บทที่ 3 อีกหนึ่งชีวิต 5

อีกหนึ่งชีวิต

“หมอเคยบอกฉันว่าไม่อยากมีลูกเพราะยังไม่พร้อม แต่ถ้าพลาดมีขึ้นมาจริง ๆ ก็จะให้ทำแท้ง!!”

ก่อนที่เธอจะแน่ใจว่าตัวเองท้อง เธอรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกาย หากก็ไม่แน่ใจและคิดว่าคงไม่ใช่ แต่กระนั้นในคืนวันหนึ่งเธอก็ได้เลียบเคียงถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยความอยากรู้ ซึ่งคำตอบที่ได้กลับมามันทำให้เธอรู้สึกผิดหวังในตัวเขามาก ๆ

‘หมอเคยคิดจะมีลูกไหม’

‘ไม่เคยและยังไม่คิดจะมีตอนนี้’

‘แล้ว...ถ้าเกิดวันหนึ่งเราพลาดกันขึ้นมาล่ะ หมอจะทำยังไง’ ครั้นเห็นว่าเขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอจึงรีบเอ่ยขึ้น ‘…แค่สมมุติเฉย ๆ นะ ตอนนี้ไม่มีอะไร’ ไม่มีอะไร…เพราะว่าเธอยังไม่ได้ตรวจให้แน่ใจ

‘ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว แล้วก็อย่าพลาดเลย ผมยังไม่พร้อมจริง ๆ คุณก็เห็นว่าทุกวันนี้ผมแทบจะไม่มีเวลานอน หรือถ้าเกิดว่าพลาดขึ้นมาจริง ๆ ก็ต้องดูสถานการณ์ก่อน ยังไงผมก็คงต้องเลือกทางออกที่ดีที่สุด’

กัญญาวีร์นิ่งไปครู่หนึ่ง สมองพยายามตีความหมายคำว่าทางออกที่ดีที่สุดของเขา ‘...หมายถึงทำแท้ง ?’

‘ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น ถ้ามันเป็นทางที่ดีที่สุด’

‘...’

‘คุณคงไม่อยากให้ลูกเกิดมาในสภาวะที่ไม่พร้อมหรอกใช่ไหม’

นั่นเป็นคำตอบที่ทำให้กัญญาวีร์รู้สึกผิดหวังมาจนถึงทุกวันนี้ หญิงสาวคิดว่าตัวเองทำถูกแล้วที่ไม่บอกเขา เพราะถ้าบอก เธอก็คงไม่ได้เห็นความน่ารักของเด็กชายปกป้อง ไม่ได้เห็นพัฒนาการของลูกที่ทำให้คนเป็นแม่อิ่มเอิบหัวใจ

เพราะเหตุผลนี้ทำให้เธอเลือกที่จะไม่บอก และตัดสินใจยุติความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกต้องเมื่อห้าปีที่แล้ว

“แต่ผม...” กลายเป็นสุดเขตที่อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะโต้แย้งกลับไปด้วยคำใด เพราะที่เธอพูดมานั้นเป็นเรื่องจริง แม้จะไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง แต่ปัญหาชีวิตบวกกับปัญหาภายในครอบครัวที่รุมเร้าในช่วงเวลานั้น และยังมีเรื่องคาราคาซังที่ต้องจัดการมากมาย ทำให้เขาไม่พร้อมมีลูก และไม่คิดว่าจะสร้างครอบครัวกับใคร “แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องปิดบังผมไม่ใช่เหรอ”

เสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิม หากยังคงมีความตึงเครียดเจืออยู่มากทีเดียว

“แล้วจะให้ฉันบอก เพื่อให้หมอไล่ฉันไปทำแท้งงั้นเหรอ” เธอย้อนถามด้วยใจที่เจ็บปวด หยาดน้ำใสคลอรอบดวงตา เพียงแค่คิดว่าหากต้องทำแท้งในตอนนั้น ทุกวันนี้คงไม่มีเด็กชายปกป้องที่เปรียบเสมือนหัวใจอีกดวงของเธอ

“ผมไม่เคยบอกให้คุณไปทำแท้ง” สุดเขตยืนยันหนักแน่น เขาเคยพูดเรื่องนี้ก็จริง แต่เขาไม่เคยไล่ให้เธอไปทำแท้ง

“ใช่ หมอไม่ได้บอกให้ฉันทำแท้ง เพราะฉันไม่ได้บอกหมอว่าท้องไง ลองให้ฉันบอกสิ หมอก็คงจะไล่ให้ฉันไปทำแท้งจริง ๆ” ตอนนั้นเขาเคยบอกกับเธอว่าไม่พร้อมที่จะมีลูก แต่ถ้าเกิด ‘พลาด’ ขึ้นมา ก็คงต้องหาทางออกที่ดีที่สุด ซึ่งอาจจะถึงขั้นต้อง ‘ทำแท้ง’

แล้วจะให้เธอทำอย่างไร ในเมื่อเขามีความคิดที่สวนทางเช่นนั้น เธอก็ต้องหาทางออกของตัวเองเช่นกัน!

ซึ่งทางที่เธอเลือกก็คือการออกมาจากชีวิตเขา และไม่ให้เขารับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เขาไม่ต้องการ...

“แต่คุณก็ไม่น่าปิดบังผมแบบนี้ไง คุณน่าจะบอกผม ปัญหาทุกอย่างมันมีทางแก้…”

“แก้ด้วยการให้ฉันไปทำแท้งน่ะเหรอ” กัญญาวีร์สวนขึ้นก่อนที่เขาจะพูดจบ พร้อมยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่หยดลงมาอาบแก้ม

“ฟาง…” สุดเขตไม่รู้จะพูดอย่างไร ชายหนุ่มแหงนหน้าขึ้นแล้วใช้นิ้วกดระหว่างหัวตาอย่างใช้ความคิดพร้อมทั้งควบคุมสติ ยอมรับว่าตอนนี้สมองของเขามันตื้อไปหมด ปฏิเสธไม่ได้ว่าทั้งหมดที่เธอพูดมามันคือเรื่องจริง เขาเคยพูดแบบนั้น ด้วยช่วงนั้นตัวเขามีงานที่ต้องทำหลายอย่าง อีกทั้งยังมีปัญหาภายในบริษัทของครอบครัว ทำให้เขาต้องคิดหาทางแก้ไขไม่เว้นแต่ละวัน เขาจึงไม่คิดจะมีลูกเพราะไม่รู้ว่าถ้ามีแล้วจะเลี้ยงเขาได้ดีหรือไม่ เมื่อไม่มีความพร้อม จึงเลือกที่จะไม่มีเสียดีกว่า

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นยุติการพูดคุยของหนุ่มสาวทั้งสอง กัญญาวีร์รีบซับน้ำตา สูดน้ำมูก แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หากก็ไม่รอดพ้นจากสายตาของสหดลที่เปิดประตูเข้ามาเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนคุยกันนานเกินไป และถึงเวลาที่จะไปเยี่ยมเด็กชายปกป้องแล้ว

“เป็นอะไรฟาง มันทำอะไรแก!” หนุ่มหน้าตี๋รีบก้าวเข้าไปหาเพื่อน หันไปมองหน้าสุดเขตอย่างพร้อมจะมีเรื่อง ก่อนจะหันมองสำรวจเนื้อตัวเพื่อนสาวว่ามีบาดแผลเพิ่มจากเดิมหรือไม่ ครั้นไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติจึงเงยหน้าขึ้นไปสบตาเพื่อขอคำตอบ

ใบหน้าสวยซึ่งมีรอยบอบช้ำส่ายไปมา ก่อนจะตอบ “ไม่ได้เป็นอะไร เขาไม่ได้ทำอะไร”

“แล้วแกร้องไห้ทำไม” สหดลถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่มีอะไร” กัญญาวีร์ปฏิเสธ เหลือบไปมองนาฬิกาที่แขวนไว้บนฝาผนัง พอเห็นว่าถึงเวลาเยี่ยมลูก ก็เข้าใจเหตุผลที่สหดลเข้ามาทันที หญิงสาวหันหน้าไปพูดกับคุณหมอที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับหมอแล้ว กลับไปทำงานเถอะค่ะ และฉันหวังว่าเรื่องที่เราคุยกันมันจะจบ”

ไม่รอคำตอบจากอีกฝ่าย พูดจบกัญญาวีร์ก็ค่อย ๆ กระเถิบก้นลงจากเตียงเพื่อไปเข้าห้องน้ำอย่างระมัดระวัง โดยมีสหดลคอยช่วยประคองระวังความปลอดภัย ท่ามกลางสายตาคู่คมที่จ้องมองการกระทำของทั้งสองคน

กระทั่งหญิงสาวถูกส่งเข้าห้องน้ำและดึงประตูปิด สุดเขตจึงตัดใจและหมุนตัวเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป พลางนึกถึงประโยคสุดท้ายที่เธอพูด

‘ฉันหวังว่าเรื่องที่เราคุยกันมันจะจบ’

แล้วมันจะจบได้อย่างไร ในเมื่อเด็กชายคนนั้นเป็นลูกของเขาทั้งคน

มันไม่จบหรอก!