บทที่ 74

            เมื่อเมธาวีอยู่ตามลำพังกับปิยภัศร์ก็ให้รู้สึกอึดอัด เพราะเขามองเธอแทบจะตลอดเวลา ไม่ว่าเธอจะเดินไปไหนหรือไปทำอะไรก็ตามก็จะมีสายตาของเขาติดตามไปด้วย สุดท้ายก็เลยตัดสินใจว่าจะต้องไปดำเนินการตามแผนที่คิดไว้ เมื่อหญิงสาวจะเดินออกจากห้องก็ได้ยินเสียงถามขึ้นมาทันที

            “คุณจะไปไหนตะวัน”

            “ฉันรู้สึกหิวน้ำก็เลยจะไปดื่มน้ำส้มคั้นสักแก้วเดี๋ยวกลับมา ถ้าคุณง่วงจะนอนก่อนก็ได้นะคะไม่ต้องรอ”

            “ผมยังไม่ง่วง” ปิยภัศร์ตอบกลับมาทันที เมธาวียิ้มอยู่คนเดียวโดยที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็น

            “อีกสักพักก็คงจะง่วง” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองและเดินออกจากห้องไป

            เธอจัดการรินน้ำส้มคั้นมาสองแก้วพร้อมกับมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวังก่อนที่จะเริ่มแผนการร้าย เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นจึงหยิบยานอนหลับผสมลงไปในแก้วน้ำส้มคั้นคนให้เข้ากัน จากนั้นก็ถือเดินเข้าไปในห้องพบว่าปิยภัศร์อาบน้ำเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้เขาก็สวมใส่เสื้อคลุมเพียงตัวเดียว เธอมองเขาแล้วก็หน้าแดงด้วยความเขินอายที่เขาแต่งตัวไม่ค่อยจะเรียบร้อย ปากก็ชักชวนให้เขาทานน้ำส้ม

            “ฉันเตรียมน้ำส้มมาเผื่อคุณแก้วหนึ่งด้วยค่ะ ดื่มเป็นเพื่อนกันนะคะ”

            “ยังไม่ต้องรีบก็ได้”

            ชายหนุ่มเดินเข้ามาจับไหล่บอบบางของอีกฝ่ายไว้ทั้งสองข้าง พร้อมกับก้มหน้าลงมาสูดดมความหอมของแก้มนวลใส

            “อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะ คุณทานน้ำส้มที่ฉันเตรียมมาเผื่อคุณก่อนดีกว่า” หญิงสาวยื่นแก้วน้ำส้มให้กับเขา ชายหนุ่มจะรับแก้วน้ำส้มที่เธอยื่นให้แต่เขากลับเปลี่ยนใจ

            “ผมเอาแก้วนี้” ปิยภัศร์หันไปหยิบแก้วน้ำส้มอีกแก้วที่วางอยู่ในถาด

            “แต่ว่าแก้วนั้นฉัน...”

            ชายหนุ่มไม่ฟังคำทักท้วงของหญิงสาวเขาดื่มน้ำส้มคั้นจนหมดแก้ว เมธาวีแอบยิ้มในใจก็คิดว่า

            ‘นายเสร็จฉันแน่บอกให้ดื่มแก้วนี้ก็ไม่เอา ทำเป็นคนฉลาดสุดท้ายก็พลาดจนได้ รู้จักตะวันน้อยไปซะแล้ว’

            “คุณก็ดื่มเข้าสิไหนบอกกับผมว่าหิวน้ำไม่ใช่เหรอ มายืนมองผมตาแป๋วอยู่ได้เดี๋ยวก็ปล้ำซะหรอก”

            “ค่ะๆ จะดื่มเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ” เธอรีบดื่มน้ำส้มแก้วนั้นจนหมดจากนั้นปิยภัศร์ดึงเธอเข้ามากอด

            “อย่าเพิ่งค่ะ” ตะวันผลักอกของเขาเอาไว้

            “มีปัญหาอะไรอีกล่ะตะวัน”

            “ปัญหานะไม่มีหรอกค่ะเพียงแต่ว่าฉันอยากจะขออาบน้ำก่อน ใส่เสื้อผ้าชุดนี้มาทั้งวันแล้วสกปรกออกค่ะ ให้เวลาฉันอาบน้ำสักครู่นะคะ ขอแค่วิ่งผ่านน้ำเท่านั้นเองรับรองเลยว่าจะไม่ให้คุณต้องรอนาน”

            “คุณนี่ยุ่งจริงๆ”

            “นะคะ...นะให้ฉันอาบน้ำก่อน” เมธาวีพูดจาออดอ้อนชายหนุ่ม

            “ก็ได้เร็วๆ แล้วกัน ตะวันคุณรู้ตัวไหมว่าคุณเป็นผู้หญิงที่เรื่องมากที่สุดในโลก”

            “ก็ทราบตอนที่คุณบอกฉันนี่ล่ะค่ะ” เธอจูบปลายคางของเขาก่อนที่จะวิ่งเข้าห้องน้ำไป

            “เกือบไปแล้วสิเราคืนนี้จะรอดไหมเนี่ย ไม่รู้ว่าอีกนานหรือเปล่ากว่าที่ยาจะออกฤทธิ์” เธอพยายามถ่วงเวลาด้วยการอาบน้ำให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

            ปิยภัศร์นอนรออยู่สักพักก็รู้สึกมึนหัว ทำไมถึงได้รู้สึกง่วงแบบนี้เขาพยายามสลัดหัวแรงๆ เผื่อจะช่วยให้หายง่วงลงได้บ้าง และเมื่อเห็นว่าเมธาวีไม่มีทีท่าจะออกมาซะทีก็เลยตะโกนถาม

            “ตะวันทำไมคุณถึงได้อาบนานนักผมเริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะ”

            “เสร็จแล้วค่ะเสร็จแล้ว แหมคุณนี่ใจร้อนจังเลยนะคะ” หญิงสาวสวมเสื้อคลุมทับเสื้อนอนออกมาจากห้องน้ำ

             “มานั่งตรงนี้สิเร็วเข้า”

            ชายหนุ่มตบมือลงตรงที่ว่างข้างตัว หญิงสาวเดินอ้อมไปอย่างว่าง่ายภายในใจก็คิดว่าทำไมเขายังไม่ง่วงอีก หรือว่าปริมาณยานั่นมันน้อยเกินไป จะทำยังไงดีนะถ้ายานั้นใช้กับเขาไม่ได้ผล ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็เธอต้องแย่แน่เลย ชายหนุ่มดึงหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอด

            “ทำไมชักช้านักไม่ทันใจเลย”

            เขากอดเธอเอาไว้ก่อนจะจับเธอให้นอนลงกับเตียง ปิยภัศร์บรรจงจูบไปตามซอกคอขาวผ่องและไล่สูงขึ้นไปจนถึงติ่งหู เขาใช้ฟันขบลงไปเบาๆ เป็นการทักทาย

            มือของเขาลูบไล้ไปที่ทรวงอกหยุ่นมืออย่างย่ามใจหญิงสาวถึงกับตัวสั่นไปกับสัมผัสของเขา เธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านขัดขืนเขา ได้แต่ปล่อยให้เขาเป็นผู้ชักนำและสัมผัสเธอตามแต่ที่ใจของเขาปรารถนา ได้แต่ภาวนาให้ยานอนหลับออกฤทธิ์ไวไว

            ก่อนที่เธอจะเพลี่ยงพล้ำตกเป็นของเขา เสียงครางต่ำลึกดังลอดออกมาปิยภัศร์รู้สึกพึงพอใจที่หญิงสาวไม่มีท่าทีที่จะขัดขืน ยิ่งทำให้เขาจงใจสัมผัสและปลุกเร้าเธอด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวล อย่างที่ไม่เคยปฏิบัติกับใครมาก่อนเลย...

            เขาเลื่อนริมฝีปากจูบเธอไล่มาตั้งแต่หน้าผาก ดวงตา ลงมายังริมฝีปากชมพูระเรื่อที่เผยอเพียงเล็กน้อย เมธาวีเกือบจะขาดใจไปกับจูบอันอ่อนหวานและรัญจวนใจที่เขามอบให้ เธอตอบสนองจูบเขากลับไปอย่างขลาดๆ กลัวๆ มันทำให้จูบที่เธอได้รับกลับมานั้นทำเอาเธอยิ่งกว่าอ่อนแรง จากจุมพิตที่อ่อนหวานในตอนแรกของเขาเปลี่ยนเป็นจูบที่ดุเดือดรุนแรงและเรียกร้องมากขึ้นตามอารมณ์รักที่โหมอยู่ภายใน

            ปิยภัศร์จูบต่ำลงมาทีละนิดอย่างจงใจ มือของเขาดึงปมเสื้อคลุมที่เธอสวมใส่อยู่ ใบหน้าของเขาก็กลับ มาซุกไซ้ไปที่ซอกคอของเธอ ส่วนมือก็ซุกซนเลื่อนต่ำลงไปที่หน้าท้องแบนราบของตะวัน ผ่านเสื้อนอนตัวบางที่หญิงสาวสวมใส่ เธอรู้สึกเสียวซ่านไปหมดและคิดว่าตนเองนั้นจะทนกับสัมผัสที่เขามอบให้ได้นานแค่ไหนกัน มือเล็กเข้ากุมท้ายทอยของชายหนุ่ม ในขณะนั้นเองที่หญิงสาวเริ่มรู้สึกว่ายาคงจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว เพราะดูเหมือนเขาจะนิ่งไปเธอเลยลองเรียกเขาดู

            “คุณภัศร์คะ...คุณภัศร์”

            “อือ...” เขาขานรับเธออยู่ในลำคอพร้อมกับคิด ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกง่วงงุนได้ขนาดนี้นะ

            “คุณยังไม่ง่วงอีกเหรอคะ หรือว่ายานอนหลับแค่สองเม็ด ยังน้อยเกินไปสำหรับคุณ”