Semua Bab หัวใจต้องมนตรา: Bab 81 - Bab 90

เขาไม่ตอบเธอแต่ตั้งคำถามให้เธอตอบ “คุณเคยรักใครบ้างไหมตะวัน” “ก็ต้องเคยอยู่แล้วแต่นั่นมันตั้งแต่สมัยเรียนที่อเมริกาโน่น คุณรู้ไหมฉันกล้าบอกรักเขาก่อนด้วยนะ” “คุณไม่รู้หรือครับว่าเรื่องแบบนี้...ผู้ชายควรเป็นฝ่ายเริ่มก่อน” “แต่มันก็ไม่มีบทบัญญัติว่าผู้หญิงจะเป็นฝ่ายบอกรักผู้ชายก่อนบ้างไม่ได้ ตอนนั้นฉันก๋ากั่นมากเลยนะ และฉันก็ไม่เคยนึกเสียใจที่ทำแบบนั้น ความรักครั้งนั้นมันอยู่กับฉันไม่นานหรอกค่ะ เพราะเราต่างรู้ดีว่ามันไม่ใช่ก็เลยเลิกลากันไป ป่านนี้เขาคงจะแต่งงานมีลูกไปแล้ว คุณล่ะคะเคยรักผู้หญิงคนอื่นอีกบ้างไหม หรือว่าผิดหวังในความรักครั้งแรกจนกลายเป็นคนไร้หัวใจ” ชายหนุ่มหันมามองหน้าเธอนิ่งนานก่อนจะเอ่ยวาจา “ถ้าผมบอกว่าผมรักคุณแล้วคุณจะทำยังไง” “ฉันก็จะบอกคุณว่าขอบคุณที่รักกันยังไงล่ะคะ ความรักเป็นสิ่งสวยงามและคุณเองก็มีความสุขแบบพวกเขาได้” เธอชี้ไปที่กวินกับมินตราหรือแม้แต่สู่ขวัญกับธันยธร “ขอเพียงคุณยอมเปิดใจให้โอกาสกับตัวเองอีกสักครั้ง ครั้งนี้คุณอาจจะโชคดีกว่าคราวก่อน” “ผมถามอะไ

จากนั้นเขาก็ฉุดกระชากหญิงสาวออกมาจากร้านอาหาร เขาเปิดประตูรถพร้อมกับผลักตัวเธอเข้าไปในรถอย่างแรง ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปขึ้นนั่งประจำที่คนขับ ปิยภัศร์พยายามอย่างยิ่งที่จะระงับอารมณ์โกรธที่พุ่งพล่านอยู่ในขณะนี้ เพราะเขารู้ว่าเธอไม่ได้เต็มใจที่จะออกมาเจอกับไอ้เสี่ยบ้ากามนั่น แต่เธอทำไปเพราะกลัวว่าจะเกิดผลเสียกับธุรกิจของเขา ชายหนุ่มขับรถออกไปด้วยความเร็ว ใบหน้าหล่อนั้นบึ้งตึง ด้วยความเคืองหญิงสาวที่ออกมาทานข้าวกับเสี่ยหื่นบ้ากามคนนั้นตามลำพัง เขาโทรศัพท์ส่วนตัวเพื่อสั่งให้ลูกน้องไปจัดการกับไอ้เสี่ยนั่นที่มันกล้ามาล้วงคองูเห่าและบังอาจมายุ่งกับผู้หญิงของเขาอีกด้วย ส่วนเมธาวีนั้นกลับรู้สึกว่ามีอาการประหลาดเกิดขึ้นกับเธอแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หญิงสาวมีความรู้สึกว่าเนื้อตัวร้อนรุ่มขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ “ร้อนจังเลยค่ะทำไมฉันถึงร้อนแบบนี้ คุณเร่งแอร์อีกนิดได้ไหมคะ” ปิยภัศร์เร่งแอร์ให้แรงขึ้นตามที่เธอต้องการ ทั้งที่เขารู้สึกว่ามันเย็นอยู่แล้วด้วยซ้ำ หญิงสาวลูบไล้มือไปตามเนื้อตัวของตนเอง ‘เกิดอะไรขึ้นกับเรา!’ เธ

เมธาวีรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากนั้นไม่นาน เมื่อพบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา ด้วยเนื้อตัวเปล่าเปลือยภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ทำให้เธอกรีดร้องออกมาพร้อมกับเข้าไปทุบตีหยิกข่วนเขาจนหน้าอกของเขาแดงไปหมด “กรี๊ดดด...คุณภัศร์คุณทำอะไรฉัน ทำไมคุณเป็นคนแบบนี้ คุณไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเลย” ปิยภัศร์กอดเมธาวีเอาไว้เพื่อล็อคให้เธอหยุดทุบตีเขา แต่หญิงสาวไม่ยอมหยุดกรีดร้องจนเขาต้องขู่ “คุณจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้เลยใช่ไหมตะวัน และก็หยุดกรีดร้องแบบนี้ซะทีไม่อย่างนั้นผมจะจูบคุณเพื่อยุติเสียงกรี๊ดบ้าๆ นั่น เอาไหมคุณจะลองไหม” เขาพลิกร่างบางของเธอลงไปนอนอยู่ใต้ร่างหนาของเขาแทน “ทีนี้คุณก็ฟังผมถ้าคุณจำเรื่องราวเมื่อวานนี้ไม่ได้ ผมจะเป็นคนทบทวนให้คุณฟังเอง เมื่อเย็นวานคุณไปพบไอ้เสี่ยบ้ากามนั่น ทั้งที่รู้ว่ามันจ้องอยากจะได้คุณตาเป็นมัน แล้วคุณก็เสียรู้ไอ้เสี่ยหื่นนั่นโดยถูกมันวางยาปลุกเซ็กส์ คุณจำได้หรือยังว่าอาการแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับคุณเมื่อวานนี้มาจากสาเหตุอะไร และผมก็เป็นคนไปช่วยคุณเอาไว้ ถ้าผมไปไม่ทันป่านนี้คุณก็คงจะต้องเป็นของไ

หนึ่งเดือนต่อมา...มินตรามักจะยุ่งอยู่กับงานไม่ค่อยมีเวลาให้กับกวินมากนัก พอเธอมีเวลาว่างก็เลยไปหาเขาที่คอนโด และกะว่าจะอยู่กับเขาทั้งวันเป็นการชดเชยเวลาที่ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยจะมีเวลาดูแลเขา มินตราเปิดประตูห้องเข้าไปด้วยกุญแจที่เขาเคยให้ไว้ เนื่องจากอยากที่จะเซอร์ไพรสเขา แต่กลับพบว่าชายหนุ่มนอนอยู่ใต้ผ้าห่มที่คลุมตั้งแต่เอวของเขาลงไป เผยให้เห็นแผ่นอกแข็งแรงของเขา เธอยิ้มเพราะเวลาที่กวินหลับเขาดูเหมือนเด็กแต่รอยยิ้มนั้นก็ต้องเลือนไป สาเหตุเพราะมีผู้หญิงนุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวเหนือเข่าผืนเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำ มินตรารู้สึกทั้งตกใจและเสียใจในขณะที่หญิงสาวคนนั้นกลับไม่รู้สึกอะไรที่พบเธอ หญิงสาวรีบวิ่งออกมาจากคอนโดแห่งนั้นตรงไปที่รถและขับออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ทิศทาง ในที่สุดก็ตัดสินใจไปหาเมธาวีที่บ้านของปิยภัศร์ เมื่อไปถึงป้าวรรณก็ออกมาต้อนรับพร้อมกับสั่งให้เด็กไปบอกคุณเมธาวี จากนั้นก็ไปจัดการหาเครื่องดื่มย็นๆ มาให้มินตรา เมื่อเมธาวีเดินลงมาหามินตรา เธอพบสิ่งผิดปกติบางอย่าง นัยน์ตาของพี่สาวแดงก่ำราวกับว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเธอ

มินตราแอบมองเขาจากทางหน้าต่างห้องนอนโดยไม่เปิดไฟ ด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทุกวันนี้เวลาเธอหลับตาก็ยังเห็นภาพของวันนั้นได้อย่างชัดเจน กวินพยายามที่จะอธิบายให้เธอฟังหลายครั้งแต่เธอไม่ฟังและยังไม่พร้อมที่จะฟัง เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะรับความจริงที่เขาจะบอกได้ ที่จริงคงจะต้องพูดว่าเธอกลัวคำตอบของเขามากกว่าถึงได้ประวิงเวลาที่จะพบปะหรือว่าพูดคุยกับเขา และนั่นทำให้หญิงสาวไม่ยอมรับการติดต่อกับเขาไม่ว่าในกรณีใด เธอยังคงทำงานอย่างหนักและพักผ่อนน้อยอย่างต่อเนื่อง มินตรารู้ดีว่าสุขภาพของเธอตอนนี้กำลังย่ำแย่ แต่สิ่งที่แย่ยิ่งกว่าก็คือสภาพจิตใจ ไม่ว่าจะทำอย่างไรมันก็ไม่สามารถกลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิมได้ เธอจึงเลือกที่จะทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการทำงานจนลูกน้องของเธอเป็นห่วง แต่ไม่สามารถพูดเตือนอะไรได้ถึงแม้ว่าอยากที่จะทำก็ตามที พนักงานบางคนจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องของเธอด้วยความเป็นห่วงสุขภาพของเจ้านาย แต่ไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไร เย็นวันหนึ่งกวินแวะมาที่บ้านของปิยภัศร์เพื่อปรับทุกข์ เขาดื่มจนเมามายและพูดความในใจให้เพื่อนของเขาฟัง “นายว่าฉันควรจะทำ