ตอนที่ 80 เรื่องสำคัญ

“ดีแล้วล่ะอั๊วจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

“เตี่ยครับคือ...ผมว่าจะย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านยายจันทร์น่ะครับ”

“อ้าว! ทำไมล่ะอั๊วนึกว่าลื้อจะอยู่ที่บ้านหลังนั้นต่อเสียอีก”

“เปล่าครับเตี่ย ผมไม่อยากให้ยายจันทร์ต้องอยู่โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว และที่นั่นก็เหมาะกับผมมากกว่า แต่เตี่ยไม่ต้องห่วงนะครับผมจะแวะมาหาเตี่ยบ่อย ๆ ส่วนเรื่องงานผมก็ยังจะช่วยเตี่ยเหมือนเดิม”

“เตี่ยดีใจที่ลื้อเป็นคนกตัญญูรู้คุณ ไม่เสียแรงที่ช่วยเหลือลื้อไว้เลย” เตี่ยยิ้มให้ผมอย่างภูมิใจ

“ถ้าไม่มีเตี่ยก็ไม่มีผมวันนี้ ขอบพระคุณเตี่ยมากนะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้เตี่ยผิดหวัง”

“ได้ยินอย่างนี้อั๊วก็สบายใจ เพราะสมบัติทั้งหมดของอั๊วตั้งใจว่าจะยกให้ลื้อกับอาหยางช่วยกันดูแล” สีหน้าของเตี่ยดูมีความสุขมาก แต่ผมกลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง

“ขอบคุณครับเตี่ย ที่รักและไว้ใจผมมาโดยตลอด”

“อั๊วรักลื้อเหมือนลูกแท้ ๆ ตอนนี้อั๊วคงนอนตายตาหลับแล้วล่ะ ยิ่งถ้าได้เห็นลื้อกับอาหยางได้ครองคู่กันคงจะเป็นอะไรที่ดีมาก ๆ”

“เตี่ยครับเรื่องนี้ผม...”

“อั๊วรู้ว่าความรักมันบังคับใจกันไม่ได้ แต่อั๊วเห็นว่าอาหยางเป็นคนดีอีจะดูแลลื้อได้เท่านั้นเอง” เตี่ยส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผม

“ผมเข้าใจครับว่าเตี่ยหวังดี แต่เรื่องนี้ผมได้ตัดสินใจไว้แล้ว”

“ไม่ว่าคนที่ลื้อเลือกไว้ในใจจะเป็นอาหยางหรือไม่ แต่อั๊วรู้ว่าลื้อต้องเลือกคนที่ทำให้ลื้อมีความสุขได้”

“ผมก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นครับเตี่ย ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปคุยกับอาหยางก่อนนะครับ”

เตี่ยยิ้มให้ก่อนจะที่ผมจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น

ตอนนี้อาหยางยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างนิ่งสงบอยู่ในสวนหลังบ้านเพียงลำพัง ผมจ้องมองแผ่นหลังกว้าง ที่เคยปกป้องและดูแลผมมาตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมาอย่างใจหาย ถึงเวลาแล้วสินะที่ผมจะต้องบอกให้เขารับรู้ว่าผมรู้สึกอย่างไร

“อาหยาง”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากผม เขาก็หมุนตัวกลับมาก่อนจะส่งยิ้มละมุนให้เหมือนทุกครั้ง ผมเดินเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ จนยืนอยู่ตรงหน้าเขา ด้วยความสูงที่แตกต่างกันทำให้ผมต้องเงยขึ้นไปมองหน้าผู้ชายคนนี้ให้ชัด ๆ อีกครั้ง ก่อนที่สถานะเราจะชัดเจนในอีกไม่กี่นาที

“ผมกำลังคิดถึงคุณอี้เฟยอยู่พอดีเลยครับ”

“ฉันก็คิดถึงนายนะอาหยาง ฮึก....” ผมหลั่งน้ำตาออกมาราวกับเด็กน้อย ผมไม่อยากทำให้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มนี้ต้องเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไป

“คิดถึงแล้วทำไมต้องร้องไห้งอแงงราวกับเด็กน้อยด้วยล่ะครับ” เขายกมือขึ้นมาปาดน้ำตาบนแก้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ราวกับกลัวว่าผมจะเจ็บซะอย่างนั้น

“ที่ฉันมาเพราะมีเรื่องบางอย่างจะบอกกับนายยังไงล่ะ ฮึก” ผมเอ่ยกับเขาด้วยแววตาเศร้า นั่นทำให้อาหยางรู้ทันทีว่าผมกำลังจะเอ่ยอะไร

“ต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ ๆ เลย คุณอี้เฟยถึงได้ร้องไห้อย่างนี้ ผมพร้อมจะฟังแล้วนะครับ” อาหยางเอ่ยยิ้ม ๆ ทว่าดวงตาของเขาแดงก่ำ น้ำใส ๆ เริ่มไหลหลั่งออกมาจนคลอเบ้า

“ฉัน...”