ตอนที่ 7-1 ไม่ใช่คนสำคัญ

คืนนี้ฉันต้องอยู่ที่บ้านคนเดียว เพราะพ่อกับแม่น่าจะโต้รุ่งที่กองถ่ายเหมือนเคย ซึ่งมันก็ไม่เป็นปัญหาหรอก ปกติก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อสายวันนี้ เสียงของพนักงานส่งของคนนั้น ทำให้ฉันไม่สามารถข่มตาหลับได้เลย

หลังทานมื้อเย็น ก็ไม่ลืมทานผลไม้ วิตามิน แล้วก็ขึ้นห้องมาอาบน้ำทาครีมบำรุงที่ได้มาวันก่อนแล้วก็เพิ่มของใหม่วันนี้ จะว่าไปมันก็ออกจะใช้เวลามากอยู่เหมือนกันนะ กว่าจะเสร็จก็ค่ำแล้ว

ฉันอยากนอนไวตามที่คุณหมอบอกไว้ แต่จนใกล้จะ 4 ทุ่มแล้วก็ยังไม่หลับ และยังคงพยายามคิดว่าเสียงพนักงานส่งของที่ได้เจอวันนี้ เหมือนกับคนที่ฉันเคยรู้จักและคุ้นเคย มันทำให้ฉันคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อนานมากแล้ว

14 ปี ก่อน…โรงเรียนมัธยมพิพรรธวิทยา

สุดท้ายแล้ว ฉันก็ต้องอยู่ที่โรงเรียนจนงานกีฬาสัมพันธ์จบลง หลังจากกีฬาทุกรายการแข่งกันจบ การประกาศผลการแข่งของปีนี้คือ โรงเรียนเราทั้งฝั่งหญิงและฝั่งชาย ต่างก็ได้รางวัลกันเท่าๆ กัน ซึ่งเท่าที่ฉันเรียนที่นี่มาตั้งแต่ม.1 ผลมันก็เป็นอย่างนี้ แทบทุกปีอยู่แล้ว

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ฉันรีบเก็บของโดยไว เหนื่อยมาก เหนียวตัว อยากกลับบ้านไปอาบน้ำ นอนตากแอร์เย็นๆ ดูซีรีส์ที่ถึงตอนกำลังพีกวันนี้ พระเอกกำลังจะสารภาพรักนางเอกแล้ว

‘เค้าคนนั้นอีกแล้วเหรอ’ ระหว่างที่ฉันเดินออกมาที่หน้าประตู เพื่อจะไปที่ป้ายรถ ฉันก็เจอกับผู้ชายคนนั้น ที่มาขอน้ำดื่มกับผ้าเย็น คนที่มาขัดจังหวะเวลาฉันพัก ทำให้ฉันหนีกลับบ้านไม่ทัน

เขายืนอยู่ที่ป้ายรถ แต่กลับชะเง้อมองเข้าไปที่หน้าโรงเรียนฝั่งหญิง แต่พอเขาหันมาเจอฉัน กลับรีบทำเหมือนชะเง้อรอรถ ท่าทางมีพิรุธมาก

ฉันเลิกสนใจเขาแล้วเดินไปรอรถที่ป้าย แต่ก็ยังเว้นระยะห่างไว้พอสมควร ฉันไม่อยากไว้ใจใคร ถึงแม้จะรู้ว่าเขาเป็นนักกีฬาของโรงเรียนฝั่งชายที่มีชื่อเสียงโด่งดัง และดังมากในหมู่สาวๆ ในฝั่งโรงเรียนหญิง แต่รู้หน้าไม่รู้ใจหรอก

รอรถไม่นาน รถเมล์สายที่ฉันรอก็มาถึง ฉันขึ้นรถไปเลือกนั่งที่นั่งเดี่ยวข้างหน้าต่าง รีบเปิดกระเป๋าสตางก์เพื่อหยิบเหรียญจ่ายค่ารถ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเขาเลือกนั่งฝั่งคู่ที่เยื้องอยู่ด้านหน้าอีกฝั่งของที่นั่งฉัน

พนักงานเก็บเงินเดินมาถึงเขาก่อน พอเขาจ่ายเสร็จพนักงานก็เดินกลับไปที่นั่งเลย ฉันทำหน้างง ‘ทำไมพนักงานเก็บเงินไม่มาเก็บเงินฉันล่ะ’ มองพนักงานเก็บเงินและเขาสลับไปมา จนเขาหันมาหาฉันแล้วเผยยิ้มให้ “เราจ่ายให้เธอ ขอบคุณเรื่องน้ำกับผ้าเย็น”

“ไม่เป็นไร มันเป็นสวัสดิการของทางโรงเรียน ไม่ใช่ของเราอยู่แล้ว” ฉันพยายามจะยื่นเงินค่าโดยสารในมือให้เขา

“งั้นไว้ คราวหน้าเธอเลี้ยงน้ำเราแล้วกัน” เขายังคงไม่ยอมรับเงินไป แต่กลับจะให้ฉันเลี้ยงคืน ‘มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ แต่เอาเถอะคงไม่ได้ต้องเจอกันอีกหรอก’

จากโรงเรียนถึงป้ายรถหน้าหมู่บ้านที่ฉันอยู่ใช้เวลาเพียง 20 นาที ฉันลงจากรถ เหลียวไปมองก็ยังเห็นเขานั่งอยู่ที่เดิม แถมพอเห็นฉันมองก็ส่งยิ้ม แล้วโบกมือมาให้อีกด้วย ‘ตานี่ท่าจะเพี้ยน’

 

เช้าวันจันทร์ หลังจากได้พักผ่อนจากงานกีฬาเมื่อวันศุกร์เต็มที่แล้ว ‘หรือเปล่า ทำไมยังรู้สึกเมื่อยตัวอยู่เลย’ ฉันตื่นไปเรียนตามปกติ แต่พอเดินมาถึงป้ายรถหน้าหมู่บ้าน ‘ทำไมตานี่มาอยู่ตรงนี้ล่ะ’ เขาคนนั้นอีกแล้ว เขายืนรออยู่ที่ป้ายรถหน้าหมู่บ้านของฉัน

“หวัดดี เราได้ยินมาว่าแถวนี้มีร้านน้ำเต้าหูอร่อย บ้านเธออยู่แถวนี้ เธอรู้จักร้านนั้นมั้ย” พอเห็นฉันเดินมาที่ป้ายรถเขาก็รีบเดินเข้ามาถามฉัน 

“ร้านนั้นอยู่ในซอยฝั่งโน้นอะ” ฉันบอกไปถือว่าตอบแทนที่เขาจ่ายค่ารถให้วันก่อนละกัน

“เธอกินไรยังอะ พาเราไปหน่อยได้มั้ย เดี๋ยวเราเลี้ยง”

“เราทานแล้ว”

“น่านะ ช่วยพาไปหน่อย เรากลัวหลง นี่มันเกือบจะสายแล้วด้วย” นี่มันเพิ่ง 7 โมงเช้า นั่งรถไปถึงโรงเรียนยังไงก็ไม่เกิน 7.30 นะ สายยังไงของเขา

สุดท้ายฉันก็พาเข้าเดินข้ามถนนมาที่ร้านน้ำเต้าหู้จนได้ ฉันก็เพิ่งรู้นะว่าร้านนี้ดังไปถึงคนระแวกอื่นด้วย แต่น้ำเต้าหู้ร้านนี้เขาก็อร่อยจริงๆ แหละ ฉันกินประจำ แต่ไม่ได้มาซื้อที่ร้านเองแค่นั้น เพราะแม่ฉันจะสั่งให้ร้านเอาไปส่งที่บ้านตั้งแต่ก่อนเปิดร้านอีก

“อะไรอร่อยอะเธอ แนะนำเราหน่อย”

“นายอยากกินอะไรก็สั่งเถอะอร่อยหมดนั่นแหละ”

“แล้วปกติเธอสั่งอะไรอะ”

“น้ำเต้าหู้ใส่เม็ดแมงลักกับข้าวบาเล่ ซาลาเปา” ฉันตอบๆ ไป เขาจะได้รีบสั่งรีบไปโรงเรียน เพราะถ้ายังคงถามไปมาอยู่อย่างนี้ก็น่าจะได้ไปสายกันจริงๆ

“งั้น เอาตามที่คนนี้สั่งเลยครับป้า”

“อ๋อ ของอัยย์เหรอลูก ของหนูเอาฟองเต้าหู้เยอะๆ เหมือนเดิมเนอะ…ลุงๆ เอาซาลาเปาให้หนูอัยย์หน่อย ที่เพิ่งขึ้นมาร้อนๆ น่ะ เอาสังขยาด้วยนะ” ป้าคนขายจำเมนูของฉันได้เพราะเป็นลูกค้าประจำจริงๆ

“โห ลูกค้าประจำเหรอเนี่ย โชคดีจังได้เจอเธอ”

เราขึ้นรถเมล์มาโรงเรียนพร้อมกัน และเขาก็จ่ายค่ารถให้ฉันอีก เขาบอกว่าขอบคุณที่ช่วยพาไปซื้อน้ำเต้าหู้และเป็นค่าเสียเวลา ‘ก็ดีเหมือนกันนะ ได้นั่งรถฟรีอีกละ’

วันนี้ทั้งวัน นักเรียนแทบไม่มีสมาธิจะเรียนกันเลย หลายคนยังคงนั่งจับกลุ่มพูดคุยกันถึงงานกีฬาที่ผ่านมา และมีหลายๆ คนเอารูปถ่ายที่ไปล้างอัดออกมาโชว์ให้เพื่อนๆ ได้ดูกัน และมีบางรูปที่เด็กสาวๆ หลายคนขอสั่งอัดเพิ่มเพื่อเก็บเป็นที่ระลึก

รูปที่ถูกสั่งอัดมากที่สุด กลับเป็นรูปของเขาคนนั้น ฉันรู้ว่าเขาดังนะ แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ เพราะเมื่อก่อนฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้ ฉันสนใจแค่เรื่องเรียนกับเรื่องแต่งนิยายแค่นั้น ถึงจะมีเพื่อนอยู่พอสมควร แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นกลุ่มที่สนใจแต่พระเอกในซีรีส์เท่านั้น ไม่สนใจผู้ชายในชีวิตจริงกันเท่าไหร่