บททั้งหมดของ บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): บทที่ 161 - บทที่ 170

หลังพิธีช้อนขวัญสิ้นสุดลง พลอยยังคงนั่งอยู่ในอ้อมแขนของภรัน ด้ายสีขาวสองเส้นผูกอยู่รอบข้อมือทั้งสองข้าง ขณะที่แสงเช้าส่องผ่านม่านฝนเข้ามาในโถงซึ่งเต็มไปด้วยเศษไม้ กระเบื้องแตก และข้าวของที่ล้มระเนระนาด หญิงสาวมองตำแหน่งที่ร่างของแม่เลือนหายไปอยู่นาน ราวกับยังคงหวังว่ากลิ่นดอกมะลิซึ่งหลงเหลืออยู่ในอ

ภาพตรงหน้าค่อยๆเปลี่ยนไปอีกครั้ง กลิ่นดินชื้นปะปนกับกลิ่นไม้ผุอวลอยู่ในห้องใต้ถุนอันมืดมิด ริสารับรู้ถึงความเจ็บระบมทั่วร่างทันทีที่สติกลับคืนมา ฝ่ามือทั้งสองข้างของอัญญาแดงช้ำจากการทุบประตูตลอดทั้งคืน ปลายนิ้วมีเลือดซึมจากการใช้เศษภาชนะดินเผาแซะร่องไม้ ส่วนหัวไหล่ปวดร้าวจากการกระแทกบานประตูซ้ำแล้วซ

“อายุสัง เทมิ ชีวิตัง พันธามิ ทุกขัง สมภาคัง มรณัง สมคัจฉติ...” ตรงกลางวง ไอรินนั่งหันหลังให้คราม ผ้าขาวพันรอบอก เส้นผมยาวถูกรวบไปไว้ข้างหนึ่ง เผยแผ่นหลังซีดซึ่งถูกอักขระสีดำแดงปกคลุมเกือบทั้งหมด ยันต์วิวาห์มรณะใกล้สมบูรณ์แล้วเหลือเพียงเส้นสุดท้ายตรงกลางระหว่างสะบักซึ่งจะเชื่อมอักขระทั้งสองฝั่งเข้าห

ครามจ้องเธอด้วยแววตาเย็นจัด “เจ้าตั้งใจจะพาไอรินไปหลังพิธีใช่หรือไม่” แพรนวลไม่ปฏิเสธก่อนตอบด้วยความมั่นใจ “ใช่” ชายทั้งเจ็ดรอบวงมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที บางคนตกตะลึง บางคนขมวดคิ้วและบางคนมองหญิงทั้งสองด้วยสายตารังเกียจอย่างไม่ปิดบังแต่แพรนวลไม่ได้เพิ่งตัดสินใจในวันนี้ เธอกับไอรินรักกันมานานแล้ว

“ข้ารักไอรินมานานแล้ว” แพรนวลกล่าวทั้งน้ำตาแม้แขนทั้งสองข้างจะถูกจับไว้แน่น “ข้ารักนางก่อนที่พวกเจ้าจะคิดผูกชีวิตนางไว้กับผู้ใด ข้าอาจผิดที่วางแผนใช้อายุของคราม และผิดที่ขังอัญญาไว้ แต่ความรักของข้าไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้ามีสิทธิ์ตัดสิน!” “แพรนวล...” ไอรินเรียกเสียงแผ่ว เจ้าสำนักหญิงหยุดดิ้นทันที “ข้