ตอนที่ 7-2 ไม่ใช่คนสำคัญ

เย็นวันนั้นฉันก็เจอเขาอีก และก็เป็นแบบเดิมอีกแล้ว เขาจ่ายค่ารถให้ บอกว่าตอบแทนที่แนะนำน้ำเต้าหู้กับซาลาเปาให้ มันอร่อยจริงๆ ฉันไม่อยากต่อล้อต่อเถียงจึงปล่อยผ่านไปได้ขึ้นรถฟรีก็ดีซะอีก

เช้าวันถัดมา เขาอยู่ที่ป้ายรถอีก แต่ครั้งนี้ในมือถือถุงน้ำเต้าหู้กับซาลาเปาอยู่แล้ว 2 ถุง เขายื่นถุงหนึ่งให้ฉัน

“อะ ป้าบอกเมื่อเช้าไม่ได้ส่งให้ที่บ้านเธอ เราเลยเอามาเผื่อ”

ฉันมองหน้าเขาอย่างงงๆ “คราวนี้ ขอบคุณเรื่องอะไรอีกเหรอ เรายังไม่ได้ทำอะไรให้นายนะ”

“เราแค่อยากให้ เราอยากเป็นเพื่อนกับเธออะ ได้มั้ย” สีหน้าเขาตอนนี้ ทำให้รู้สึกว่าถ้าไม่ยอมรับปากคงจะรู้สึกผิดมากเลย

“ก็ได้แหละมั้ง แต่ทำไมอยากเป็นเพื่อนเรา เพื่อนเธอเยอะแยะ”

“ก็ไม่รู้สิ ถูกชะตามั้ง…เราชื่อภีม นะ”

“อืม เรารู้อยู่แล้วล่ะ นายออกจะดังในโรงเรียน”

“แหะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอก งั้นเราเรียกเธอว่าอัยย์ ได้มั้ย” เขาเกาท้ายทอย ก้มหน้าน้อยๆ ระหว่างถามฉัน ‘แล้วทำไมเขารู้ชื่อฉันด้วยล่ะ ฉันไม่เคยบอกเขานะ’ พอฉันทำหน้างงใส่ เขาคงรู้ว่าฉันสงสัย “เมื่อวานเราได้ยินป้าขายน้ำเต้าหู้เรียกเธอไง”

“อ๋อ อืมได้สิ”

หลังจากนั้นฉันกับเขา จะขึ้นรถกลับบ้านพร้อมกันและไปโรงเรียนพร้อมกันแบบนี้ทุกวัน เราสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ เขาก็เป็นคนนิสัยดีคนหนึ่งเลยนะ คอยดูแลฉันตลอด ถ้าวันไหนรถเมล์คนเยอะจนเบียด เขาจะคอยยืนกันให้ฉันไม่ต้องโดนเบียดจนติดเสา หรือหลายๆ ครั้งเขาจะคอยพยุงเวลารถเบรกกระทันหัน

เวลาผ่านไป นอกจากจะไป-กลับโรงเรียนด้วยกันแล้ว เราเริ่มนัดกันในวันหยุด ไปติวหนังสือบ้าง เพราะเขาเก่งมากทุกวิชาเลย ส่วนฉันจะได้ก็แค่ภาษาฯ ต้องขอบคุณเขาเลยที่ทำให้คะแนนวิชาอื่นของฉันดีขึ้นมาก

เราไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน ดูหนัง ดูคอนเสิร์ต จนกลายเป็นว่าเขาเป็นเพื่อนชายคนเดียวที่สนิทมาก

14 กุมภาพันธ์

“เราให้เธอ” ฉันไม่เคยคาดคิดว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น เช้าวันที่ 14 กุมภาพันธ์ เป็นวาเลนไทน์ปีสุดท้ายที่พวกเรายังเป็นเด็กมัธยม ฉันออกจากบ้านมาที่ป้ายรถตามปกติ แต่แทนที่จะเจอเขากับถุงน้ำเต้าหู้เหมือนทุกวัน

วันนี้เขามาพร้อมกับ ช่อดอกกุหลาบสีแดงกลีบกำมะหยีช่อใหญ่ ยื่นมาให้ฉันตรงหน้า ฉันตกใจ และไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่มันเกิดขึ้น ถึงฉันจะรู้สึกดีกับเขาก็เถอะ แต่ฉันคิดว่าฉันไม่ได้มีอะไรดีเด่น เทียบกับสาวๆ ที่คอยรุมล้อมเค้าอยู่ไม่ได้เลย

“แหม นี่ซ้อมให้ดอกไม้สาวเหรอภีม ทำไมไม่บอกกันก่อนอะ เราจะได้เตรียมตัวเป็นคู่ซ้อมให้ดีๆ”

“บอกก็ไม่ได้เห็นหน้าตาตกใจของอัยย์แบบนี้อะสิ ฮะ ฮะ ฮะ” จริงๆ ด้วย วันนี้เขาคงจะไปสารภาพรักกับใครซักคนที่เขาชอบสินะ ฉันควรเชียร์ให้เขาสมหวังใช่มั้ย แต่ทำไมรู้สึกหัวใจมันโหวงเหวงล่ะ

“เฮ้ย ไอ้ภีม หอบดอกไม้มาให้ใครวะ”

“เอาแล้วเว้ย ไอ้คุณภีมมีสาวตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเพื่อนไม่รู้วะ”

“ไหนๆ วะ ใครวะคนไหน แล้วทำไมเดินหน้าหงอยมาล่ะวะ”

หลังจากลงจากรถเมล์ เขาเดินนำไปที่หน้าโรงเรียนก่อนพร้อมช่อดอกไม้ ส่วนฉันที่เดินตามอยู่ห่างๆ เพราะไม่อยากให้ฝ่ายปกครองออกมาเห็นว่าเดินมาด้วยกัน ยิ่งวันแห่งความรักแบบนี้ ครูฝ่ายปกครองยิ่งเพ่งเล็งเป็นพิเศษเลย ห้ามให้มีการจับคู่กันหรือมีรักข้ามรั้วโรงเรียน

เดินมาซักพัก เขาเจอกับกลุ่มเพื่อนที่ยังคงไม่ได้เข้าโรงเรียน ทุกคนต่างเอ่ยถามถึงช่อดอกไม้ที่เขาถืออยู่ในมือ ว่าจะเอาไปให้ผู้หญิงคนไหน ใครจะเป็นผู้โชคดีคนนั้น และฉันก็อยากรู้เหมือนเพื่อนเขาแหละ

“อ่าว เฮ้ยบอกหน่อยสิวะ ใครวะ ทำไมเงียบเชียบไม่ได้ยินข่าวเลย ไปแอบคบใครตอนไหนวะ ไอ้ภีม”

“กูเห็น ไอ้ภีม มันเอาดอกไม้ให้ผู้หญิงแว่นคนนั้นที่ป้ายรถ แต่นางไม่รับเว้ย จัดว่าเด็ด” เพื่อนเขาคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลังบอกทุกคนในกลุ่ม

“ไม่ใช่ละ มึงเห็นตอนไหน กูไม่ได้เป็นคนให้เว้ย เค้ามาให้กูต่างหาก กูเห็นหน้าตาเชยๆ ซีดๆ แว่นหนาเตอะ คงจะไม่มีคนสนใจ กูเลยสงสารเลยรับมาก็แค่นั้น ไม่ใช่คนสำคัญซักหน่อย”

‘ทำไมเขาถึงบอกเพื่อนไปแบบนั้นล่ะ’ ฉันที่เดินตามมาทันฟังทุกๆ คำที่เขาพูดกับเพื่อน ฉันยืนนิ่งรู้สึกหน้าชาไปหมด ยังไม่พอ เมื่อเพื่อนเขาคนเดิมที่เห็นเราชี้นิ้วมาตรงจุดที่ฉันยืนอยู่

“นั่นไง มานั่นละ”

“ไงจ๊ะน้องแว่น ดีใจมั้ยมีหนุ่มฮอตรับดอกไม้วันแห่งความรัก”

“โหห เห็นติ๋มๆ ใช้ได้เลยน้า หอบดอกไม้ช่อใหญ่สารภาพรักหนุ่มฮอตที่สุดในโรงเรียนเลย”

“ไงวะ ไอ้ภีม รับรักแล้วสิวะ รับช่อดอกไม้มาแล้วด้วยเนี่ย”

ทุกคนยังคงพูดจาแซวซ้ำยังชี้นิ้วแล้วมองมาที่ฉัน และยังหัวเราะขำขันกันเสียงดังไปทั่วบริเวณ จนหลายๆ คนที่เดินผ่านมาต้องหยุดยืนดู

“หืม ยัยนี่กล้ามากเลยนะ ถึงกับเอาดอกไม้ให้คุณภีม หนุ่มฮอตที่สุดในโรงเรียนเลย”

“เฮ้ยแก ถ้าภีมเค้ารับดอกไม้ยัยนี่ งั้นชั้นเอาไปให้บ้างดีมั้ยแก”

“กล้าเนอะ ไม่ดูตัวเองบ้างเล้ย”

ผู้หญิงหลายๆ คนที่เดินผ่านมาแล้วได้ยินเหตุการณ์ ต่างพากันมองหางตามาที่ฉัน และวิจารณ์เสียงดัง โดยไม่แคร์ว่าฉันจะได้ยินหรือไม่

“ไปเถอะพวกมึง เดี๋ยวพ่อก็มาไล่ขึ้นห้องปกครองหรอก” ภีมพูดกับเพื่อนและพากันเดินเข้าโรงเรียนไป โดยไม่แม้จะหันมาสนใจฉัน

และวันนั้นทั้งวัน ฉันถูกมอง และกลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนเกือบทั้งโรงเรียน โดยเฉพาะกลุ่มผู้หญิงที่ชื่นชอบภีม แม้แต่เพื่อนสนิทไม่กี่คนของฉัน ก็ยังถูกกันให้อยู่ห่างจากฉัน ฉันได้แต่ก้มหน้าก้มตาพยายามสนใจแต่เรื่องเรียนจนจบวัน