บททั้งหมดของ บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): บทที่ 171 - บทที่ 180

ริสาซึ่งติดอยู่ในร่างของเธอรับรู้ทุกอย่างไปพร้อมกัน ความร้อนที่กัดกินผิวหนัง กลิ่นไหม้ของเส้นผมและเนื้อไม้ ความหนักของร่างไอรินในอ้อมแขนรวมถึงความรู้สึกผิดซึ่งอัญญาแบกรับไว้ ทั้งที่เธอไม่ใช่คนทำให้โศกนาฏกรรมนี้เกิดขึ้นแต่อัญญากลับยังคงโทษตัวเองและคำอธิษฐานสุดท้ายของอัญญาก็ค่อยๆดังขึ้นก่อนเธอจะสิ้นลม

สองวันต่อมา รถตู้สีดำแล่นผ่านประตูรั้วของเรือนในช่วงใกล้ค่ำ ท้องฟ้าเหนือพิษณุโลกปกคลุมด้วยเมฆสีเทา ฝนเพิ่งหยุดตก กลิ่นดินชื้นลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ เรือนไม้หลังใหญ่ยืนสงบนิ่งอยู่ใต้เงาต้นไม้ หากบรรยากาศกลับหนักอึ้งกว่าทุกครั้ง ทันทีที่รถแล่นเข้ามาภายในรั้ว ลมเย็นจัดก็พัดผ่านทั้งที่ใบไม้รอบบ้านแทบไม่ข

อัญญาหันไปมองพี่สาวด้วยความตกใจ “พี่ไอริน...” ร่างของไอรินลืมตาขึ้นช้า ๆ ใบหน้าที่เคยซีดเผือดกลับมีรอยยิ้มอ่อนโยน “กลับไปเถิด อัญญา” หญิงสาวสะอื้นออกมา “แต่พี่จะอยู่กับใคร” ไอรินยกมือขึ้นลูบแก้มของน้องสาว “พี่ไม่ได้อยู่ที่นี่มานานแล้ว” อีกด้านหนึ่งในขณะที่ครามค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเช่นกัน อัญญาหันไปมอ

คำสั่งเหล่านั้นถูกคนป่วยละเมิดตั้งแต่วันที่สอง เมื่อภรันเข้ามาในห้องช่วงสาย เขาพบเมฆินทร์นั่งพิงหัวเตียง สมุดข่อยเล่มเก่าวางอยู่บนตัก ขณะที่ริสานั่งข้าง ๆ ช่วยเปิดหน้ากระดาษให้ ภรันยืนมองทั้งคู่นิ่งอยู่ตรงประตูทำให้พลอยซึ่งถือถาดข้าวต้มเดินตามหลังมาเกือบชนแผ่นหลังเขา “ทำไมไม่เข้าไปคะ” ภรันไม่ตอบ เ

เมฆินทร์ยังคงจับข้อมือหญิงสาวไว้ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ตะกรุดซึ่งผูกแน่นอยู่เหนือชีพจร รอยแดงใต้ผิวหนังซึ่งเคยลามขึ้นมาตอนทำพิธีจางลงแล้วแต่ยังเหลือร่องรอยบาง ๆ คล้ายเส้นด้ายสีเลือดฝังอยู่ภายใน คำพูดของแพรนวลหวนกลับมาในความคิด คนที่ควรกลับมา...ยังไม่ใช่เจ้า ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ความคิดบางอย่างเริ่มต่อ