บทที่ 4 ความรับผิดชอบ 5

ความรับผิดชอบ

“แต่ผมยังยืนยันคำเดิม ผมจะให้ลูกรักษาอยู่ที่นี่จนกว่าจะหายดี เรื่องค่าใช้จ่ายผมยินดีจะรับผิดชอบเองทั้งหมด” คนที่เป็นพ่อของลูกสรุปและไม่ยอมอ่อนข้อให้ในเรื่องนี้ “แล้วในส่วนของคุณ ผมก็จะจัดการให้เหมือนกัน ถ้าคุณยืนยันว่าจะออกจากโรงพยาบาล พรุ่งนี้ผมจะให้พยาบาลดำเนินการให้ แล้วคุณมีที่พักที่ไหน ไกลจากที่นี่หรือเปล่า”

กัญญาวีร์มีอาการเลิ่กลั่กเล็กน้อยเมื่อเจอคำถามนี้ เพราะเธอยังไม่ได้คิดเอาไว้

“ฉะ...ฉันอยู่กับลูกได้ค่ะ” เธอตอบด้วยเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไร สมองประมวลผลไม่ทันไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ตอนนี้เธอคิดไม่ทันเขาสักเรื่องเลย

“ไม่ได้ ICU ไม่ได้จัดที่ไว้ให้ญาติเฝ้าแบบค้างคืน”

“งั้น...” หญิงสาวนิ่งคิด สมองพลันคิดหาทางออก ไม่แน่ใจว่าระหว่างรอลูกย้ายออกจากห้อง ICU จะไปขอพักกับเพื่อนคนไหนได้บ้าง หรือเธอควรจะไปเปิดโรงแรมนอนสักคืนสองคืน ทว่ายังไม่ทันจะได้ตัดสินใจ พ่อของลูกก็สรุปให้อย่างเสร็จสรรพราวกับคิดเอาไว้นานแล้ว

“เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการให้ คุณพักผ่อนไปก่อนแล้วกัน” พูดจบสุดเขตก็กดรีโมตปรับเตียงให้คนไข้ที่แขนหักโดยไม่ถามความต้องการ สายตาคมเหลือบมองปริมาณน้ำเกลือในกระปุกตามสัญชาตญาณความเป็นหมอ ครั้นเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีจึงถอยออกมา แล้วเอ่ยถาม “อยากได้อะไรเพิ่มเติมไหม”

“ไม่ค่ะ”

แพทย์หนุ่มพยักหน้า “อืม งั้นผมกลับห้องไปเปลี่ยนชุดก่อน”

กัญญาวีร์ไม่ค่อยเข้าใจที่เขาพูดสักเท่าไร รู้สึกตงิดนิด ๆ กับประโยคที่เขาเอ่ยออกมา หากก็ไม่แน่ใจและไม่อยากสำคัญตัวเอง จึงตอบรับเขากลับไปแค่เพียงสั้น ๆ ว่า

“ค่ะ”

จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องพักของเธอไปทันที

ทว่าราวสองชั่วโมงต่อมาซึ่งเป็นเวลาสามทุ่มกว่า ๆ ขณะที่กัญญาวีร์นอนไม่หลับเพราะกำลังคิดพะวักพะวงเรื่องอาการป่วยของลูก ความรู้สึกตงิดเมื่อช่วงหัวค่ำก็ถูกเฉลย เมื่อประตูห้องพักถูกเปิดเข้ามาโดยเจ้าของร่างสูงที่บอกว่าจะไปเปลี่ยนชุด

?

“ทำไมยังไม่นอน” สุดเขตซึ่งอาบน้ำและอยู่ในชุดลำลอง เสื้อคอโปโล กางเกงผ้าขาสั้นเหนือเข่าแบบสบาย ๆ เอ่ยถามทันทีเมื่อได้สบตากับคนป่วยที่หันหน้ามามอง

“ฉันต้องถามหมอมากกว่าว่ามาทำไม” หญิงสาวถามกลับทันที เธอไม่เข้าใจมาก ๆ กับสิ่งที่เขากำลังทำ

“เห็นคุณไม่มีคนเฝ้า ผมเลยมาอยู่เป็นเพื่อน เผื่อจะได้ช่วยหยิบจับอะไร” ชายหนุ่มบอกเจตนาของตน เพราะเห็นว่าเธอไม่มีคนเฝ้าไข้ เขาจึงอาสา เผื่อเกิดอะไรขึ้นกลางดึกจะได้ช่วยทัน

จู่ ๆ กัญญาวีร์ก็พลันใจสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้กับการกระทำเล็ก ๆ ของอีกฝ่าย หญิงสาวรีบดึงสายตาหลบและพยายามดึงสติ ไม่สนใจร่างสูงที่เดินผ่านเตียงไปยังแพนทรีหลังห้อง

“...หมอ” พอก้อนเนื้อในอกเริ่มเต้นในอัตราที่คงที่ หญิงสาวยื่นแขนข้างที่ไม่หักกดรีโมตปรับเตียงให้ลุกขึ้นนั่ง มองใบหน้าหล่อเหลากับผมที่ไม่ได้ถูกเซ็ตให้เป็นทรงซึ่งหันมาหาหลังจากได้ยินเสียงเรียก

“ว่า ? อยากได้อะไรหรือเปล่า”

เป็นอีกครั้งที่กัญญาวีร์ต้องเบี่ยงสายตาออกเล็กน้อย เพื่อหลีกเลี่ยงการสบตาโดยตรง พร้อมบอกตัวเองย้ำ ๆ ว่าไม่ควรหวั่นไหวกับผู้ชายคนนี้ ทว่าการกระทำที่คล้ายเอาใจใส่ของเขานั้นกลับทำให้เธอควบคุมตนเองยากเหลือเกิน

“เปล่าค่ะ ฉันแค่จะบอกหมอว่าไม่ต้องมาอยู่เฝ้าก็ได้ ฉันเกรงใจ” เธอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนตอนหัวค่ำ

“ผมก็ไม่ได้ลำบากอะไรนะ เพราะปกติผมก็นอนที่นี่อยู่แล้ว” โดยส่วนมากสุดเขตมักจะใช้ชีวิตอยู่ที่โรงพยาบาล มีห้องทำงานและห้องพักส่วนตัว ทั้งคอนโดฯ ก็อยู่ไม่ไกล ซึ่งเธอก็รู้ดีเพราะเคยอยู่ที่นั่นมาก่อน แต่อันที่จริงบ้านเขาก็อยู่ไม่ไกล แต่เขาเบื่อการจราจรในกรุงเทพฯ มันทำให้เขาเสียเวลา หากต้องทำงานหรือต้องเข้าเวรตอนเช้า แพทย์หนุ่มจึงเลือกจะนอนที่แฟลตของโรงพยาบาล

“ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังเกรงใจอยู่ดี” เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน อีกทั้งยังห่างกันไปตั้งหลายปี จู่ ๆ จะมาอยู่ในห้องด้วยกันสองต่อสองแบบนี้เธอก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน

“แล้วทำไมวันนี้เพื่อนคุณไม่มาเฝ้า” สุดเขตถามด้วยความสงสัย เขาค่อนข้างแปลกใจที่ไม่เห็นผู้ชายคนที่อยู่กับเธอเมื่อเช้านี้ เห็นดูแลกันอย่างใกล้ชิดจนเขาคิดว่าน่าจะเป็นแฟนหรือคนรู้ใจ ทว่าคืนนี้กลับไม่เห็นเสียอย่างนั้น

“พอดีวันนี้เพื่อนฉันแต่งงาน เขาต้องไปร่วมงาน” ซึ่งตอนแรกสหดลโทร. มาบอกว่าเสร็จงานแล้วจะมาหา แต่เธอเป็นคนเองว่าไม่ต้องมา เพราะงานแต่งเพื่อนทั้งทีจึงอยากให้ทุกคนสนุกเต็มที่ ไม่ต้องเป็นห่วงตน จริง ๆ สหดลก็ไม่ยอมหรอก เพียงแต่เธอปฏิเสธอย่างหนักแน่น ฝ่ายนั้นจึงยอมอ่อนให้ในที่สุด “ความจริงฉันก็ต้องไปร่วมงาน แต่ดันมาเกิดเรื่องขึ้นซะก่อน” เธอบอกเสียงเศร้า

“อุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก ไม่ใช่ความผิดคุณ” เขาพูดเหมือนรู้ว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร ก่อนจะเก็บขวดน้ำที่เพิ่งกระดกเข้าตู้เย็น จากนั้นก็เดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟา “ได้ยินจากพยาบาลฉุกเฉินว่ามีรถขับแซงขึ้นมาแล้วโดนเบียด วันนี้คุยกับตำรวจว่าไงบ้าง”

“ไม่นะคะ ไม่ได้คุยอะไรเลย เพราะยังไม่มีใครติดต่อมา” ทีแรกเธอก็คิดว่าจะมีตำรวจติดต่อมา แต่รอทั้งวันก็ไร้วี่แวว และก็ไม่ได้เอะใจสงสัยอะไร ด้วยคิดว่าอาจจะติดต่อมาวันอื่นหรือไม่ก็อาจจะให้เธอเป็นฝ่ายไปติดต่อเอง

หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่นเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจกับความล่าช้าในการดำเนินคดี ทว่าก็ไม่แน่ใจ จึงทำเพียงแค่พยักหน้ารับรู้และไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก

แต่ผ่านไปไม่นานเขาก็กลับมาครุ่นคิดอีกครั้ง