6 โม่จิ่งเหว่ย

“ท่านอ๋อง บ่าวในจวนพาเจิงหลิงไปพักแล้ว ตอนแรกนางลังเล แต่พอบอกว่าเป็นคำสั่งท่านนางก็ทำตามอย่างว่าง่าย”

“นางก็คงเข้าใจแล้วว่าข้าทำไปทำไม”

“...”

“เหยาเล่อคัง...ไปตามหาคนให้ข้าที”

“ใครขอรับ” คนสนิทของท่านอ๋องขานรับ

“พ่อค้าแซ่เฉิน เฉินกุ้ย ไปสืบดูว่าตอนนี้ทำอะไรในเมืองหลวง พักที่ไหน ในจวนของเขามีคนกี่คน แล้วมีใครบ้าง สืบมาให้ละเอียด”

“ขอรับ”

คำสั่งของโม่จิ่งเหว่ยก็คือการสืบหาตัวคนที่ทำให้ชีวิตของสตรีแซ่เจิงผู้นั้นพลิกผัน ทว่ามดปลวกแบบนั้นหากให้ตามหาก็คงยาก ไม่พ้นต้องตามหาคนที่ให้ร่มเงาคุ้มแดดคุ้มฝนแทน

ตามคำบอกเล่าของเจิงหลิง เถ้าแก่แซ่เฉินผู้นี้ให้การสนับสนุนบัณฑิตซูทุกอย่าง แต่ก็คงหวังว่าวันหน้าหากสอบขุนนางได้แล้วก็จะแต่งกับบุตรสาวของเขา เพียงเท่านี้ลูกสาวของตัวเองก็จะหลุดพ้นคำว่าสตรีจากตระกูลพ่อค้า ตัวเองก็พลอยได้ประโยชน์ไปด้วย

พึ่งพากันไปกันมา ตามประสาพวกคนอ่อนแอ...

แต่ก็ไม่รู้ว่าเถ้าแก่เฉินคาดหวังมากไปหรือไม่ เขาวังว่าคนอย่างบัณฑิตซูจะสอบเป็นขุนนางได้ในเร็ววันหรือ ต้าเฉินไม่เคยขาดแคลนผู้มีความสามารถ บัณฑิตจากสำนักบัณฑิตมากมายอยู่ทั่วเมืองหลวง คนพวกนั้นเล่าเรียนมาตั้งแต่เพิ่งจำความได้ด้วยซ้ำ แล้วบัณฑิตจากบ้านนอกคนหนึ่งจะฝ่าฟันไปได้สักกี่น้ำกัน

หากจะแก้แค้นคนพวกนี้ให้เบ็ดเสร็จเลยก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่การค่อย ๆ เห็นคนพวกนั้นทรมานและสูญเสียทุกอย่างไป น่าสนใจกว่าเยอะ

อีกอย่างในเมื่อโม่จิ่งเหว่ยนำเรื่องนี้มาเป็นเรื่องของตนแล้ว ย่อมไม่ทำอย่างลวก ๆ แน่นอน

จะว่าไปนี่ก็เป็นเรื่องที่ทำแก้เบื่อได้จริง ๆ คนที่เพิ่งถูกสั่งห้ามเข้าท้องพระโรงอย่างไร้กำหนด หากอยู่เฉย ๆ คงได้เฉาตายไปก่อน

โม่จิ่งเหว่ยไม่ได้มีเพียงตำแหน่งอ๋องที่เดินลอยไปลอยมาเพียงอย่างเดียว เขายังเป็นขุนนางในกรมกลาโหม ที่ถูกสั่งให้พักงานทั้ง ๆ ที่เพิ่งทำงานได้หนึ่งเดือน เหตุเพราะถูกร้องเรียนว่าเข้มงวดเกินไป จนขุนนางน้อยใหญ่กดดันมิกล้าแม้แต่จะเงยหน้า ฮ่องเต้ตรัสว่าเพราะโม่จิ่งเหว่ยลงสนามรบตั้งแต่ยังเยาว์ โตมาท่ามกลางภูเขาศพทะเลเลือดจึงไม่รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา เพื่อลดทอนความบาดหมางของขุนนางในราชสำนัก จึงให้โม่จิ่งเหว่ยพักงานราชการเอาไว้ แล้วเริ่มปรับตัวในเมืองหลวงเสียใหม่

ความจริงโม่จิ่งเหว่ยกับเจิงหลิงมีสิ่งหนึ่งที่คล้ายกัน...

พวกเขาล้วนเป็นคนต่างถิ่นในเมืองหลวงแห่งนี้

ก่อนจะมาเข้ารับตำแหน่งในเมืองหลวง โม่จิ่งเหว่ยเป็นแม่ทัพอยู่ชายแดน กระทั่งในศึกสุดท้ายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องพักรักษาตัวอยู่หนึ่งปีเต็ม เมื่อหายแล้วก็ถูกเรียกตัวกลับมายังเมืองหลวง และฮ่องเต้ก็ไม่ทรงอนุญาตให้กลับไปคุมทัพ บอกว่าโหย่วอ๋องทุ่มเทชีวิตให้ต้าเฉินมามากแล้ว ในยามนี้ควรถึงคราวเสพสุขบ้าง

โม่จิ่งเหว่ยเพิ่งจะอายุได้ยี่สิบปี จะมาเสพสุขอะไรกันเล่า พระองค์ก็แค่ไม่อยากให้น้องชายนอกคอกคนนี้ไปตายอยู่ต่างถิ่นก็เท่านั้น

แต่ในเมืองหลวงแห่งนี้ก็ช่างคับแคบและน่าอึดอัดสำหรับโม่จิ่งเหว่ย...

ส่วนเจิงหลิงสำหรับโม่จิ่งเหว่ยก็คือสตรีที่ตนเจอระหว่างทางที่กลับมายังเมืองหลวง

สตรีที่สิ้นหวังกว่าตนที่ถูกสั่งให้ปลดชุดเกราะออกจากสนามรบ...

โม่จิ่งเหว่ยคล้ายกับเห็นตัวเองในยามสิ้นหวังที่สุดในชีวิตจากตัวของเจิงหลิงจึงคิดเรื่องพิเรนทร์พวกนี้ออกมา มาถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้รู้สึกว่าตนคิดผิดตรงไหน

อย่างน้อยในเมืองหลวงแห่งนี้ก็ไม่ได้มีเพียงตนที่รู้สึกแปลกแยกเพียงลำพังอีกแล้ว