Semua Bab หัวใจต้องมนตรา: Bab 71 - Bab 80

เมื่อหญิงสาวเปิดประตูห้องเข้าไปเธอได้ยินเสียงของบิดาเอ่ยถาม “ตะวันมาแล้วเหรอลูก” “พ่อดูแข็งแรงขึ้นมากเลยนะคะ สีหน้าก็ดูดีขึ้นด้วย” “พ่อไม่เป็นอะไรแล้วรู้สึกแข็งแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำไป คุณหมอมาร์ตินบอกพ่อว่าถ้าไม่มีอาการแทรกซ้อน อีกไม่นานพ่อก็กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ แต่พ่ออยากกลับไปพักฟื้นเมืองไทยมากกว่า หมอบอกว่าถ้าจะกลับไปเมืองไทยคงจะต้องรออีกสักพักให้พ่อแข็งแรงมากกว่านี้ก่อน” “ตะวันได้คุยกับคุณหมอมาร์ตินเกี่ยวกับอาการของพ่อ คุณหมอบอกไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ตะวันก็เลยคิดว่าจะกลับเมืองไทยพรุ่งนี้เช้า พ่อไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ” “แล้วจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหรือลูก” “เรียบร้อยแล้วค่ะ พ่ออยู่ได้นะคะ” “ตะวันไม่ต้องห่วงพ่อนะลูกพ่ออยู่ได้ เมื่อวานคุณปิยภัศร์โทรมาคุยกับพ่อเขาบอกว่า ถ้าหมออนุญาตให้พ่อออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไร เขาจะให้พ่อไปพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านพักของเขา ที่นั่นจะมีคนดูแลพ่อเป็นอย่างดี แล้วเขาก็สั่งให้เพื่อนของเขาจัดหาพยาบาลพิเศษมาเฝ้าพ่ออีกด้วย ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายเขาจะเป็นคนรับผิดชอบเอ

เมื่อเมธาวีอยู่ตามลำพังกับปิยภัศร์ก็ให้รู้สึกอึดอัด เพราะเขามองเธอแทบจะตลอดเวลา ไม่ว่าเธอจะเดินไปไหนหรือไปทำอะไรก็ตามก็จะมีสายตาของเขาติดตามไปด้วย สุดท้ายก็เลยตัดสินใจว่าจะต้องไปดำเนินการตามแผนที่คิดไว้ เมื่อหญิงสาวจะเดินออกจากห้องก็ได้ยินเสียงถามขึ้นมาทันที “คุณจะไปไหนตะวัน” “ฉันรู้สึกหิวน้ำก็เลยจะไปดื่มน้ำส้มคั้นสักแก้วเดี๋ยวกลับมา ถ้าคุณง่วงจะนอนก่อนก็ได้นะคะไม่ต้องรอ” “ผมยังไม่ง่วง” ปิยภัศร์ตอบกลับมาทันที เมธาวียิ้มอยู่คนเดียวโดยที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็น “อีกสักพักก็คงจะง่วง” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองและเดินออกจากห้องไป เธอจัดการรินน้ำส้มคั้นมาสองแก้วพร้อมกับมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวังก่อนที่จะเริ่มแผนการร้าย เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นจึงหยิบยานอนหลับผสมลงไปในแก้วน้ำส้มคั้นคนให้เข้ากัน จากนั้นก็ถือเดินเข้าไปในห้องพบว่าปิยภัศร์อาบน้ำเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้เขาก็สวมใส่เสื้อคลุมเพียงตัวเดียว เธอมองเขาแล้วก็หน้าแดงด้วยความเขินอายที่เขาแต่งตัวไม่ค่อยจะเรียบร้อย ปากก็ชักชวนให้เขาทานน้ำส้ม “ฉันเตรียมน

ขณะที่กำลังยืนคุยกันอยู่นั่นเองเสียงโทรศัพท์มือถือของเมธาวีก็ดังขี้น เธอเอ่ยขอตัวไปรับโทรศัพท์โดยทิ้งให้ทั้งคู่ยืนคุยกันตามลำพัง กันต์พูดกับอดีตแฟนสาวว่าถ้าเธอกลับไปอเมริกาเมื่อไร หรือมีปัญหาอะไรให้ติดต่อเขาได้ทุกเวลา โดยไม่ลืมที่จะยื่นนามบัตรส่งให้เธอ เมธาวีคุยโทรศัพท์กับปิยภัศร์สักพักก็วางสาว และเดินกลับไปสมทบกับมินตรา ซึ่งเป็นจังหวะที่กันต์ขอตัวไปทำธุระพอดี ในตอนนั้นเองที่กวินและปิยภัศร์เดินตรงมาสมบทกับพวกเธอ เขาอยากรู้ว่าเมื่อกี้มินตราายืนคุยอยู่กับใคร แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถาม ทั้งสี่คนตกลงกันว่าจะแยกย้ายกันไปซื้อของเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา และอีกสองชั่วโมงจะกลับมาเจอกันที่เดิมโดยกวินแยกตัวไปกับมินตรา ส่วนปิยภัศร์ก็ถูกเมธาวีทั้งลากทั้งจูงให้เขาเดินตามเธอไปที่โน่นที่นี่ตามแต่ใจเธอต้องการ และก็มาหยุดอยู่ที่แผนกเสื้อผ้าผู้ชายแบรนด์เนมชื่อดัง หญิงสาวให้เขาลองชุดโน้นชุดนี้ตามที่เธอเลือก สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเลือกเสื้อผ้าลำลองให้เขาสองชุด ซึ่งเขาก็รู้สึกพอใจในสิ่งที่เธอเลือกให้ สองวันต่อมาปิยภัศร์และเมธาวีต้องไปร่วมงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าพร้อมกัน

เมื่อเมธาวีกลับมาจากที่ทำงานก็ขึ้นไปอาบน้ำ ขณะที่กำลังจะลงบันไดก็ได้ยินเสียงคนกำลังลื้อค้นข้าวของ หญิงสาวหันมองรอบกายเพื่อหาอาวุธแล้วก็ได้ไม้เบสบอลอันเหมาะมือ เธอหยิบมาถือพร้อมกับย่องลงมาข้างล่าง แล้วก็พบว่ามีชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังรื้อค้นข้าวของในลิ้นชัก เธอจึงถือไม้เบสบอลเดินลงมายืนเผชิญหน้าโดยไม่เกลงกลัวอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับตนเอง “ยกมือขึ้น!” ชายแปลกหน้ายกมือขึ้นตามคำสั่งพร้อมทั้งหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว “นายเป็นใคร! เข้ามาทำอะไรในบ้านหลังนี้ คิดจะเข้ามาขโมยของมีค่าที่นี่ล่ะสิ” “ไม่ใช่นะ! คุณกำลังเข้าใจผิดผมแค่กำลังจะหาของ” “เข้าใจผิดอะไรก็ฉันเห็นกับตาว่านายกำลังรื้อค้นข้าวของในบ้านหลังนี้ ถ้าไม่เรียกว่าหัวโขมยแล้วจะให้เรียกว่าอะไร” “ผมไม่ใช่ขโมย...ผมเป็นน้องชายของเจ้าของบ้านหลังนี้” “อะไรนะ! ไว้หนวดไว้เครายังกับมหาโจร แต่กลับมาอ้างตัวว่าเป็นญาติกับเจ้าของบ้าน รู้ไว้ซะด้วยนะว่าเจ้าของบ้านหลังนี้ไม่มีพี่น้องที่ไหนเพราะเขาเป็นลูกคนเดียว ทีหลังจะอ้างอะไรล่ะก็หาข้อมูลมาให้ดีซะก่อน ทีน

เมื่อป้าวรรณอยู่ในห้องครัวตามลำพังกับคุณภูริ เธอเลยถือโอกาสนี้สอบถามถึงความรู้สึกของชายหนุ่มที่มีต่อคุณเมธาวี และก็ย้ำให้เขารู้ว่าหญิงสาวเป็นบุคคลที่พี่ชายของเขารักมาก เธอไม่อยากที่จะให้พี่น้องต้องมาทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้ แต่ภูริกลับยอมรับว่าเขาสนใจเธอจริง อีกทั้งยังบอกอีกด้วยว่าในสนามของความรักก็ไม่มีคำว่ามิตรภาพ หรือเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง อีกอย่างหญิงสาวก็ไม่ใช่ตุ๊กตาหากแต่เป็นคนมีชีวิตจิตใจ ไม่ใช่ว่าเราบอกจะเอาแล้วเราจะได้ มันต้องขึ้นอยู่กับความต้องการของเธอด้วย ภูริพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่ว่า “ป้าวรรณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับผมพอจะดูออกว่าพี่ภัศร์รู้สึกยังไงกับตะวัน เพราะฉะนั้นป้าสบายใจได้เลยครับ ว่าผมจะไม่เข้าไปเป็นตัวแทรกระหว่างพวกเขาสองคนอย่างแน่นอน นอกเสียจากว่าตะวันเขาใจตรงกับผมอันนั้นมันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะความรักเป็นเรื่องของหัวใจของคนสองคนที่จูนตรงกัน มันจะไม่มีใครผิดหรือใครถูกในสงครามแห่งความรักหรอกครับ” พูดจบก็เดินออกไปปล่อยให้ป้าวรรณกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่เพียงลำพัง หลังจากที่กวินรู้ว่าภูริลงมาจากเช