin : “สวัสดีตอนบ่ายค่ะคุณหมอ อัยย์ทานข้าว ทานอาหารเสริมเรียบร้อยค่า บอกแล้วไงคะ จะเชื่อฟังทำตามอย่างดีค่ะ ^^”Doctor VP1 : “ดีมากเลยครับ อาการเป็นยังไงบ้างครับ”Aiyarin : “เดี๋ยวนะคะ อัยย์ยังไม่ได้ดูกระจกเลย อัยย์รีบเขียนบทให้พ่ออยู่ค่ะ”Doctor VP1 : “ถ้าสะดวกคุณอัยย์ถ่ายรูปส่งให้ผมช่วยดูด้วยดีมั้ยครับ ผมจะเทียบกับครั้งแรกด้วยครับ”Aiyarin : “…..”ผมใจเสียไปชั่วขณะ เมื่อขอให้เธอส่งรูปให้แต่เธอตอบกลับมาแบบนั้น ผมต้องรีบส่งข้อความไปอีก กลัวเธอจะหายไปอีกDoctor VP1 : “ถ้ายังไม่สะดวกไม่เป็นไรครับ..”Aiyarin : Picture Sentหัวใจผมเต้นแรงขึ้น จนแทบจะทะลุออกมาจากกลางอก ผมดีใจมากที่เธอส่งรูปถ่ายล่าสุดมาให้ แสดงว่าเธอคงเริ่มไว้วางใจผมแล้ว ‘แต่ผมคนนี้คือ หมอเจ้าของเคสเธอ ที่ไม่ใช่เพื่อนชายคนนั้นของเธอ’ แต่ก็ยังดี ที่ผมยังได้เห็นหน้าเธออีกครั้งDoctor VP1 : “ขอบคุณครับ ^^ ดูสดใสขึ้นน
แอปฯรักษาใจ ตอนที่ 9-1 สาเหตุที่แท้จริง
ปัจจุบัน“ยัยอัยย์ ชั้นขอโทษน้า เมื่อวานชั้นติดลูกค้าสำคัญจริงๆ แล้วเป็นไงบ้าง โอ้ย…ดูตาเธอสิ แค่เจอพนักงานส่งของก็นอนไม่หลับเลยเหรอ” นิต้ามาหาฉันที่บ้านด้วยความเป็นห่วงเรื่องเมื่อวานที่ไม่มีใครรับของแทนฉัน“อืม จริงๆ ตอนเจอก็ไม่เป็นไรนะ แต่ที่เรานอนไม่หลับ เพราะเราเอาแต่นึกถึงเสียงของพนักงานส่งของ เสียงเค้าคุ้นมากเลยนิต้า เหมือนคนนั้น”“ฮะ เสียงเหมือนใคร อย่าบอกนะว่า…”“ใช่ เสียงเหมือนผู้ชายคนนั้น เราเลยนอนคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนทั้งคืนเลยนิต้า”“โอ๋ๆๆ ยัยอัยย์ ไม่เอาน้า มันผ่านไปแล้วนะ ไม่เอา ไม่คิดถึงมันอีก” นิต้า เข้ามากอดปลอบฉัน“เราโอเคแล้วล่ะนิต้า เรารู้ว่ามันผ่านไปแล้ว” น้ำเสียงฉันยังคงสั่นเครือเล็กน้อย แต่ฉันจะผ่านมันไปได้“ไม่เอาละ เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า ไม่พูดเรื่องพนักงานส่งของละ แต่ชั้นอยากรู้เรื่องคุณหมอมากกว่า ยังไงยะ ส่งของมาแทบจะทุกวันเลย ยังไงกันแน่”“ก็…หมอเค้าทำตามหน้าที่แหละ ถ้าเค้ารักษาคนไข้หาย ก็เป็นผลงานเค้าไง แถมเคสแปลกๆ อย่างเราด้วย”“ชั้นว่ามันต้องมีอะไรนะ ดูของพวกนี้สิ มีแต่ของแพงๆ นี่ยังไม่ต้องนึกถึงผลไม้อะไรพวกนั้นอีก” นิต้า ยังคงตั้งข้อสงสัยกับของที่ได้รับ
Você também pode gostar
บอสเอวดุ!!!
ซีไซต์324.0K visualizaçõesบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.1K visualizaçõesม่านหมอก
นิยายของเนม94.9K visualizaçõesภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว275.7K visualizaçõesตัณหารสหวาน... ในการกลับมาอีกครั้ง
ดูยูวอนนาบี181 visualizaçõesเริ่มรักทรยศ
เธียรนรา126 visualizaçõesปะป๊ามาเฟียพ่อลูกอ่อน
มะที91 visualizaçõesรวมเรื่องแซ่บ (10) NC20+
Beefy Cat588 visualizações
