ตอนที่ 4 หาว่าฉันบ้า

“ช่วยเร่งให้ผมหน่อย ผลตรวจออกเมื่อไหร่ รีบแจ้งผมทันทีเลยนะครับ” ผมกำชับกับเจ้าหน้าที่ในห้องแลป ก่อนจะเดินกลับไปห้องทำงานที่แผนก ผมจะลองค้นข้อมูลอาการของอัยย์ระหว่างรอผล

“ไปไหนมาวะ ไอ้หมอภีม” ไอ้หมอวัต คนเดิมเดินเข้ามากวนผม ตั้งแต่ผมเข้ามาในห้องไม่ทันได้นั่งลงที่เก้าอี้ด้วยซ้ำ

“มึงมาหากูบ่อยขนาดนี้ น้องๆ เด็กๆ มึงไม่ว่างหรือไง” ผมสวนกลับมันไปด้วยความรำคาญ ที่มันตามติดผมเหลือเกิน และยิ่งช่วงนี้ ผมไม่อยากให้มันรู้เรื่องที่ผมกำลังรักษาอัยย์อยู่

“มึงทำอะไร เคสเร่งเหรอ ใครวะ กูรู้จัก!?”

“มึงไม่ต้องรู้ทุกเรื่องของกูก็ได้ เอาเวลาไปหาเด็กๆ มึงเถอะ” ผมจะไล่มันไปยังไงดี

“ทำลับๆ ล่อๆ นะมึง อย่ามาให้กูช่วยทีหลังนะ ว่าแต่มึงเข้ามาช่วงนี้ก็ดี มีหมอหลายคนไปเรียนต่อเฉพาะทางเพิ่ม มึงกับกูต้องเริ่มรับเคส ระหว่างรอหมอมาใหม่หว่ะ”

“เออๆ เดี๋ยวกูลองดู เท่าที่ได้ กูรู้แล้ว มึงไปได้แล้ว กูยุ่ง”

“ยุ่งอะไรของมึงวะ เออๆ กูไม่เซ้าซี้ก็ได้ อย่าลืมนะ รับเคสด้วย” ไอ้วัต เห็นหน้าผมเริ่มบอกบุญไม่รับ ก็ไม่เซ้าซี้ต่อ พูดจบก็ออกไปทางห้องทำงานตัวเอง

__________ ∞©∞ __________

Doctor’s Online Chat

Doctor VP1 : “อาการวันนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ ชุดตรวจถึงห้องแลปแล้ว อยู่ระหว่างรอผลตรวจนะครับ”

ผมเข้าแอปฯ ถามไปเพื่ออยากรู้อาการของเธอ

Aiyarin : “อาการยังเหมือนเดิมค่ะ รอยไม่ลดลง ไม่เพิ่มขึ้น”

Doctor VP1 : “ระหว่างรอผลตรวจออกมา ขอให้คนไข้งดการใช้ผลิตภัณฑ์ต่างๆ บนผิวนะครับ เพื่อป้องกันอาการที่อาจจะเกิดมากขึ้น”

Doctor VP1 : “หมอจะสั่งผลิตภัณฑ์ที่ปลอดภัยต่อผิวให้ จะส่งไปตามที่อยู่ที่ลงทะเบียนไว้ คนไข้รอรับนะครับ”

ผมพยายามหาข้ออ้างเพื่อจะไปที่บ้านเธออีกครั้ง ผลตรวจกว่าจะออกก็ต้องใช้เวลาปกติ 2 สัปดาห์ แต่เคสนี้ผมเร่งกับห้องแลป คงจะไวกว่านั้น แต่ผมอยากให้ได้ผลวันนี้เลย ซึ่งคงเป็นไปไม่ได้

Aiyarin : “ค่ะ ขอบคุณค่ะ ดิฉันต้องชำระค่าใช้จ่ายอย่างไรคะ”

Doctor VP1 : “หมอจะให้การเงินสรุปค่าใช้จ่ายให้ไปพร้อมกับผลิตภัณฑ์ที่ส่งให้นะครับ”

ตอนแรกผมคิดว่าจะไม่เก็บเงินเธอเลยซักบาท แต่กลัวเธอจะสงสัย ผมคงต้องทำเป็นเก็บไปบางส่วน

Aiyarin : “ขอบคุณมากค่ะ”

__________ ∞©∞ __________

“เข้ามาหาผมหน่อย” ผมกดเรียกเลขาเข้ามา เพื่อส่งรายละเอียดผลิตภัณฑ์ดูแลผิวและอาหารเสริมทั้งหมดที่จดไว้ในรายการ ให้เลขาไปจัดการมาให้

“ฝากบอกการเงินออกใบเสร็จให้ผม แต่ราคารวมให้คิดแค่ 20% นะครับ ส่วนที่เหลือเข้าบัญชีผม”

“คะ?? ลด 20% เหรอคะคุณหมอ”

“ไม่ใช่ครับ คิดราคา 20% เอ่อ…ลด 80% ครับ ผมพูดแบบนี้คุณเข้าใจใช่มั้ย” เลขาผมคิ้วขมวด พยักหน้ารับ ก่อนจะรับใบคำสั่ง แล้วเดินออกไปจัดการงานที่ได้รับมอบหมาย อย่างงงๆ

ผมหันมาเคลียร์งานอีกบางส่วน ใช้เวลาไม่นาน ก็ออกจากโรงพยาบาล และตรงกลับคอนโด รีบเพื่อไปรีบเข้าแอปฯ ทันที ผมคงต้องถามอัยย์เพิ่มเติม เพื่อจะได้มีข้อมูลในการวินิจฉัยอาการ

Doctor’s Online Chat

Doctor VP1 : “สวัสดีครับ หมอกำลังจะจัดยา วิตามิน และผลิตภัณฑ์ที่เหมาะสมให้นะครับ คนไข้มีอาการแพ้ยา หรือแพ้อาหารมั้ยครับ”

Aiyarin : “ไม่เคยแพ้ยา ไม่เคยแพ้อาหารค่ะ” ฉันดีใจมากเลยที่คุณหมอ ทักมาอีกครั้ง ฉันอยากได้รับการรักษาไวๆ โชคดีนะฉันทำงานที่หน้าจอตลอดและเปิดแอปฯหมอออนไลน์ที่ดาวน์โหลดลงบนเครื่องโน๊ตบุ๊คไว้ เลยตอบคำถามคุณหมอได้ทันทีเลย

Doctor VP1 : “คนไข้อาบน้ำบ่อยแค่ไหนครับ และใช้ผลิตภัณฑ์ผิวหนังอะไรบ้าง”

Aiyarin : “อาบน้ำวันละ 2 ครั้งค่ะ ผลิตภัณฑ์สำหรับผิวแพ้ง่ายและสำหรับเด็กค่ะ”

Doctor VP1 : “มีการสัมผัสสารเคมีหรือสารระคายเคือง ที่บ้านหรือที่ทำงานบ้างมั้ยครับ”

Ayarin : “ไม่ได้สัมผัสสารเคมีโดยตรงค่ะ”

Doctor VP1: “ก่อนหน้าที่จะมีอาการนอนหลับสนิทมั้ยครับ

Aiyarin : "หลับสนิทดีค่ะ"

Doctor VP1 : “ก่อนหน้านี้คนไข้รู้สึกเครียดหรือไม่ครับ”

Aiyarin : “จะเป็นความเครียดได้มั้ยคะ คือ ดิฉันต้องไปงานที่มีคนเยอะมากๆ ค่ะ ตอนนั้นเหงื่อออกมือเยอะมาก และหายใจไม่ทั่วท้องเลยค่ะ”

Doctor VP1 : “ครับ มีภาวะเครียดก่อนมีอาการนะครับ” ผมเริ่มเป็นห่วงอัยย์มากขึ้น เมื่อรู้ว่าเธอกำลังเครียด เธอเครียดเรื่องอะไรนะ ถ้าทำได้ผมก็อยากแบ่งเบาความเครียดของเธอบ้าง

​​​​​​​Aiyarin : “ใช่ค่ะคุณหมอ”

Doctor VP1 : “ครับ คนไข้พอจะทราบสิ่งกระตุ้นอื่นที่ทำให้เกิดอาการมั้ยครับ”

Ayarin : “ไม่แน่ใจว่าจะเป็นสิ่งกระตุ้นมั้ยนะคะคุณหมอ เวลาเจอคนเยอะๆ จะเป็นค่ะ”

ฉันจะอธิบายกับคุณหมอยังไงดีนะ สาเหตุของอาการของฉันมันออกจากแปลกประหลาด หมอจะว่าฉันบ้าหรือเปล่า แทนที่จะรักษาอาการ หมอจะให้ฉันไปพบจิตแพทย์แทนมั้ย ฉันจะบอกยังไงดี

Doctor VP1 : “คนที่เจอ คือ กลุ่มคนที่มีภาวะเสี่ยงต่อโรคหรือครับ คนไข้ถึงไม่สะดวกมาตรวจที่โรงพยาบาลใช่มั้ยครับ”

ผมเผลอถามเธอไปตรงๆ ซะแล้ว กว่าจะคิดได้ก็กดส่งข้อความไปแล้ว เธอจะคิดว่าผมละลาบละล้วงเกินไปมั้ยนะ

Aiyarin : “ไม่ค่ะ ไม่เกี่ยวกับคนที่โรงพยาบาลหรือเชื้อโรคค่ะ คือ ถ้าไปที่ที่คนเยอะๆ จะมีอาการค่ะ ไม่น่าเชื่อใช่มั้ยคะคุณหมอ” ฉันตัดสินใจบอกไปตรงๆ ได้แต่หวังว่า หมอจะไม่คิดว่าฉันบ้าหรอกนะ

Doctor VP1 : “ระหว่างนี้ ขอให้คนไข้นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ พยายามลดความเครียดลงนะครับ”

Doctor VP1 Leave Chat

“นั่นไง หมอต้องหาว่าฉันบ้าแน่ๆ เลย ทำยังไงดี ถ้าหมอไม่รักษาต่อจะทำยังไงดี ทำไมหมอถึงออกจากห้องแชทไปหล่ะ เห้อออ”

‘พอแล้วยัยอัยย์ หยุดตีโพยตีพาย หมออาจจะมีธุระด่วนก็ได้ ด่วนตอน 4 ทุ่มเนี่ยนะ’ ฉันบ่นออกมาไม่พอ ยังคิดวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจบ ก็พอฉันบอกว่าอาการเกิดเพราะอะไร หมอก็รีบออกจากแชทไปเลย ฉันกลัวหมอจะคิดว่าฉันบ้าหน่ะสิ

เห้ย...อะไรวะ เครื่องดับได้ไงวะ ผมสบถออกมา อยู่ดีๆ แล็ปท็อปผมก็ดับ ทั้งๆ ที่กำลังถามอาการอัยย์จนจะได้เรื่องอยู่แล้วเชียว แต่ไม่นานก็หาสาเหตุเจอ แบตหมด T T เมื่อเช้าผมรีบออกไป เลยไม่ได้เสียบสายชาร์จแล็ปท็อปไว้ เวรกรรม

__________ ∞©∞ __________

“นิต้า ทำยังไงดี หมอต้องคิดว่าฉันบ้าแน่ๆ เลย” เมื่อคิดอยู่คนเดียวไม่จบ และยิ่งกลุ้มใจมากขึ้น ฉันจึงเลือกโทรหานิต้า เผื่อเพื่อนจะช่วยให้สบายใจจขึ้นได้บ้าง

“อะไรของเธอ ยัยอัยย์ ใจเย็นๆ ก่อนซิ ค่อยๆ พูด ใครว่าเธอบ้า ฉันจะไปจัดการมัน” ยังไม่ทันไร เพื่อนฉันก็เข้าข้างพร้อมปกป้องฉันเต็มที่แล้ว นี่สิเพื่อนรักของฉัน

“คือ เมื่อกี้ คุณหมอทักมาถามอาการของเรา ถามหลายอย่างเลย แต่พอเราตอบว่า อาการเรากำเริบเพราะเจอคนเยอะๆ คุณหมอก็บอกแค่ให้เราพักผ่อน อย่าเครียด แล้วก็ออกจากแชทไปเลยอะ แงๆ หมอต้องว่าเราบ้าแน่ๆ เลยนิต้า ใครเค้าจะมีอาการประหลาดเพราะเจอคนเยอะกัน”

“เดี๋ยวนะ ใจเย็นยัยอัยย์ หมอเค้าอาจจะมีธุระด่วน”

“นิต้า นี่มัน 4 ทุ่มแล้วนะ หมอจะมีธุระถึงกับออกไปเฉยๆ เลยเหรอ”

“ยัยอัยย์ เดี๋ยวนะ หมอทักถามอาการเธอตอน 4 ทุ่มเนี่ยนะ หมอที่ไหนเค้าคุยกับคนป่วยดึกขนาดนี้กัน” อยู่ดีๆ นิต้าก็เปลี่ยนประเด็นไปซะอย่างนั้น

“เอ่ออ หมอคงว่างตอนนี้หรือเปล่า เราก็ไม่รู้ ตอนแรกเรายังทำบทละครให้พ่ออยู่ หมอทักมาถามเราก็ไม่ได้ดูเวลา แต่เพิ่งจะดูเวลาตอนหมอออกแชทไป” ฉันเริ่มคิดตามสิ่งที่นิต้าพูด

“นิต้า แค่นี้ก่อนนะ คุณหมอตอบกลับมาแล้ว” ระหว่างคุยกับนิต้า ฉันเหลือบไปเห็น ที่โน๊ตบุคเตือนมีข้อความเข้า จึงรีบเปิดดู เป็นคุณหมอส่งข้อความมา

Doctor’ s Online Chat

Doctor VP1 : “ขอโทษนะครับ เมื่อครู่เครื่องผมแบตหมดเลยออกจากแชทไป” บอกแบบนี้จะดูแปลกๆ มั้ยวะ แต่เอาเถอะผมไม่อยากให้อัยย์เข้าใจผิดว่าไม่สนใจอาการของเธอ

Doctor VP1 : “ขอโทษอีกครั้งที่ส่งมากลางดึกนะครับ ผมขอแจ้งรายการของที่จะส่งให้พรุ่งนี้นะครับ”

1. ชุดผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดร่างกายสำหรับผิวแพ้ง่ายประกอบด้วย แชมพูสระผม เจลล้างหน้า ครีมอาบน้ำ ครีมบำรุงผิวกาย บำรุงผิวหน้า

2. ผลิตภัณฑ์สำหรับสร้างความแข็งแรงให้ผิวหน้า ส่วนผสมออแกนิค ใช้ทาวันละ 2 ครั้งหลังทำความสะอาดผิว

3. โปรตีนเสริมอาหาร เพื่อไม่ให้ร่างกายขาดโปรตีน ชงดื่มวันละ 1- 2 ครั้ง

4. วิตามิน แร่ธาตุรวม ทานวันละ 1 ชอง หลังอาหาร

5. วิตามินซี เสริมสร้างภูมิคุ้มกัน ทานวันละะ 1 เม็ดตอนเช้า

Doctor VP1 : “หากได้รับของแล้ว มีข้อสงสัยในการใช้ สามารถสอบถามได้ตลอดนะครับ ขาดอะไรแจ้งได้เลยนะครับ”

ผมยั้งมือที่กำลังจะพิมพ์ส่งว่า “ฝันดีนะครับ” เอาไว้ก่อน กลัวว่ามันจะเกินหน้าที่หมอที่ปรึกษาทางออนไลน์แบบนี้

Aiyarin : “ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ ^^” ฉันรู้สึกโล่งใจที่คุณหมอกลับเข้ามาส่งข้อความต่อ แถมบอกเหตุผลที่ออกแชทไปกระทันหัน ‘เธอคิดมากไปเองยัยอัยย์เอ้ย’

__________ ∞Q∞ __________