เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 5 คนที่น่าสงสัย
วันที่เผยแพร่:
2026-09-14 15:59:42“เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะทำแผลให้นะ ระหว่างนี้คุณก็เล่ามาว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น แล้วคุณชื่ออะไร”
“ครับ ผมชื่ออลัน ก่อนหน้านี้ผมถูกยิง....”
อลันเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับหญิงสาวเจ้าของห้องฟังอย่างไม่มีปิดบังเพราะเท่าที่พูดคุยก็พอจะรู้แล้วว่าเธอคนนี้เป็นคนจิตใจดีและไม่เป็นอันตรายสำหรับเขา
“ก็ถือว่าคุณพูดความจริงนะ” เธอหันมายิ้มก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทำแผลใส่กล่อง
“คุณเชื่อที่ผมเล่าใช่ไหม”
“ค่ะ คุณรู้ไหมว่าตอนนี้ทางโรงพยาบาลที่คุณหนีมากำลังประสานไปที่โรงพยาบาลแถวเชียงใหม่”
“คุณรู้ได้ยังไง”
“ฉันมีเพื่อนที่เป็นพยาบาล เธอทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลที่คุณไปผ่าตัดนั่นแหละ เธอถามเข้ามาในกลุ่มว่ามีใครเจอคุณไหมเพราะเป็นห่วงว่าคุณจะเป็นอันตราย”
“แล้วคุณบอกเขาไปหรือเปล่าว่าผมอยู่กับคุณ” อลันตกใจเพราะถ้าเธอบอกกับเพื่อนเขาก็คงต้องหาที่อยู่ใหม่
“ไม่ได้บอกค่ะ เพราะตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าคุณชื่ออะไร”
“แต่ตอนนี้คุณก็รู้แล้วนี่ครับ”
“คุณอุตส่าห์หนีมาจนถึงที่นี่ฉันว่าคุณคงมีเหตุผลมากพอใช่ไหมล่ะ บอกได้ไหมว่าทำไมถึงต้องหนี”
“เพราะผมอยากรู้ว่าใครที่ทำร้ายผม”
“ทำไมไม่ให้ตำรวจจัดการล่ะ คุณแจ้งความหรือยังคะ”
“ผมแจ้งความไปแล้วแต่ไม่รู้ว่าเรื่องจะคืบหน้าไหม”
“ดูเหมือนคุณจะไม่ไว้ใจตำรวจนะคะ”
“ตอนนี้ผมไม่กล้าไว้ใจใครเลย”
“แล้วคุณไว้ใจฉันเหรอ ถ้าฉันเอาเรื่องของคุณไปบอกศัตรูขึ้นมาล่ะ” หญิงสาวถามหยั่งเชิงแต่เธอไม่คิดจะทำแบบนั้นเพราะไม่อยากจะเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคนอื่น
“ผมคิดว่าผมไว้ใจคุณได้ ว่าแต่ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลยนะครับ”
“ฉันชื่อมุกค่ะ”
“ขอบคุณมากนะคุณมุกที่ช่วยเหลือผม”
“เรียกแค่มุกก็พอค่ะคุณอลัน”
“ที่คุณยังเรียกผมว่าคุณเลยนี่”
“แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะคะ”
“ผมน่าจะอายุมากกว่ามุกนะ” อลันหยิบกระเป๋าเงินของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วดึงบัตรประชาชนออกมายื่นให้กับหญิงสาว
“อื้อ คุณอายุมากกว่าจริงๆ ด้วยค่ะ ฉันเรียกคุณว่าพี่ก็ได้”
“ดีครับ มุกจะเก็บบัตรประชาชนของพี่ไว้ก็ได้นะ”
“มุกจะเก็บไว้ทำไมคะ”
“ก็เผื่อพี่ทำอะไรไม่ดีมุกจะได้เอาเป็นข้อมูลไว้แจ้งความ”
“พี่อลันคงไม่กล้าทำร้ายคนที่ช่วยพี่หรอกใช่มั้ยคะ” หญิงสาวหันมาถามพร้อมกันยิ้มกว้างจนตาเป็นรูปสระอิ รอยยิ้มของเธอทำให้เขายิ้มตามไปด้วย
“ครับ มุกเป็นพยาบาลเหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“แต่เมื่อเช้าไม่เห็นใส่ชุดพยาบาลเลยนี่ครับ” อลันเริ่มชวนคุยเพราะตลอดทั้งวันไม่ได้เจอใครเลย
“มุกทำห้องฉุกเฉินค่ะ ไม่ต้องใส่ชุดสีขาว”
“อ๋อ....”
“พี่ล่ะคะทำงานอะไร มุกแค่ถามนะคะถ้าพี่ไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไร มุกเข้าใจ”
“พี่ทำงานทางด้านอสังหาครับ ช่วยคุณพ่อดูงานอีกที” เขาตอบแบบกลางๆ
“แล้วพี่บอกพ่อหรือยังว่าพี่ถูกยิง ยืมโทรศัพท์มุกได้นะคะ”
“ไม่เป็นไรครับ พี่ว่าพ่อน่าจะรู้ข่าวจากผู้ช่วยของพี่แล้วล่ะ” พอพูดถึงผู้ช่วยอลันก็เครียดขึ้นมาทันที เขาไม่รู้ว่าตอนนี้สิงหาและดนัยตามเรื่องคนร้ายไปถึงไหนแล้ว
“พี่อลันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
“พี่กำลังคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องหาทางติดต่อผู้ช่วย”
“ดูหน้าพี่แล้วไม่ค่อยสบายใจเลย ยืมโทรศัพท์มุกได้นะ”
“พี่ขอใช้อินเทอร์เน็ตได้ไหม เพราะโทรน่าจะไม่ค่อยปลอดภัย”
“ได้ค่ะ พี่อลันรอแป๊บนะคะ” มุกตาภาวิ่งหายเข้าไปในห้องนอนแล้วกลับออกมาพร้อมกับโทรศัพท์เครื่องหนึ่งกับพาวเวอร์แบงค์ในมือ
“ให้พี่ยืมเหรอ”
“ค่ะ เครื่องนี้มุกไม่ค่อยได้ใช้แล้วค่ะ แต่จะขายหรือทิ้งไปก็เสียดายค่ะ”
“ขอบคุณครับ ในนี้มีความลับอะไรไหม”
“ไม่มีหรอกค่ะ มุกเชื่อมอินเทอร์เน็ตไว้แล้ว”
“มุกใส่รหัสเฟซอวตาลไว้นะ พี่เอาของพี่ล็อกอินได้เลยนะคะ”
“พี่ขอให้เฟซนั้นได้ไหมครับ”
“ได้ค่ะ แต่มุกว่าพี่ระแวงเกินไปหรือเปล่าคะ เรื่องถึงตำรวจแล้วเดี๋ยวก็จับคนร้ายได้ค่ะ” หญิงสาวพูดตามประสาคนมองโลกในแง่ดี
“พี่แค่อยากกันไว้ก่อน แต่มุกไม่ต้องกลัวหรอกนะพี่จะไม่ทำให้มุกเดือดร้อน”
“ได้ยินแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย งั้นมุกขอตัวก่อนนะคะ”
“ครับ” อลันรอให้มุกตาภาเดินเข้าห้องนอนไปแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะค้นหาเฟซบุ๊กที่สิงหาเปิดบัญชีไว้ก่อนจะแยกจากกัน
“สะดวกไหม”
“ครับ” อีกฝ่ายพิมพ์กลับมาแทบจะทันทีเหมือนกำลังรอการติดต่อกลับจากเขาอยู่
อลันใช้วิธีโทรออกจากโปรแกรมแมสเซ็นเจอร์เพราะเขาไม่รู้ว่าเบอร์ที่ใช้อยู่นี้หญิงสาวใช้แบบรายเดือนหรือแบบเติมเงิน
“ฉันเองนะ”
“ครับคุณอลัน ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนพวกผมเป็นห่วงมากนะครับ”
“ฉันปลอดภัยดี”
“คุณไม่ไปตามที่นัดไว้ พวกผมตามหากันให้วุ่น”
“นายไม่ต้องห่วงหรอกที่ที่ฉันอยู่ปลอดภัยดี”
“แล้วแผลล่ะครับเป็นยังไงครับ นั่งรถไฟไปนานอย่างนั้นอักเสบไหมคุณไม่ได้เอายาแก้อักเสบติดไปด้วย” สิงหาเป็นห่วงกลัวแผลเจ้านายจะอักเสบ
“พอดีว่าเจอคนใจดีบนรถไฟ เธอเป็นพยาบาลก็เลยเอายาให้ฉันกินแล้วช่วยทำแผลให้”
“โชคดีไปนะครับ แต่เธอจะไม่บอกคนอื่นใช่ไหม” สิงหาถามอย่างระแวง
“ไม่หรอก”
“คุณไว้ใจเธอเหรอครับ”
“อือ ตอนนี้ฉันอยากรู้เรื่องที่บริษัทมากกว่า มีความเคลื่อนไหวอะไรไหม”
“มีคนแจ้งข่าวไปแล้วว่าคุณถูกยิงที่พิษณุโลกและตอนนี้ไปรักษาตัวที่เชียงใหม่”
“พ่อล่ะว่ายังไงบ้าง”
“ผมยังไม่ได้คุยกับคุณท่านครับ ถ้าผมเข้าไปหาคุณท่านก็ต้องสงสัยว่าทำไมผมถึงไม่อยู่เชียงใหม่กับคุณแต่ผมว่านายต้องหาทางติดต่อท่านนะครับ”
“อือ ฉันจะหาทางติดต่อพ่อดูก็แล้วกันนะ แต่ฉันไม่อยากให้คุณดุจดาวรู้”
“คุณอลันคิดว่าเรื่องนี้เธอมีส่วนเกี่ยวข้องเหรอครับ”
“ฉันก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่คุณดุจดาวไม่ค่อยเห็นด้วยที่พ่อจะให้ฉันเข้าไปบริหารแทน”
“ถ้าอย่างนั้นผมจะลองให้คนสืบดูว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับคุณดุจดาวไหม”
“ฉันฝากด้วยนะ ถ้าได้เรื่องติดต่อฉันทางนี้ก็แล้วกัน”
“คุณอยู่ที่ไหนครับ เดี๋ยวผมให้คนไปรับ”
“ไม่เป็นไร ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ลำบาก นายยังอยู่เชียงใหม่ใช่ไหม”
“ครับ แต่คืนนี้ก็จะกลับกรุงเทพแล้วส่วนเรื่องคนร้ายผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามเรื่องให้อยู่ คุณอลันดูแลตัวเองด้วยนะครับ”
“นายสองคนก็เหมือนกันนะ” อลันคุยจบก็ล้มตัวลงนอนเขายังรู้สึกเจ็บแผลอยู่บ้างแต่มันก็ดีกว่าเมื่อวาน
บทล่าสุด
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 43 ท่านรองคลั่งรัก (ตอนจบ)
“พี่อลันโกรธมุกไหมคะ ที่มุกออกมาเจอกับแฟนเก่าของพี่” มุกตาภาถามเมื่อถึงเธอเดินเข้ามานั่งในรถ“ไม่โกรธหรอกครับ แค่รู้สึกน้อยใจนิดหน่อยที่มุกไม่เชื่อใจพี่”“มุกก็เชื่อใจพี่นะคะแต่เธอโทรมาบอกว่ามีหลักฐาน มุกก็เลยคิดว่ามาคุยกับเธอหน่อยก็ดี”“แล้ววันนี้มุกไม่ต้องทำงานเหรอครับ”“แล้วมุกขายเวรบ่ายแล้วค่ะ มุกขอโทษที่ไม่บอกพี่นะคะ”“มุกครับ พี่ไม่โกรธเลยนะ” เขาเอื้อมมาจับมือเธอไว้ขณะขับรถออกจากหน้าร้าน“แต่มุกโกหกพี่”“ถ้าพี่เป็นมุกพี่ก็คงทำเหมือนมุก อย่าคิดมากนะ มุกครับถ้าสมมุติพี่ไม่มีแผลเป็นและคืนนั้นมุกไม่ได้อยู่กับพี่มุกจะเชื่อสิ่งที่เธอพูดไหมล่ะ”“มันมีความเป็นไปได้อยู่ค่ะ แต่ในเมื่อพี่อลันสัญญากับมุกแล้วว่าจะไม่กลับไปคบกับเธอมุกก็คงจะต้องถามพี่ก่อนว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”“ต่อไปนี้ห้ามปิดบังพี่นะครับ”“ค่ะ แล้วพี่จะโกรธพี่อารัญไหมคะ”“พี่ไม่โกรธหรอก โชเป็นคนเจ้าเล่ห์แล้วพี่อารัญก็คงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเธอ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีกนะ พี่ไม่อยากให้พี่อารัญต้องไม่สบายใจ” เขากลัวว่าพี่ชายจะรู้สึกไม่ดีถ้าหากเขาไปพูดเรื่องนี้“มุกก็คิดว่าอย่างนั้นค่ะ อะไรที่มันผ่านไปแล้วมุกไม่อยากเก็บเอา
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 42 รอวันแทรกลาง
ชีวิตของมุกตาภาก็ดำเนินไปตามปกติอลันยังทำหน้าที่คนรักที่ตามรับส่งอยู่ทุกวัน แม้เธอจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ฟังเธอเลยสักนิดวันนี้หญิงสาวขึ้นเวรบ่ายและเขาไม่ว่างที่จะมาส่งแต่ก็ไม่วายให้ดนัยคนขับรถมารอรับเธอที่พอพักเพื่อไปส่งที่โรงพยาบาล“พี่ดนัยส่งมุกที่ข้างโรงพยาบาลก็ได้ค่ะ ไม่ต้องไปส่งถึงข้างใน”“แต่คุณอลันสั่งว่าให้ส่งถึงที่นะครับ”“นี่ก็ถึงแล้วค่ะ มุกไม่บอกพี่อลันหรอกนะคะ”“งั้นก็ตามใจคุณมุกครับ”เมื่อเคลื่อนออกไปแล้วมุกตาภาก็เดินข้ามถนนไปยังร้านฝั่งตรงข้าม อันที่จริงวันนี้เธอขายเวรบ่ายออกไปแล้วเพราะมีนัดสำคัญกับคนที่เธอเองก็ยังไม่เคยเจอตัวจริงหญิงสาวเดินเข้ามาในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง สายตามองหาคนที่นัดไว้และดูเหมือนอีกฝ่ายจะมารอเธออยู่แล้วพอเธอเดินเข้ามาคนที่นัดไว้โบกมือให้“สวัสดีค่ะ คุณนัดฉันไว้ใช่ไหมคะ” มุกตาภาทักทายไปตามมารยาท“อือ นักก่อนสิ”“คุณมีอะไรจะพูดกับฉันก็พูดมาเลยค่ะ ฉันไม่เวลาไม่มากหรอกนะคะ”“ก็เพราะเธอเอาแต่ทำงานแบบนี้ไม่รู้เลยว่าแฟนเธอน่ะแอบนอกใจ”“นอกใจเหรอคะ” หญิงสาวทวนคำ“นี่ไม่รู้เลยเหรอว่าเวลาที่เธอทำงานเวรกลางคืนน่ะแฟนเธอเขาก็แอบออกมาหาฉั
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 41 รางวัลของใคร nc
มุกตาภาขึ้นมานอนบนเตียงโดยมีอลันนอนกอดซ้อนอยู่ทางด้านหลัง“พี่อลันอย่ากอดแน่น”“แน่นที่ไหนแบบนี้กำลังดี มุกง่วงแล้วเหรอ”“นิดหน่อย”“แต่พี่ยังไม่อิ่มเลยนะ อยากเอาต่อ พี่รอมาตั้งหลายวันมุกจะให้พี่น้ำเดียวเองเหรอ”“พี่อลันก็ชอบพูดตรงเกิน”“แล้วทำไมต้องพูดอ้อมด้วยนะ อยู่กับเมียบนเตียงแบบนี้มันก็มีเรื่องเดียวที่จะพูด”“ไม่เหนื่อยเหรอคะ”“ไม่ครับ พี่เก็บแรงมาหลายวัน”“มุกจะยอมพี่ถ้าบอกว่าวันนี้แอบไปคุยเรื่องอะไรกับพี่ภู”“ไม่มีอะไรหรอกครับ”“แต่มุกว่าต้องมีค่ะ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ต้องคุยต่อหน้ามุกไปแล้ว มุกเพิ่งรู้ว่าพี่มีความลับกับมุก” มุกตาภารู้สึกว่าเรื่องที่เขาไปคุยกับภูวิศต้องเกี่ยวกับเธออย่างแน่นอน“มันไม่ใช่ความลับหรอกครับ แต่พี่ไม่อยากให้มุกไม่สบายใจ”“ยิ่งพี่ไม่บอกมุกก็ยิ่งไม่สบายใจนะคะ” หญิงสาวพลิกตัวกลับมามองหน้าคนรักที่ดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่“ถ้าพี่บอกไปแล้วจะไม่คิดมากใช่ไหม”“ค่ะ” หญิงสาวสัญญาไปก่อนแต่จะทำได้หรือเปล่ามันก็เป็นอีกเรื่อง“พี่ภูเล่าว่าเจอแฟนเก่าพี่”“แค่นี้เหรอคะ”“เธอถามถึงพี่ พี่ภูก็เลยบอกไปว่าพี่มีแฟนแล้ว”“แต่หน้าพี่ดูไม่สบายใจเลย มีอะไรหรือเปล่าคะ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 40 กินไอติม nc
คอนโดมิเนียมของอลันมุกตาภาเข้ามาแปรงฟันอาบน้ำอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่าแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปมันกำลังออกฤทธิ์ แต่ยังไม่ทันออกจากห้องน้ำอลันก็เดินตามเข้ามา หญิงสาวแปลกใจเพราะเธอจำได้ว่าตัวเองล็อกประตูห้องน้ำแล้ว“พี่อลันเข้ามาได้ยังไงคะ พี่จะรีบใช้ห้องน้ำเหรอคะ มุกอาบเสร็จพอดีค่ะ” หญิงสาวรีบปิดฝักบัวจากนั้นก็เดินไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำเพื่อจะสวมแต่ก็ช้ากว่าอลันเพราะตอนนี้เขาเข้ามาประชิดและรวบเอวของหญิงสาวไว้แล้ว“พี่อลันจะทำอะไรคะ”“อาบน้ำให้พี่หน่อยได้ไหม”“พี่ก็อาบเองสิคะ”“เมื่อกี้มุกบอกพี่เองนะครับว่าจะยอมตามใจพี่ทุกอย่าง อาบให้หน่อยนะคนเก่งของพี่” ชายหนุ่มทำเสียงอ้อนมุกตาภากำลังคิดหนักเพราะเมื่อกี้เธอพลาดเองที่ไปพูดกับเขาแบบนั้น“ถ้าอยากให้มุกอาบให้พี่ก็ถอยไปนิดสิคะ ยืนเบียดกันแบบนี้จะอาบได้ยังไงล่ะคะ”อลันหัวเราะก่อนจะยอมปล่อยเอวของหญิงสาวออกเขากระตุกปมผ้าเช็ดตัวไปแขวนไว้แล้วหยิบฝักบัวมาราดไปบนตัวเองจนชุ่มหญิงสาวกดครีมอาบน้ำใส่มือและหันมาใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าว ผิวหน้าแดงระเรื่อเมื่อเห็นเรือนร่างของเขาทุกสัดส่วนอย่างชัดเจน“ทำไมยังจะต้องอายอีกล่ะ มุกก็เคยเห็นพี่มาทั้ง
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 39 กระชับมิตร nc
ทางด้านอารัญที่ออกมาดื่มกับภูวิศได้เกือบหนึ่งชั่วโมงเขาก็ขอตัวกลับตอนนี้ชายหนุ่มเลยนั่งดื่มอยู่คนเดียวและคิดว่าอีกสักพักตนเองก็จะกลับแล้วเหมือนกันเขามองไปรอบๆ ร้านซึ่งนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะมักจะเป็นคู่หรือไม่ก็มากันเป็นกลุ่มจะมีแค่เขาคนเดียวที่นั่งอยู่ตามลำพัง ชายหนุ่มอดคิดถึงตัวเองไม่ได้เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยมีแฟนมาหลายคน แต่ไม่ว่าจะคบกับใครก็ถูกมารดากีดกันด้วยเหตุผลที่ว่าไม่มีใครเหมาะสมกับเขาสุดท้ายแล้วอารัญก็เลยเลิกที่จะสนใจผู้หญิงเพราะคิดว่าต่อให้คนนั้นสวยเก่งฐานะดีแค่ไหนก็ไม่สามารถพิชิตใจมารดาของเขาได้แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปอารัญก็เริ่มอยากจะมองหาใครสักคนเพราะการอยู่คนเดียวมันก็รู้สึกเหงาแต่ก็ยังไม่มีใครที่ทำให้เขารู้สึกอยากจะใช้ชีวิตด้วยเข้ามาเลยเขาสั่งเครื่องดื่มอีกหนึ่งแก้วและถ้าดื่มแก้วนี้หมดก็คงจะกลับแต่ดื่มไปได้เพียงครึ่งผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามา“อลันคะ โชคดีจังที่เจอคุณที่นี่” โชติชญาเดินเข้ามาทักทายเพราะคิดว่าเขาคืออลันอดีตคนรักของเธอ “ขอโทษนะครับคุณคงทักคนผิด” อารัญปฏิเสธเพราะเขาจำได้ว่าไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน“แหมเลิกกันไปแค่ปีเดียวทำเป็นจำโชไม่ไ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 38 แค่บอกมาว่าอยากได้อะไร
“พี่อลันจะพามุกไปไหนคะ” มุกตาภาถามขึ้นเมื่อรู้สึกว่าทางที่อลันกำลังขับรถไปนั้นไม่ใช่ทางกลับหอพักของเธอ“ไปคอนโดพี่ครับ มุกสัญญากับพี่แล้วนะว่าจะมาค้างกับพี่ถ้าวันต่อไปเป็นวันหยุดของมุก”“แต่พรุ่งนี้มุกมีนัดกับเมย์ค่ะ”“มุกนัดกับเพื่อนที่ไหนพรุ่งนี้พี่ไปส่งก็ได้”“พี่อลันคะ พรุ่งนี้มุกต้องตื่นเช้ามากๆ เลยค่ะ ถ้าไปค้างกับพี่อลันมุกกลัวตื่นสาย”“วันหยุดทั้งทีจะรีบตื่นเช้าทำไม มุกมีธุระอะไรสำคัญขนาดนั้นเหรอครับ”“ธุระสำคัญสิคะสำคัญมากๆ ด้วยมุกรอวันนี้มานานแล้วค่ะ”“แล้วบอกพี่ได้ไหมล่ะว่าธุระที่ว่านั้นคืออะไร”“ถ้ามุกบอกพี่แล้วพี่จะคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระหรือเปล่าล่ะ”“ก็ลองบอกมาก่อนสิครับ แต่พี่ว่ามุกโตแล้วคงไม่ทำอะไรไร้สาระหรอกมั้ง”“มุกเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนอื่นมองยังไง แต่สำหรับมุกมันเป็นสิ่งที่มุกรอค่ะ”“พูดแบบนี้ทำให้พี่ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าพรุ่งนี้มุกกับเมล์นัดกันทำอะไรถึงต้องตื่นแต่เช้า”“เรานัดกันแย่งกดบัตรคอนเสิร์ตค่ะ” มุกตาภาบอกเขาไปตามตรงเพราะถึงวันที่เธอไปดูคอนเสิร์ตเขาก็ต้องรู้“บัตรคอนเสิร์ตมันซื้อยากขนาดนั้นเชียวเหรอครับ” เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนจึงทำให้แปลกใจว่าทำ
บางทีคุณอาจจะชอบ
บำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย
Me'JinJIn98.8K viewsOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์
Beefy Cat115.5K viewsขย้ำรักเลขา
C569.2K viewsเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี79.7K viewsเหนือเจ้าขา
ศรีอักษรรินทร์197 viewsคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร108 viewsComeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน
พิชา - Phicha48 viewsอลิสกับเล่าสามีทั้งหลาย
ราตรีสีรุ้ง248 views
