4 ถึงจุดหมาย

ในระหว่างทางที่ก้าวเดินไปอย่างยากลำบาก เจิงหลิงคิดว่าตัวเองกำลังตายอย่างช้า ๆ และการไปยังเมืองหลวงคือการลวงให้นางไปตายอย่างทรมาน แล้วนางดันหลงเชื่อคำของคนแปลกหน้า เดินทางมายังเมืองหลวงอย่างไร้เหตุผล สิ่งที่ทำให้นางตัดสินใจไปยังเมืองหลวงอาจเป็นความคิดง่าย ๆ ว่าไปตายเอาดาบหน้า ก็คงดีกว่าชีวิตในตอนนี้

แต่เอาเข้าจริงก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่คิดนั้นถูกหรือผิด การเดินทางที่แสนยาวไกล กับชีวิตที่สิ้นเนื้อประดาตัว ทำให้นางต้องดิ้นรนเป็นเท่าทวี

จากคุณหนูในจวนนายอำเภอ มาเป็นฮูหยินของบัณฑิตมีอนาคต สุดท้ายกลับเป็นหญิงที่ไล่ขอทานมาตลอดทางเพื่อหวังว่าข้างหน้าจะมีเรื่องดีรออยู่บ้าง

แต่ก็ไม่รู้ว่านางฝันหวานไปหรือไม่

ในยามไร้ที่ซุกหัวนอน นางยังต้องลอบนอนใต้ชายคาบ้านหรือร้านค้าของคนอื่น ไม่ก็ซุกตัวในกองเศษซากขยะเพื่อเอาชีวิตรอด ในยามที่หิวจนไส้แทบขาดนางทำได้แค่ก้มศีรษะแล้วร้องขอความเมตตาจากผู้อื่น

ทุกครั้งที่คิดว่าไม่อาจฝืนทนต่อไปได้ไหว เจิงหลิงมักหยิบหยกเนื้อดีชิ้นนั้นออกมาชั่งใจว่าควรนำไปขายแล้วเอามาเลี้ยงชีพต่อดีหรือไม่ ทว่าหากขายไปแล้วจะกินอิ่มได้สักกี่มื้อกัน ในเมื่อเจ้าของหยกนี่บอกเองว่าหากดิ้นรนไปถึงเมืองหลวงได้ก็จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือ

ในเมื่อมาเกินครึ่งทางแล้วเจิงหลิงจึงได้ฝืนเดินต่อไปเรื่อย ๆ ร่างที่ผ่ายผอมเป็นทุนเดิมยิ่งซูบลงจนเห็นได้ชัด กลับกันนางคิดว่าแบบนี้ก็ดี การเป็นสตรีเดินทางเพียงลำพังหาใช่เรื่องง่าย สภาพที่น่าอดสูจึงเป็นสิ่งป้องกันนางจากภัยอันตรายไปด้วย

อย่างน้อยหากรูปโฉมไม่น่ามองก็ไม่มีใครมาข่มเหงได้...

หลังจากเดินทางอย่างไม่รู้วันรู้คืนสุดท้ายนางก็มาถึงเมืองหลวงในท้ายที่สุด แต่เหมือนว่านางหลงลืมบางอย่างไปจนสนิทใจ

เมืองหลวงกว้างใหญ่ นางจะไปหาเจ้าของหยกชิ้นนี้ได้จากที่ไหนกัน...

พอก้มมองหยกในมือก็นึกสมเพชตัวเองขึ้นมา...

ตอนตัดสินใจมาที่นี่นางคาดหวังอะไรอยู่กัน...

เพื่ออยากมีชีวิตรอด

เพื่ออยากกลับมาเป็นเจ้าของชีวิตของตัวเองอีกครั้งอย่างนั้นน่ะหรือ

แต่มาถึงที่นี่แล้วจะมีสักกี่ทางเลือกให้กับนางกัน เจิงหลิงกำหยกชิ้นนั้นเอาไว้ในมือ แล้วก้มมองสภาพตัวเอง หากคนผู้นั้นพูดจริงไม่ได้หลอกนางแล้วหยกชิ้นนี้จะทำให้นางได้พบกับเจ้าของหยกได้อย่างไรกัน

เมื่อพินิจหยกชิ้นนี้ให้ดีก็เห็นว่าเป็นหยกมีราคา นี่คือสิ่งที่นางรู้ตั้งแต่ได้รับมันมาอยู่ในมือ ในเมืองหลวงนี้แม้กว้างใหญ่ แต่คนที่จะครอบครองของดี ๆ แบบนี้จะมีมากไหมหนอ

เจิงหลิงใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถือหยกชิ้นนี้ไปยังโรงรับจำนำที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ผู้คนตบเท้าเข้ามาไม่ขาดสาย นางใจกล้ายื่นหยกชิ้นนี้ให้กับหลงจู๊เพื่อตีราคา แน่นอนว่าหลงจู๊คนนั้นมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า คงไม่เชื่อว่าสภาพอย่างนางจะมีปัญญาครอบครองหยกดีนี้

“เจ้าได้มันมาจากที่ใด”

“มีคนให้ข้าไว้ ย่อมเป็นของข้า”

“แล้วข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเจ้าไม่ได้ขโมยมา”

“หากขโมยมาข้าจะใจกล้าเดินเข้าโรงรับจำนำที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงทำไม ไม่สู้ขายให้ใครสักคนที่มีฐานะอย่างเงียบ ๆ ไม่ดีกว่าหรือ ในเมื่อข้ากล้าเดินเข้ามาที่นี่ย่อมบริสุทธิ์ใจในของชิ้นนี้”

เจิงหลิงโต้แย้ง หลงจู๊คนนั้นก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก สุดท้ายก็ยอมรับจำนำแผ่นหยกชิ้นนั้น ออกตั๋วเงินและตั๋วจำนำให้แก่นาง ซึ่งจำนวนเงินก็มากพอให้เจิงหลิงจัดแจงชีวิตที่ดูไม่ได้ของตัวเองไปสักระยะ

นางจัดการหาที่พักราคาไม่แพง แต่มีน้ำให้อาบ มีที่ซุกหัวนอน จัดการอาบน้ำผลัดอาภรณ์ให้พอดูได้ จากนั้นก็นอนหลับ อย่างน้อยในตอนนี้นางก็พอจะได้หลับอย่างเต็มตาสักครั้ง หลังจากระหกระเหินมาตลอดทาง ส่วนเรื่องหยกชิ้นนั้นนางทำได้แค่รอให้มันกลับคืนสู่เจ้าของ แล้วให้ทางนั้นเป็นฝ่ายตามหานางบ้าง...

***

“ท่านอ๋องขอรับ...หยกชิ้นนี้หลงจู๊จากโรงรับจำนำนำมาให้ท่าน กล่าวว่ามีสตรีนางหนึ่งไปจำนำไว้ขอรับ”

โหย่วอ๋องโม่จิ่งเหว่ยวางถ้วยชาในมือแล้วเอื้อมไปรับแผ่นหยกที่คุ้นตามาพินิจ เพียงแรกเห็นโม่จิ่งเหว่ยก็เหยียดยิ้มออกมา

สตรีที่คิดจะปลิดชีพตัวเองในวันนั้นมาถึงเมืองหลวงแล้ว อีกทั้งนางยังมีไหวพริบมากพอที่จะทำให้ตนรู้ว่านางมาถึงแล้ว...

ถือว่าเป็นสตรีที่ฉลาด ขาดแต่เพียงโอกาสกระมัง...

น่าสนใจจริง ๆ

“...นางมาจริง ๆ ด้วย”

“จะทำอย่างไรต่อขอรับ หลงจู๊ว่านางสภาพดูไม่ได้ ตอนนี้ก็ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน”

“ไปหาให้เจอ อย่างไรนางก็อยู่ในเมืองหลวง ตอนนี้นางพอมีเงินก็น่าจะหาที่พักเป็นหลักแหล่งราคาไม่แพง เจ้าไปไล่ดู...หากเจอก็ให้พาตัวมาหาข้า ข้าย่อมไม่ผิดคำพูดกับนาง”

ในเมื่อวันนั้นโม่จิ่งเหว่ยเอ่ยปากเองว่าหากนางมาถึงเมืองหลวงได้ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะช่วยเหลือแล้วจะผิดคำพูดได้อย่างไรกัน

วันนั้นถือว่าเข้าไปขัดไม่เสียเที่ยว

สตรีนางนั้นน่าสนใจจริง ๆ อย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด