All Chapters of My Sweet หวานรักรองประธาน: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อชาลิสาอบขนมเสร็จแล้ว เธอก็ออกมาดูความเรียบร้อยที่หน้าเคาน์เตอร์ พร้อมกับแนะนำขนมและเครื่องดื่มให้กับลูกค้า พีรณัฐก็เดินเข้ามาหาเธอ “แยมครับ มีแฟนคลับมารอ นั่งอยู่ที่โต๊ะมุมด้านใน”“อ่อค่ะ…พี่พีเหนื่อยไหมคะ จริงๆ วันนี้พนักงานเยอะแล้วพี่พีไม่ต้องช่วยงานก็ได้นะคะ” ชาลิสามองสบตาเขาแล้วกุมมือข้างหนึ่งของเขาไว้พีรณัฐยิ้มให้เธอแล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบผมเธอเบาๆ “พี่จะปล่อยให้แฟนเหนื่อยคนเดียวได้ยังไงครับ อะไรที่พี่ช่วยได้พี่ก็อยากช่วย”“ขอบคุณนะคะ พี่พีน่ารักที่สุดเลย” ชาลิสายิ้มหวานให้เขาจนตาหยี “งั้นเดี๋ยวแยมไปทักทายลูกค้าก่อนนะคะ”พีรณัฐพยักหน้าให้เธอก่อนที่เขาจะเดินไปรับลูกค้าที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ส่วนชาลิสาก็เดินไปทักทายลูกค้าที่นั่งทานเครื่องดื่มและขนมอยู่ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะมุมด้านในสุดชาลิสาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาแล้วเดินเข้าไปกอดมารดาของเธอไว้แน่นภัสสรที่กำลังนั่งพูดคุยอยู่กับเควินตกใจที่ถูกสวมกอด แต่เมื่อเห็นว่าเป็นลูกสาวของเธอ เธอก็ยิ้มกว้างออกมา“แม่มาได้ยังไงคะเนี่ย ไม่เห็นบอกแยมก่อนเลย” ชาลิสาน้ำตาคลอขึ้นมาทันที“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิลูก แ

ในที่สุดวันที่พีรณัฐรอคอยก็มาถึง เจ้าสาวของเขาขอเวลาเตรียมตัวไปเกือบหนึ่งปีจริงๆ ชาลิสาให้เหตุผลกับเขาว่าเธออยากให้ร้านสาขาที่ห้าลงตัวอีกสักหน่อยเธอจะได้ไม่ต้องพะวงเรื่องงานมากนักและยังบอกอีกว่าหลังแต่งงานถ้าเธอท้องขึ้นมา เธอคงจะไม่มีเวลาเข้ามาดูแลร้านไปอีกสักพักและงานที่โรงแรมเธอก็อาจจะต้องพัก พีรณัฐเลยยอมให้เธอดึงเวลาไปอีกเกือบปี เพราะเขาตั้งใจไว้แล้วว่าหลังแต่งงานเขาจะมีลูกกับเธอทันที อีกอย่างนี่ก็ยังไม่เลยกำหนดสองปีที่พ่อของเขากำหนดไว้…วันนี้เป็นวันกฤษ์ดีที่เหมาะสมที่สุด พิธีเช้าถูกจัดขึ้นในห้องไดมอนด์บอลรูมของโรงแรม Grand Lunara ซึ่งจะเชิญแค่แขกคนสำคัญและญาติสนิทของทั้งสองครอบครัวมาร่วมพิธีชาลิสาอยู่ในชุดไทยบรมพิมานประยุกต์สีพิงก์โกลด์ ทั้งชุดเป็นผ้าไหมไทยทอพิเศษสอดดิ้นเงินปักประดับด้วยคริสตัลทำให้เธอดูงดงามอ่อนหวาน ส่วนพีรณัฐก็อยู่ในชุดไทยประยุกต์เขาสวมสูทผ้าไหมและโจงกระเบนสีงาช้างเข้ากันกับชุดของเจ้าสาวเมื่อเสร็จพิธีสงฆ์ก็มาถึงพิธีรดน้ำสังข์ พ่อแม่และญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายต่างก็เข้ามารดน้ำสังข์อวยพรคู่บ่าวสาวนิธิศมองหน้าลูกชายของเขาที่ยิ้มหน้าบาน “พ่อขอให้ลูกทั้งสองมีคว

หลังงานวิวาห์และทริปฮันนีมูนแสนหวานผ่านไป พีรณัฐก็ตกแต่งห้องนอนของเขาใหม่เพื่อให้รองรับการเข้ามาอยู่ของชาลิสา โซนวอล์กอินโคลเซทก็ขยายพื้นที่เพิ่มเพื่อให้กว้างขวางขึ้น และโซนห้องนั่งเล่นในห้องนอนก็ตกแต่งใหม่ด้วยโทนสีเขียวและขาวให้ดูสบายตาขึ้นตั้งแต่หลังแต่งงานพวกเขาอยู่ด้วยกันที่คอนโดของชาลิสาเกือบสองเดือน จนเมื่อพีรณัฐตกแต่งห้องเสร็จ ชาลิสาก็เริ่มย้ายข้าวของบางส่วนเข้ามาอยู่ที่บ้านของเขา แต่เธอก็ยังไม่ได้ขายคอนโดเพราะที่นี่อยู่ใกล้กับร้านสาขาแรกของเธอ ถ้าวันไหนเธอกับเขาอยากมานอนที่คอนโดก็จะได้มีพื้นที่ส่วนตัวตั้งแต่ชาลิสาย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านด้วย พีรณัฐก็กลับบ้านทุกวันเขาไม่นอนค้างที่โรงแรมอีกไม่ว่าจะเสร็จงานดึกแค่ไหนเขาก็จะกลับบ้าน พรพิมลมีความสุขมาก ยิ่งทำให้เธอรักและเอ็นดูชาลิสามากขึ้นไปอีก“หนูแยมลูก เย็นนี้แม่จะทำแกงมัสมั่นไก่ของโปรดหนูนะ หนูจะกลับบ้านพร้อมพี่เขาเลยหรือเปล่าลูก” พรพิมลโทรหาชาลิสาช่วงบ่ายของวันหนึ่ง“วันนี้แยมรอกลับพร้อมพี่พีค่ะคุณแม่” ชาลิสาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“งั้นเดี๋ยวเย็นนี้แม่รอกินข้าวนะลูก”“ได้ค่ะคุณแม่ ค่ะ...สวัสดีค่ะ” ชาลิสาวางสายจากพรพิมลแล้วรีบตร

บนโต๊ะอาหารมื้อเย็นเต็มไปด้วยของโปรดของชาลิสาและพีรณัฐ เขาพาเธอมาทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารบรรยากาศดีติดริมแม่น้ำ ช่วงนี้ชาลิสากินเก่งขึ้นมากใบหน้าของเธอดูอิ่มเอิบแก้มใสของเธอเป็นสีชมพูระเรื่อ แต่กลับกันพีรณัฐรู้สึกเบื่ออาหารอย่างบอกไม่ถูกทั้งๆ ที่เขาสั่งแต่ของที่เขาชอบมา แต่เขากินได้แค่ไม่กี่คำก็รู้สึกพะอืดพะอม“ไม่อร่อยเหรอคะพี่พี ทำไมกินน้อยจัง” ชาลิสาถามแล้วตักอาหารใส่จานให้เขา“พี่เวียนหัวนิดหน่อยกินไม่ค่อยลง สงสัยจะไม่สบาย” พีรณัฐตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า“งั้นเราไปหาหมอกันดีไหมคะ” ชาลิสาถามอย่างเป็นห่วง“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวกลับไปนอนพักก็น่าจะดีขึ้น” พีรณัฐยิ้มให้เธอก่อนจะเอื้อมมือไปลูบแก้มของเธอเบาๆ…เมื่อกลับมาถึงบ้านพีรณัฐก็รีบไปอาบน้ำพักผ่อนชาลิสาคอยดูแลเขาอย่างดีเธอเอายามาให้เขา และตลอดทั้งคืนก็คอยตื่นมาดูเขาตลอดเพราะกลัวว่าเขาจะไข้ขึ้นจนเช้าวันถัดมาพีรณัฐก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังรู้สึกเพลียอยู่นิดหน่อย เขาลงไปทานอาหารเช้าก่อนจะออกไปทำงานพร้อมชาลิสาทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะอาหาร ซึ่งนิธิศกับพรพิมลกำลังนั่งทานข้าวต้มปลาอยู่ก่อนแล้ว“เป็นยังไงบ้างลูกเห็นหนูแยมบอกแม่ว่าพีไม่ค่

“คุณพ่อขา” เสียงสดใสที่ดังมาก่อนเจ้าตัว ทำให้พีรณัฐยิ้มกว้างออกมาเด็กหญิงตัวน้อยใบหน้ากลมแก้มแย้มยุ้ยวัยสี่ขวบกำลังวิ่งเข้ามาหาเขาในห้องทำงาน“ระวังล้มครับ” พีรณัฐกางแขนออกกว้างแล้วโน้มตัวอุ้มเจ้าหญิงตัวน้อยของเขาขึ้นมานั่งบนตักชาลิสาที่เดินตามเข้ามานั่งลงที่โซฟาตัวยาวกลางห้องทำงาน เธอไปรับลูกสาวที่โรงเรียนแต่ลูกสาวของเธอไม่ยอมกลับบ้าน ออดอ้อนให้เธอพามาหาพีรณัฐที่โรงแรม “น้องเพิร์ลไม่กวนคุณพ่อทำงานนะคะ”“น้องเพิร์ลไม่ดื้อค่ะ คุณพ่อขา น้องเพิร์ลคิดถึงคุณพ่อมากๆ เลยค่ะ” น้องเพิร์ลหันมาตอบชาลิสาแล้วหันไปหอมแก้มคุณพ่อของเธอฟอดใหญ่พีรณัฐใจละลายกับความออดอ้อนของลูกสาว “น้องเพิร์ลครับ เดี๋ยวคุณพ่อจะรีบทำงานให้เสร็จแล้วพาไปกินไอศกรีมดีไหมครับ”“เย่ๆ ไปค่ะ” น้องเพิร์ลรีบดิ้นลงจากตักของพีรณัฐแล้ววิ่งไปนั่งข้างๆ ชาลิสา ก่อนจะหยิบสมุดภาพระบายสีขึ้นมานั่งระบายสีเล่นรออย่างเรียบร้อยชาลิสาเอ็นดูลูกสาวมาก น้องเพิร์ลเป็นเด็กว่าง่ายและขี้อ้อนตามแบบฉบับของลูกสาว และลูกสาวของเธอก็ติดพ่อมากเพราะพีรณัฐตามใจลูกสาวทุกอย่าง ส่วนหน้าที่ดุลูกนั้นตกมาเป็นของเธอพีรณัฐมองชาลิสาและลูกสาวของเขาที่กำลังนั่งระบาย