บทที่ 3 อีกหนึ่งชีวิต 4

อีกหนึ่งชีวิต

“…เขาเป็นลูกของหมอค่ะ”

ทว่า...ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใด ๆ กลับมาจากร่างสูงที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าภายใต้สีหน้าและแววตานิ่งเรียบเช่นนี้ มีพายุอารมณ์กำลังก่อตัวอยู่ข้างใน และเขากำลังพยายามควบคุมมัน เพราะการพูดคุยกันด้วยอารมณ์อย่างไร้เหตุผลไม่ใช่นิสัยของเขา

เกือบหนึ่งนาทีที่ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบที่ชวนอึดอัดและกระอักกระอ่วน กัญญาวีร์แทบนั่งไม่ติดเมื่อเขาเอาแต่ยืนมองหน้าเธอนิ่ง ๆ ไม่ยอมพูดอะไรหลังจากที่เธอสารภาพออกไป หญิงสาวรู้สึกใจคอไม่ดีเพราะไม่เคยเห็นใครเงียบแล้วทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นลงจนหนาวเหน็บเช่นนี้

และความเงียบของอีกฝ่ายทำให้กัญญาวีร์เข้าใจว่าเขากำลังไม่พอใจที่เธอท้อง หรืออาจจะไม่พอใจที่เธอปล่อยให้ลูกเกิดมา ด้วยเมื่อห้าปีที่แล้ว เธอเคยเลียบเคียงถามเขาเกี่ยวกับการมีลูก ซึ่งเธอยังจำคำตอบเขาได้ขึ้นใจ ...และนั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอตัดสินใจไม่บอกเขาในตอนที่รู้ตัวว่าท้อง

“หมอ หมอไม่ต้องห่วงนะ ปกป้องเป็นลูกของหมอก็จริง แต่ในเมื่อฉันยินยอมให้เขาเกิดมาแล้ว ฉันก็ยินดีที่จะรับผิดชอบเขาคนเดียว หมอไม่ต้องกังวล ลูกจะไม่เป็นภาระของหมอเด็ดขาด” หญิงสาวรีบละล่ำละลักบอก กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอจะใช้ลูกมาเป็นข้อต่อรองและเรียกรับผลประโยชน์ “ฉันสัญญาว่าเราสองแม่ลูกจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้หมออย่างแน่นอน หมอไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ลืมเรื่องทั้งหมดนี้ไปเหมือนไม่เคยรู้มาก่อน ฉันขอโทษด้วยที่เมื่อคืนคำพูดของฉันอาจจะทำให้หมอเสียหาย”

คิ้วเข้มทั้งสองข้างของสุดเขตเลื่อนเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูดออกมา เพราะเขายังไม่คิดถึงขั้นนั้น และไม่เข้าใจว่ากัญญาวีร์คิดไปไกลขนาดนั้นได้อย่างไร ส่วนที่เขาเงียบก็เพราะว่าเขากำลังพยายามควบคุมอารมณ์ที่กรุ่นอยู่ในอก พร้อมทั้งพยายามคิดทบทวนว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอในครั้งนั้นมันผิดพลาดตรงไหน ทำไมเธอถึงได้ตัดสินใจไม่บอกเขาเรื่องลูก

แค่เพราะเขาบอกเธอว่ายังไม่พร้อมงั้นหรือ ?

จริง...ที่ความสัมพันธ์ครั้งนั้นมันไม่มีชื่อเรียก ไม่มีสถานะที่ชัดเจน ไม่มีข้อผูกมัด ไม่มีคำจำกัดความ และไม่มีคำนิยาม รู้เพียงแค่ว่าต่างฝ่ายต่างพอใจซึ่งกันและกันเท่านั้น

แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะต้องปิดบังเมื่อเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ขอแค่หันหน้ามาคุยหรือมาปรึกษา แม้เราจะไม่ได้มีสถานะเป็นคนรักกัน แต่เราก็น่าจะพูดคุยกันได้มิใช่หรือ 

สุดเขตสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ขุ่นมัว พยายามบอกตัวเองให้ใจเย็น ๆ แม้เรื่องที่เธอปิดบังมันจะใหญ่โตแค่ไหนก็ตาม ก่อนจะเค้นเสียงถามในสิ่งที่ตนข้องใจมากที่สุด

“นี่มันเรื่องใหญ่มากเลยนะฟาง ทำไมตอนนั้นคุณถึงไม่บอกผม”

“อะ...อะไรคะ” กัญญาวีร์ถามเสียงสั่น ทั้งที่เข้าใจคำถามของเขาเป็นอย่างดี หากแววตาแข็งกระด้างและมีริ้วความโกรธพาดผ่าน ทำให้เธอรู้สึกหวั่นกลัว

“ทำไมตอนนั้นถึงไม่บอกผมว่าคุณท้อง ทำไมคุณถึงต้องปิดบังผม” 

“กะ...ก็ไม่รู้จะบอกทำไม” เธอตอบออกไปตามที่คิด ทว่าคำตอบนั้นคล้ายสุมไฟเข้าไปในอกของคนฟังมากขึ้นไปอีก

“ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นพ่อของเขา แต่คุณไม่ก็คิดที่จะบอกผมเลยงั้นเหรอ ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้” น้ำเสียงเขาดุดันขึ้นตามแรงอารมณ์ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดเด่นชัด “สิ่งที่คุณปกปิดไว้มันคือชีวิตของคนคนหนึ่งเลยนะ จิตใจคุณมันทำด้วยอะไรกัน!”

“ก็เพราะว่ามันเป็นชีวิตของคนคนหนึ่งไง ฉันถึงไม่บอกหมอ เพราะถ้าบอกไปก็มีแต่จะแย่ ไม่เห็นจะมีผลดี ในเมื่อหมอก็ไม่ได้อยากมีลูกไม่ใช่เหรอ” กัญญาวีร์สวนกลับอย่างไม่ยอมถูกตำหนิอยู่ฝ่ายเดียว นัยน์ตาสีคาราเมลวาวโรจน์ จ้องหน้าเขาอย่างไม่ลดละ “หมอเป็นคนพูดเองว่าไม่พร้อมและไม่อยากมีลูก แล้วจะให้ฉันบอกหมอไปเพื่ออะไร ถึงบอกไปก็คงไม่ต่างกับไม่บอก”

ในเมื่อไม่วันไหนก็วันหนึ่ง ความสัมพันธ์ที่ไม่ผูกมัดระหว่างเขาและเธอก็ต้องจบลง เธอจึงคิดว่าบอกกับไม่บอกก็คงมีผลไม่ต่างกัน เพราะสุดท้ายเธอกับเขาก็ต้องแยกทางกันอยู่ดี

“ต่างสิฟาง ทำไมมันจะไม่ต่าง” เขาเถียงออกไปทันควัน

“ถ้าจะต่างก็คงต่างกันตรงที่ว่า ถ้าหมอรู้ว่าฉันท้องตั้งแต่แรก หมอก็คงจะไม่ยอมให้ลูกเกิดมา เพราะรู้แบบนี้ไงฉันถึงไม่บอกหมอ” กัญญาวีร์โต้เถียงด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาแข็งกร้าวด้วยความโกรธไม่ต่างกัน เขาไม่มีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าเธอ และที่พูดไปทั้งหมดเธอไม่ได้ใส่ร้ายเขา แต่ทุกอย่างที่พูดออกไปมีต้นเหตุมาจากเขาทั้งนั้น

“ผมเคยพูดตอนไหนว่าจะไม่ให้เขาเกิดมา ผมเคยพูดเหรอฟาง” สุดเขตถามลอดไรฟัน ยิ่งฟังเหตุผลของเธอเขาก็ยิ่งโกรธ แม้แต่สิทธิ์ที่จะได้รับรู้ว่าตนกำลังจะมีลูกเขาก็ยังไม่มี แล้วเขาจะไปมีสิทธิ์ตัดสินว่าจะให้ลูกเกิดมาหรือไม่ได้อย่างไร

“เคยพูด! หมอพูด หมอเป็นคนพูดเอง” หญิงสาวเถียง ก่อนจะพูดตอกหน้าด้วยคำที่เขาเคยเป็นคนพูดออกมาเองอย่างเหลืออด “หมอเคยบอกฉันว่าไม่อยากมีลูกเพราะยังไม่พร้อม แต่ถ้าพลาดมีขึ้นมาจริง ๆ ก็จะให้ทำแท้ง!!”