3 ไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น มิลค์จัดเตรียมสำรับอาหารพื้นบ้านง่ายๆที่ทำจากวัตถุดิบสดใหม่ในไร่ลงบนโต๊ะอาหารอย่างเรียบร้อย แต่บรรยากาศบนโต๊ะกลับไม่ได้น่าเจริญอาหารเลยสักนิด

อันดาใช้ปลายนิ้วเขี่ยอาหารในจานไปมา สีหน้าแสดงความรังเกียจอย่างชัดเจน เธอผลักจานอาหารออกห่างตัวทันที

“นี่อะไรคะพี่คิริน แกงอะไรหน้าตาน่ากลัว มีแต่ผักกับเนื้ออะไรก็ไม่รู้ อันดาทานไม่ได้หรอกนะ ท้องไส้อันดายิ่งบอบบางอยู่ด้วย เดี๋ยวก็อาหารเป็นพิษพอดี” อันดาส่งเสียงบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ

คิรินขมวดคิ้วมุ่น มองอาหารตรงหน้าแล้วเงยหน้ามองแฟนสาว

“ก็ที่นี่ต่างจังหวัด จะให้หาอาหารหรูๆจากไหน มากินให้อิ่มเถอะน่า”

“อ้าว! นี่พี่ว่าอันดาเรื่องมากเหรอคะ” อันดาวางช้อนกระแทกจานเสียงดัง สีหน้าบึ้งตึงขึ้นทันที

“ตั้งแต่ขับรถมาถึงที่นี่ พี่ไม่เคยตามใจอันดาเลยสักอย่าง แถมยังเอาผู้หญิงบ้านนอกคนนั้นมาป้วนเปี้ยนใกล้ตัวอีก หรือว่าพี่รำคาญอันดาแล้ว!”

คำพูดตัดพ้อและท่าทางเอาแต่ใจเริ่มทำให้คิรินรู้สึกปวดขมับขึ้นมาจริงๆ เขาอุตส่าห์หนีความวุ่นวายจากเมืองกรุงมาเพื่อหาความสงบ แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นเสียงบ่นไม่หยุดหย่อนของแฟนสาว

จังหวะนั้น มิลค์ที่ยืนสงบเสงี่ยมรอเก็บจานอยู่มุมห้องเผลอขยับตัวขยับเท้าเล็กน้อย แต่อันดาที่กำลังหงุดหงิดมองเห็นพอดี จึงหันมาจิกกัดใส่ลูกจ้างสาวทันที

“นี่เธอ! ยืนทำหน้าซื่อตาใสอยู่ได้ ไปหาอะไรอย่างอื่นมาให้ฉันกินเดี๋ยวนี้เลยนะ เอาแบบสะอาดๆ รสชาติใช้ได้หน่อย ไม่ใช่อาหารสิ้นคิดแบบนี้!”

มิลค์สะดุ้งรีบก้มหน้าลงต่ำ

“เอ่อ...ในครัวตอนนี้มีไข่เจียวกับวัตถุดิบสดแค่นี้ค่ะคุณผู้หญิง ถ้าจะเอาอาหารอื่นต้องรอให้คนงานไปซื้อในตลาดตัวอำเภอพรุ่งนี้เช้าค่ะ”

“อ้อ! เถียงเหรอ? เป็นแค่คนงานรับจ้างแท้ๆ กล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน!” อันดาเสียงสูงใส่ด้วยความโมโหที่ไม่ได้ดั่งใจ

คิรินเริ่มทนไม่ไหว เขาตบโต๊ะเบาๆเพื่อเบรกสถานการณ์

“พอได้แล้วอันดา! เขาเป็นแค่แม่บ้าน จะไปหาอาหารหรูมาจากไหนถ้าไม่ใช่ตลาดในเมือง เลิกหาเรื่องคนอื่นสักทีได้ไหม!”

อันดาอ้าปากค้าง น้ำตาคลอหน่วยด้วยความตกใจที่คิรินขึ้นเสียงใส่เธอเป็นครั้งแรก ก่อนจะลุกพรวดออกจากโต๊ะอาหารแล้ววิ่งหนีขึ้นห้องพักไปทันที

คิรินถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย เขากวาดสายตามองมิลค์ที่ยืนตัวลีบอยู่มุมห้องด้วยความเกรงใจ จึงเอ่ยบอกเสียงเรียบ

“เธอเก็บโต๊ะแล้วกลับไปพักผ่อนเถอะ”

มิลค์รีบพยักหน้ารับคำแล้วก้มหน้าก้มตาเก็บจานชามออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คิรินนั่งนิ่งอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบและความหงุดหงิดที่สุมอยู่ในอก

หลังจากมิลค์เก็บกวาดโต๊ะอาหารและเดินออกจากบ้านไปแล้ว คิรินก็นั่งนิ่งอยู่ลำพังเพื่อสงบสติอารมณ์นานเกือบชั่วโมง ความเงียบงันรอบตัวทำให้เขาเริ่มทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ และรู้สึกผิดขึ้นมาลึกๆ เขาไม่น่าใช้อารมณ์หรือขึ้นเสียงใส่อันดาแบบนั้นเลย แฟนสาวอุตส่าห์ดั้นด้นขับรถไกลมาหาเพราะความเป็นห่วงและคิดถึง แต่เขากลับปล่อยให้ความหงุดหงิดเรื่องอื่นมาลงที่เธอ

เมื่อคิดได้ดังนั้น คิรินจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน เปิดประตูเข้าห้องนอนใหญ่ที่อันดาพักอยู่

ภาพที่เห็นคือร่างบางของแฟนสาวกำลังนอนคว่ำหน้าซุกหมอนสะอื้นไห้ตัวโยนจนน่าสงสาร ความรู้สึกผิดในอกของคิรินพุ่งสูงขึ้นไปอีก เขาเดินเข้าไปใกล้เตียงนอนอย่างเงียบเชียบก่อนจะทรุดตัวลงนั่งลงข้างๆ

“อันดา...” คิรินเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว พร้อมกับวางมือลงบนกลุ่มผมนุ่มแล้วลูบเบาๆอย่างปลอบโยน

“พี่ขอโทษนะ ที่เมื่อกี้พูดจาแรงใส่อันดาแบบนั้น พี่ไม่ได้ตั้งใจจะหงุดหงิดใส่อันดาเลย”

ทันทีที่ได้ยินเสียงและสัมผัสคุ้นเคย อันดาก็รีบพลิกตัวลุกขึ้นโผเข้ากอดเอวสอบของคิรินแน่น ซบใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาลงกับอกกว้าง จากนั้นก็ปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเดิม

“ฮือ...พี่ใจร้ายกับอันดาจังเลยค่ะพี่คิริน” อันดาพูดทั้งสะอื้น มือบางกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นด้วยความน้อยใจ

“ตั้งแต่ที่คุณแม่ของพี่เกลียดและไล่อันดาออกจากบ้าน อันดาก็ไม่มีใครแล้วนะคะ พออันดาขับรถมาไกลเพื่อมาหาพี่ด้วยความเป็นห่วง แต่พี่กลับมาดุมาขึ้นเสียงใส่อันดาต่อหน้าคนงานต่ำต้อยพวกนั้นอีก”

คิรินรู้สึกเจ็บแปล๊บในอกเมื่อได้ยินคำตัดพ้อ ยิ่งเห็นน้ำตาของคนที่เขารักยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นแฟนที่แย่ เขาโอบกอดร่างบางเข้ามาแนบอก กระชับวงแขนแน่นเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและคำขอโทษ

“โอ๋...ไม่ร้องนะอันดา พี่ขอโทษจริงๆ” คิรินก้มลงกดจูบซับน้ำตาที่ข้างขมับของเธออย่างอ่อนโยน

“พี่สัญญาว่าต่อไปนี้จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ไร่นี่คือบ้านของเรา ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาทำให้เธอเสียใจอีก อย่าร้องไห้เลยนะคนดี”

อันดายังคงซบหน้าออดอ้อนอยู่ในอ้อมอกแกร่ง ริมฝีปากที่ซ่อนอยู่หลังไหล่หนากระตุกยิ้มสมใจชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมาทำเสียงสะอื้นน่าสงสารต่อเพื่อตอกย้ำให้คิรินยิ่งรู้สึกผิดและมั่นใจในความรักที่เธอมีให้เขามากขึ้นไปอีก