LOGINShare
ตอนที่ 5 คนที่น่าสงสัย
publish date:
2026-09-14 15:59:42“เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะทำแผลให้นะ ระหว่างนี้คุณก็เล่ามาว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น แล้วคุณชื่ออะไร”
“ครับ ผมชื่ออลัน ก่อนหน้านี้ผมถูกยิง....”
อลันเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับหญิงสาวเจ้าของห้องฟังอย่างไม่มีปิดบังเพราะเท่าที่พูดคุยก็พอจะรู้แล้วว่าเธอคนนี้เป็นคนจิตใจดีและไม่เป็นอันตรายสำหรับเขา
“ก็ถือว่าคุณพูดความจริงนะ” เธอหันมายิ้มก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทำแผลใส่กล่อง
“คุณเชื่อที่ผมเล่าใช่ไหม”
“ค่ะ คุณรู้ไหมว่าตอนนี้ทางโรงพยาบาลที่คุณหนีมากำลังประสานไปที่โรงพยาบาลแถวเชียงใหม่”
“คุณรู้ได้ยังไง”
“ฉันมีเพื่อนที่เป็นพยาบาล เธอทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลที่คุณไปผ่าตัดนั่นแหละ เธอถามเข้ามาในกลุ่มว่ามีใครเจอคุณไหมเพราะเป็นห่วงว่าคุณจะเป็นอันตราย”
“แล้วคุณบอกเขาไปหรือเปล่าว่าผมอยู่กับคุณ” อลันตกใจเพราะถ้าเธอบอกกับเพื่อนเขาก็คงต้องหาที่อยู่ใหม่
“ไม่ได้บอกค่ะ เพราะตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าคุณชื่ออะไร”
“แต่ตอนนี้คุณก็รู้แล้วนี่ครับ”
“คุณอุตส่าห์หนีมาจนถึงที่นี่ฉันว่าคุณคงมีเหตุผลมากพอใช่ไหมล่ะ บอกได้ไหมว่าทำไมถึงต้องหนี”
“เพราะผมอยากรู้ว่าใครที่ทำร้ายผม”
“ทำไมไม่ให้ตำรวจจัดการล่ะ คุณแจ้งความหรือยังคะ”
“ผมแจ้งความไปแล้วแต่ไม่รู้ว่าเรื่องจะคืบหน้าไหม”
“ดูเหมือนคุณจะไม่ไว้ใจตำรวจนะคะ”
“ตอนนี้ผมไม่กล้าไว้ใจใครเลย”
“แล้วคุณไว้ใจฉันเหรอ ถ้าฉันเอาเรื่องของคุณไปบอกศัตรูขึ้นมาล่ะ” หญิงสาวถามหยั่งเชิงแต่เธอไม่คิดจะทำแบบนั้นเพราะไม่อยากจะเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคนอื่น
“ผมคิดว่าผมไว้ใจคุณได้ ว่าแต่ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลยนะครับ”
“ฉันชื่อมุกค่ะ”
“ขอบคุณมากนะคุณมุกที่ช่วยเหลือผม”
“เรียกแค่มุกก็พอค่ะคุณอลัน”
“ที่คุณยังเรียกผมว่าคุณเลยนี่”
“แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะคะ”
“ผมน่าจะอายุมากกว่ามุกนะ” อลันหยิบกระเป๋าเงินของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วดึงบัตรประชาชนออกมายื่นให้กับหญิงสาว
“อื้อ คุณอายุมากกว่าจริงๆ ด้วยค่ะ ฉันเรียกคุณว่าพี่ก็ได้”
“ดีครับ มุกจะเก็บบัตรประชาชนของพี่ไว้ก็ได้นะ”
“มุกจะเก็บไว้ทำไมคะ”
“ก็เผื่อพี่ทำอะไรไม่ดีมุกจะได้เอาเป็นข้อมูลไว้แจ้งความ”
“พี่อลันคงไม่กล้าทำร้ายคนที่ช่วยพี่หรอกใช่มั้ยคะ” หญิงสาวหันมาถามพร้อมกันยิ้มกว้างจนตาเป็นรูปสระอิ รอยยิ้มของเธอทำให้เขายิ้มตามไปด้วย
“ครับ มุกเป็นพยาบาลเหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“แต่เมื่อเช้าไม่เห็นใส่ชุดพยาบาลเลยนี่ครับ” อลันเริ่มชวนคุยเพราะตลอดทั้งวันไม่ได้เจอใครเลย
“มุกทำห้องฉุกเฉินค่ะ ไม่ต้องใส่ชุดสีขาว”
“อ๋อ....”
“พี่ล่ะคะทำงานอะไร มุกแค่ถามนะคะถ้าพี่ไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไร มุกเข้าใจ”
“พี่ทำงานทางด้านอสังหาครับ ช่วยคุณพ่อดูงานอีกที” เขาตอบแบบกลางๆ
“แล้วพี่บอกพ่อหรือยังว่าพี่ถูกยิง ยืมโทรศัพท์มุกได้นะคะ”
“ไม่เป็นไรครับ พี่ว่าพ่อน่าจะรู้ข่าวจากผู้ช่วยของพี่แล้วล่ะ” พอพูดถึงผู้ช่วยอลันก็เครียดขึ้นมาทันที เขาไม่รู้ว่าตอนนี้สิงหาและดนัยตามเรื่องคนร้ายไปถึงไหนแล้ว
“พี่อลันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
“พี่กำลังคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องหาทางติดต่อผู้ช่วย”
“ดูหน้าพี่แล้วไม่ค่อยสบายใจเลย ยืมโทรศัพท์มุกได้นะ”
“พี่ขอใช้อินเทอร์เน็ตได้ไหม เพราะโทรน่าจะไม่ค่อยปลอดภัย”
“ได้ค่ะ พี่อลันรอแป๊บนะคะ” มุกตาภาวิ่งหายเข้าไปในห้องนอนแล้วกลับออกมาพร้อมกับโทรศัพท์เครื่องหนึ่งกับพาวเวอร์แบงค์ในมือ
“ให้พี่ยืมเหรอ”
“ค่ะ เครื่องนี้มุกไม่ค่อยได้ใช้แล้วค่ะ แต่จะขายหรือทิ้งไปก็เสียดายค่ะ”
“ขอบคุณครับ ในนี้มีความลับอะไรไหม”
“ไม่มีหรอกค่ะ มุกเชื่อมอินเทอร์เน็ตไว้แล้ว”
“มุกใส่รหัสเฟซอวตาลไว้นะ พี่เอาของพี่ล็อกอินได้เลยนะคะ”
“พี่ขอให้เฟซนั้นได้ไหมครับ”
“ได้ค่ะ แต่มุกว่าพี่ระแวงเกินไปหรือเปล่าคะ เรื่องถึงตำรวจแล้วเดี๋ยวก็จับคนร้ายได้ค่ะ” หญิงสาวพูดตามประสาคนมองโลกในแง่ดี
“พี่แค่อยากกันไว้ก่อน แต่มุกไม่ต้องกลัวหรอกนะพี่จะไม่ทำให้มุกเดือดร้อน”
“ได้ยินแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย งั้นมุกขอตัวก่อนนะคะ”
“ครับ” อลันรอให้มุกตาภาเดินเข้าห้องนอนไปแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะค้นหาเฟซบุ๊กที่สิงหาเปิดบัญชีไว้ก่อนจะแยกจากกัน
“สะดวกไหม”
“ครับ” อีกฝ่ายพิมพ์กลับมาแทบจะทันทีเหมือนกำลังรอการติดต่อกลับจากเขาอยู่
อลันใช้วิธีโทรออกจากโปรแกรมแมสเซ็นเจอร์เพราะเขาไม่รู้ว่าเบอร์ที่ใช้อยู่นี้หญิงสาวใช้แบบรายเดือนหรือแบบเติมเงิน
“ฉันเองนะ”
“ครับคุณอลัน ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนพวกผมเป็นห่วงมากนะครับ”
“ฉันปลอดภัยดี”
“คุณไม่ไปตามที่นัดไว้ พวกผมตามหากันให้วุ่น”
“นายไม่ต้องห่วงหรอกที่ที่ฉันอยู่ปลอดภัยดี”
“แล้วแผลล่ะครับเป็นยังไงครับ นั่งรถไฟไปนานอย่างนั้นอักเสบไหมคุณไม่ได้เอายาแก้อักเสบติดไปด้วย” สิงหาเป็นห่วงกลัวแผลเจ้านายจะอักเสบ
“พอดีว่าเจอคนใจดีบนรถไฟ เธอเป็นพยาบาลก็เลยเอายาให้ฉันกินแล้วช่วยทำแผลให้”
“โชคดีไปนะครับ แต่เธอจะไม่บอกคนอื่นใช่ไหม” สิงหาถามอย่างระแวง
“ไม่หรอก”
“คุณไว้ใจเธอเหรอครับ”
“อือ ตอนนี้ฉันอยากรู้เรื่องที่บริษัทมากกว่า มีความเคลื่อนไหวอะไรไหม”
“มีคนแจ้งข่าวไปแล้วว่าคุณถูกยิงที่พิษณุโลกและตอนนี้ไปรักษาตัวที่เชียงใหม่”
“พ่อล่ะว่ายังไงบ้าง”
“ผมยังไม่ได้คุยกับคุณท่านครับ ถ้าผมเข้าไปหาคุณท่านก็ต้องสงสัยว่าทำไมผมถึงไม่อยู่เชียงใหม่กับคุณแต่ผมว่านายต้องหาทางติดต่อท่านนะครับ”
“อือ ฉันจะหาทางติดต่อพ่อดูก็แล้วกันนะ แต่ฉันไม่อยากให้คุณดุจดาวรู้”
“คุณอลันคิดว่าเรื่องนี้เธอมีส่วนเกี่ยวข้องเหรอครับ”
“ฉันก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่คุณดุจดาวไม่ค่อยเห็นด้วยที่พ่อจะให้ฉันเข้าไปบริหารแทน”
“ถ้าอย่างนั้นผมจะลองให้คนสืบดูว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับคุณดุจดาวไหม”
“ฉันฝากด้วยนะ ถ้าได้เรื่องติดต่อฉันทางนี้ก็แล้วกัน”
“คุณอยู่ที่ไหนครับ เดี๋ยวผมให้คนไปรับ”
“ไม่เป็นไร ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ลำบาก นายยังอยู่เชียงใหม่ใช่ไหม”
“ครับ แต่คืนนี้ก็จะกลับกรุงเทพแล้วส่วนเรื่องคนร้ายผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามเรื่องให้อยู่ คุณอลันดูแลตัวเองด้วยนะครับ”
“นายสองคนก็เหมือนกันนะ” อลันคุยจบก็ล้มตัวลงนอนเขายังรู้สึกเจ็บแผลอยู่บ้างแต่มันก็ดีกว่าเมื่อวาน
Latest chapter
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 23 แลกเปลี่ยนเรื่องในอดีต
มุกตาภากำลังคิดว่าจะเล่าเรื่องของเธอให้เขาฟังดีไหม แต่เมื่อคิดว่าอลันก็แค่คนอื่นที่บังเอิญเจอและให้ความช่วยเหลือไว้ และถ้าเขาหายดีแล้วเธอกับเขาก็คงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก“ความรักของมุกก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ มันผ่านมาเกือบสองปีแล้วค่ะ”“นานเหมือนกันนะ แล้วที่ผ่านมาสองปีไม่คิดจะมีแฟนใหม่เหรอ พี่เดาว่ามันจบไม่สวยและมุกเจ็บจนเข็ดใช่ไหม”“เดาผิดแล้วค่ะพี่” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ“อ้าว....แล้วมันยังไงล่ะ” เขาขมวดคิ้วเพราะสำหรับเขาแล้วความรักที่ผ่านมาจบไม่สวยเลยสักครั้ง“มุกเป็นคนบอกเลิกเขาค่ะ”“แสดงว่าเขาเป็นคนไม่ดีหรือเจ้าชู้จนมุกทนไม่ได้เลยบอกเลิกใช่ไหม”“ไม่ใช่ค่ะ เขาเป็นคนดีในระดับหนึ่งค่ะ ไม่เจ้าชู้เลยสักนิด”“ถ้าเขาดีขนาดนั้นจะเลิกทำไมล่ะ”“ก็มุกสงสารเขานี่คะ มุกอยากให้เขาได้ไปเจอคนอื่นที่มีเวลาให้เขามากกว่ามุกค่ะ เขาเป็นพนักงานออฟฟิศมีวันหยุดเฉพาะเสาร์อาทิตย์แต่มุกมีวันหยุดที่ไม่แน่นอน เราเลยไม่ค่อยมีเวลาเจอกัน บางทีหยุดยาวเขาก็อยากไปเที่ยวแต่มุกก็ต้องขึ้นเวรค่ะ มุกเลยคิดว่าเลิกกันดีกว่า”“แล้วเขาก็ยอมเลิกเหรอ”“ตอนแรกก็ไม่ยอมหรอกค่ะ แต่พอเวลาผ่านไปเขาก็หายไป ครั้งสุดท้ายที่เจอกันเขาก็มีแ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 22 คนที่ผิดคือเธอ
กลับมาถึงห้องอลันก็รู้สึกผิดกับเรื่องที่ได้ยินมา ถ้าหากมันเป็นเรื่องจริงก็แสดงว่าตลอดเวลาที่เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่กับครอบครัวที่อบอุ่นนั้น ฝาแฝดที่เป็นพี่ชายของตนเองกลับถูกเลี้ยงดูด้วยผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้มีความผูกพันทางสายเลือดและไม่รู้เลยว่าเธอทำแบบนั้นไปทำไมเขาอยากเล่าเรื่องนี้ให้ใครสักคนฟังอยากฟังความคิดเห็นในมุมมองของคนนอกและคนที่เขาอยากเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังก็คือมุกตาภาซึ่งสามวันมานี้หญิงสาวไปทำงานตั้งแต่เช้าและกลับถึงห้องก็หลังเที่ยงคืนไปแล้วเขารู้สึกเบื่อๆ และอยากจะกลับไปทำงานแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาเองก็อยากจะรู้ว่าฝาแฝดอีกคนของเขาจะมีความสามารถมากพอที่จะทำงานแทนเขาได้หรือเปล่าทุ่มกว่าๆ เสียงไลน์จากเครื่องของมุกตาภาที่ให้เขายืมใช้ก็ดังขึ้น เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีMooK_MooK : พี่กินข้าวหรือยังAlan : พี่กำลังจะสั่งครับ มุกล่ะMooK_MooK : มุกยังไม่ได้กินเลยค่ะ วันนี้มุกเลิกงานสองทุ่ม พี่อลันอยากกินบะหมี่เกี๊ยวไหมคะAlan : มุกจะซื้อมาฝากเหรอMooK_MooK : ใช่ค่ะAlan : ขอบคุณครับ ขอเป็นต้มยำได้ไหมMooK_MooK : ได้ค่ะ หิวมากไหมAlan : ไม่ครับ มุกไม่ต้องรีบนะ ตอนบ่ายพี
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 21 มันคือความจริงใช่ไหม
“พี่อิทธิ....” ภูดิศมองหน้าสามีของน้องสาวที่เขานับถือเหมือนพี่ชาย“พี่ว่ามันถึงเวลาแล้วล่ะ ที่อลันจะได้รู้ความจริงนะ”“ความจริงอะไรครับพ่อ”“ก็ความจริงที่อลันเคยมีฝาแฝด”“ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลยล่ะครับ แม่ก็ไม่เคยพูดถึงแล้วฝาแฝดของผมอยู่ไหนล่ะ” อลันถึงกับอึ้งกับคำตอบของบิดา ตั้งแต่จำความได้เขาก็เป็นลูกคนเดียวมาตลอดและรูปถ่ายตั้งแต่เกิดก็มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นคุณอิทธิเล่าเรื่องราวในอดีตให้กับทุกคนในห้องฟังอีกครั้งหลังจากที่ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาตลอดเท่าอายุของอลัน“แล้วพ่อก็เชื่อที่คุณดาหวันบอกเหรอครับ”“ก็ต้องเชื่อสิเธอ หมอที่โรงพยาบาลเป็นคนโทรมาบอกพ่อ แล้วดาหวันก็ส่งแฟกซ์ใบมรณบัตรมาให้พ่อดู แล้วยังอาสาจัดการทำพิธีศพให้พี่ชายของลูกด้วยนะ”“อลันต้องเข้าใจนะว่าสมัยนั้นการสื่อสารมันไม่ได้สะดวกเหมือนกับตอนนี้” ภูดิศพูดเสริม“แล้วทำไมพ่อถึงไม่ไปจัดการด้วยตัวเองล่ะครับ”“ตอนนั้นลูกก็ยังเล็กแม่ของลูกก็ยังเสียใจกับการสูญเสียพ่อคงทิ้งใครไปไม่ได้ อีกอย่างตอนนั้นเราไม่ได้บอกใครว่าอลันมีฝาแฝดพ่อไม่อยากให้เรื่องนี้มันกระทบจิตใจของแม่”“นี่ทุกคนกำลังสงสัยว่าจริงๆ แล้วฝาแฝดอีกคนยังมีชีวิตอยู
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 20 คนเราจะอยู่สองที่ในเวลาเดียวกันได้ยังไง
อีกด้านหนึ่งหลังจากที่อลันขึ้นรถของดุจดาวและขับออกจากบ้านไปแล้ว คุณอิทธิก็รีบโทรศัพท์ไปถามสิงหาว่ามันเกิดอะไรขึ้นอลันถึงได้กลับมาบ้านพร้อมกับดุจดาวทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยไว้ใจเธอเลย“สวัสดีครับคุณท่าน”“สิงหามันเกิดอะไรขึ้นทำไมเมื่อวานอลันถึงกลับมาบ้านพร้อมกับดุจดาว”“อะไรนะครับ คุณอลันกลับไปที่บ้านเหรอผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยครับ”“นี่เขาไม่ปรึกษาพวกนายก่อนเลยเหรอ มันอันตรายมากนะ”“ไม่นะครับ ผมว่าต้องมีการเข้าใจผิดอะไรกันแน่ เมื่อเช้าผมยังเอาข้าวมันไก่ไปให้คุณอลันเลยนะครับ”“เอาไปให้ที่ไหน”“ก็ที่หอพักที่เขาไปขออาศัยอยู่”“ฉันว่าเรื่องมันไปกันใหญ่แล้ว เพราะเมื่อเช้าเขาอยู่กับฉันที่บ้านนะ”“เป็นไปไม่ได้แน่ๆ ผมขอวางสายก่อนได้ไหมครับ ผมจะโทรหาคุณอลันก่อน”สิงหากดโทรออกหาเจ้านายเขารอสายอยู่ไม่นานปลายสายก็กดรับ“มีอะไรสิงหา” อลันแปลกใจเพราะเขาเคยสั่งไว้แล้วว่าเขาจะเป็นคนโทรหาอีกฝ่ายเอง“คุณอยู่ที่ไหนครับ”“ฉันก็อยู่ที่ห้องของมุกไง นายจะถามเพื่ออะไร”“เมื่อกี้คุณท่านโทรมาบอกผมว่าเมื่อวานคุณกลับไปที่บ้านพร้อมกับคุณดุจดาวแล้ววันนี้ก็เข้าไปที่บริษัทแล้ว”“จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ”“แต่มันเป็นไ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 19 อย่าสงสัยในตัวแม่
อารัญตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน เขามองชุดทำงานในตู้ที่มีมากจนเลือกไม่ถูก ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาดูรูปถ่ายของแฝดพี่ที่ดุจดาวส่งให้แล้วก็ตัดสินใจเลือกสูทสีน้ำเงินเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เห็นว่าอลันมักจะหยิบมาสวมมากกว่าสีอื่น เขามองหน้าตัวเองในกระจกที่เหมือนกับคนในรูปแล้วมั่นใจว่าไม่มีใครจะแยกออกเพราะขนาดเขาเองยังแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองชายหนุ่มเดินลงมาจากชั้นสองแล้วตรงไปยังห้องทานอาหารที่ตอนนี้บิดาของเขาเพิ่งจะนั่งลงบนเก้าอี้หัวโต๊ะ“ขอโทษนะครับพ่อ ผมลงมาช้าไปหน่อย”“ไม่ช้าเลย แล้วเป็นยังไงบ้างพร้อมจะไปทำงานจริงๆ ใช่ไหม”“พร้อมครับพ่อ”“ดาวว่าคุณอลันไม่ได้เข้าบริษัทนานก็คงจะห่วงงานมากแน่ๆ ใช่ไหมคะ”“ครับ ผมห่วงงาน”“ผมฝากคุณช่วยดูอลันด้วยนะ วันนี้ผมคงไม่เข้าบริษัท”“ทำไมล่ะคะ หรือคุณไม่สบาย”“เปล่าหรอก ผมจะไปคุยกับทนายสักหน่อย ว่าจะจัดการเรื่องหุ้นให้เรียบร้อย”คำตอบของคุณอิทธิทำให้สองพี่น้องแอบมองหน้ากันก่อนจะเริ่มทานอาหารเช้า“วันนี้ดาวช่วยขับรถให้อลันหน่อยได้ไหม”“ได้ค่ะคุณอิทธิ”“พ่อครับแต่ผมขับเองได้”“ก็ลูกยังไม่หายดีเลยนะ ให้คุณดาวเธอขับให้ก่อน เรื่องคนขับรถเดี๋ยวพ่อจะให
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 18 ดีใจที่ลูกกลับมา
18.00 สองวันต่อมาดุจดาวนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์คันหรูที่คุณอิทธิซื้อให้ เบาะนั่งข้างคนขับนั้นมีชายหนุ่มนั่งหน้าเครียดกำลังจ้องหน้าจอแท็ปเล็ตที่มีทั้งข้อมูลและรูปภาพของคนที่เขาจะต้องจำให้ได้ภายในระยะเวลาอันสั้น“ไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นก็ได้อารัญ เพราะปกติคุณอลันก็ไม่ค่อยสุงสิงกับใครหรอก ตอนนี้ลูกน้องคนสนิทของเขาก็ถูกไล่ออกแล้ว” ดุจดาวหันมามองน้องขายที่เธอช่วยมารดาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด ขณะกำลังขับรถฝ่าการจราจรที่แสนจะติดขัดเพื่อพาเขากลับไปยังบ้านหลังใหญ่ของคุณอิทธิ“แล้วคนที่ชื่อภูวิศล่ะพี่”“อารัญต้องเรียกเขาว่าพี่ภูนะ”“ครับพี่”“คนนี้ค่อนข้างสนิทและตอนนี้ก็เข้ามาช่วยงานในบริษัทมากขึ้น แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงพี่ก็จะอยู่กับอารัญตลอดเพราะตอนนี้เขาไม่มีเลขาช่วย คุณอิทธิเลยบอกให้พี่มาช่วยงานแทนเลขาคนเก่าไปก่อน พรุ่งนี้เราจะเข้าบริษัทกันเลย”“จะไม่เร็วไปเหรอพี่”“ไม่หรอก ปกติคุณอลันเป็นคนขยันไม่เคยหยุดงานนานๆ และยิ่งเราเข้าไปเร็วมันก็จะดีกับเรานะ”“ดียังไงล่ะ”“ก็เรื่องที่คุณอิทธิจะวางมือจากบริษัทและยกทุกอย่างให้ลูกจะได้เป็นไปตามแผนเดิม”“ยังไงของทุกอย่างก็เป็นชื่ออลันนะพี่ ไม่ใช่ผ
You May Also Like
ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่218.8K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่600.8K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก407.7K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.5K viewsเมียบังเอิญของท่านประธานใหญ่ (มาก)
มนต์ศิขริน338 viewsไม่หวนคืน Never again
มนสิกานต์17.0K viewsSecret Love (รักลับ)
จิรณิกา127 viewsเด็กดื้อของไคเลอร์ (ควีน x ไคเลอร์)
dragonred24278 views
