บทที่ 75

            “อะไรนะ! คุณวางยานอนหลับผมเหรอตะวัน”

            “เปล่าซะหน่อย คุณเป็นคนแย่งน้ำส้มแก้วนั้นของฉันไปดื่มเองนะ ง่วงก็นอนซะนะคะ”

            ปิยภัศร์หลับอยู่บนตัวของเมธาวี ทำให้เธอต้องค่อยๆ ผลักให้เขาหลุดออกไปจากตัวเธอ พร้อมกับจัดให้เขานอนในท่าที่สบายที่สุด

            “เฮ้อ...เกือบไปแล้ว”

            จากนั้นก็ทิ้งตัวนอนลงอีกฝั่งหนึ่งของเตียง และพยายามนอนให้ห่างตัวเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

            ปิยภัศร์รู้สึกตัวในตอนเช้า โดยมีหญิงสาวนอนซบอกเขาอยู่ แขนของเธอกอดเอวของเขาเอาไว้ พอเขาคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เขาเสียรู้เธอโดยดื่มน้ำส้มแก้วพิเศษแก้วนั้น ทำให้เขาอยากจะปลุกหญิงสาวขึ้นมาชำระความ แต่พอเห็นเธอนอนหลับซบอกของเขาอย่างมีความสุข ก็ไม่อยากที่จะแกล้งเขาเพียงแค่จูบหน้าผากของเธอเท่านั้น

            “คุณนี่แสบจริงๆ เลยนะตะวัน และนอนขี้เซาแบบนี้ถ้าผมนึกจะปล้ำคุณขึ้นมาจะทำยังไง”

            เมื่อเธอขยับตัวเขาก็แกล้งทำเป็นยังหลับอยู่ เมธาวีลืมตาขึ้นมาพร้อมกับตกใจที่ทำไมตัวเองถึงได้มานอนซบอกเขาแบบนี้

            “ตายละทำไมเราถึงได้มานอนตรงนี้ได้ ดีนะที่เขายังไม่ตื่นไม่ได้การละรีบไปดีกว่า ก่อนที่จะเขาจะตื่นขึ้นมาจัดการกับเรา” เธอเผลอพูดออกมาตามความคิดของตัวเอง ด้วยคิดว่าเขาคงจะไม่ได้ยินในสิ่งที่พูด...พูดจบก็เตรียมจะลุกขึ้น แต่ว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ทำเช่นนั้น อ้อมแขนแข็งแรงก็โอบกอดเธอไว้แน่น

            “คุณจะหนีไปไหน”

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะ...นอนหลับสบายไหมคะ” ตะวันทักทายเขาด้วยน้ำเสียงสดใส

            “ถามทำไมผมก็ต้องหลับสบายอยู่แล้ว ด้วยน้ำส้มแก้วพิเศษที่คุณเตรียมไว้ให้ผม คุณวางแผนไว้ตั้งแต่แรกใช่ไหมตะวัน คุณนี่ร้ายกาจมากเลยนะ จะให้ผมจัดการกับความร้ายกาจของคุณยังไงดี”

            หญิงสาวทำหน้าใสซื่อแล้วตอบเขากลับไป

            “ที่จริงน้ำส้มแก้วนั้นฉันเตรียมมาไว้สำหรับตัวเอง คุณลองคิดทบทวนดูให้ดี ฉันไม่ได้เป็นคนยื่นน้ำส้มแก้วนั้นให้คุณ แต่ตัวคุณเองต่างหากที่หยิบน้ำส้มแก้วนั้นไปดื่มทั้งที่ฉันห้ามไว้แล้ว”

            “นี่คุณกำลังจะบอกว่าเป็นเพราะผมทำตัวเองงั้นสิ”

            “ฉันไม่ได้พูดนะคะคุณเป็นคนพูดเองนะ ส่วนตัวฉันแค่คิดเท่านั้น”

            “ตะวัน” ปิยภัศร์เรียกเธอเสียงดัง

            “คุณจะตะโกนเรียกฉันทำไมคะ ฉันก็อยู่ใกล้ตัวคุณแค่นี้เองแค่พูดเบาๆ ก็ได้ยินแล้วค่ะ แต่ว่าตอนนี้คุณปล่อยฉันเถอะนะคะ ฉันหิวข้าวแล้ว เราลงไปทานอาหารเช้ากันดีกว่านะที่รัก”

            ชายหนุ่มแทบไม่เชื่อหูตัวเองกับสิ่งที่ได้ยิน

            “เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไรนะ คุณเพี้ยนไปหรือว่าผมหูฝาด”

            “คุณได้ยินไม่ผิดหรอกฉันเรียกคุณว่าที่รัก...ปล่อยฉันก่อนนะ” จากนั้นเธอก็ใช้ความว่องไวหนีเอาตัวรอดเข้าไปในห้องน้ำจนได้

            ด้านกวินกำลังเดินตามหามินตรา  เขาได้กลิ่นหอมของอาหารก็เลยเดินเข้าไปในครัว และก็ไม่ผิดหวังเขาพบแฟนสาวกำลังยืนประกอบอาหารอยู่ที่หน้าเตา จึงเดินเข้าไปสวมกอดเธอจากทางด้านหลังและก้มลงสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากแก้มนวล

            “หอมจังเลยครับ”

            “อรุณสวัสด์ค่ะ...หอมอะไรคะ”

            “แก้มของคุณและก็อาหารด้วย เช้านี้มีเมนูอะไรให้ผมกินบ้าง”

            “ซุปมักกะโรนีหมูค่ะ คุณหิวหรือคะ ยังจะทานข้าวต้มรวมมิตรทะเล ซุปมักกะโรนีหมู หรือว่าจะทานอาหารเช้าแบบฝรั่งดีคะ”

            “ผมยังไม่หิวไว้รอทานพร้อมกับนายภัศร์และน้องสาวของคุณดีกว่า...เมื่อคืนคุณนอนหลับสบายหรือเปล่า ส่วนผมนอนไม่ค่อยจะหลับเลยมันคอยแต่จะคิดถึงคุณ อยากที่จะไปนอนกอดคุณ แต่คุณใจร้ายกลับสั่งให้ผมไปนอนที่โซฟา” เขาพูดพร้อมกับจูบไซ้ซอกคอของเธอ

            “ปล่อยค่ะอย่าทำรุ่มร่ามแบบนี้สิคะเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

            เมธาวีเดินเข้ามาเห็นฉากสวีทฮาร์ทของพวกเขาเข้าพอดีเธอเลยเอ่ยแซว

            “นี่ตะวันเข้ามาขัดจังหวะอะไรใครหรือเปล่าคะ”

            “ใช่เลยครับ...คุณน่าจะเข้ามาช้ากว่านี้อีกสักนิด”

            “เหรอคะ...งั้นเดี๋ยวตะวันออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้ค่ะ”

            “ไม่ต้องออกไปหรอกจ้ะมาช่วยพี่จัดโต๊ะอาหารดีกว่า”

            “ได้เลยค่ะ”

            ระหว่างที่กำลังทานอาหารกันอยู่นั้นเมธาวีเอ่ยปากชวนมินตราไปเดินห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นบางอย่าง กวินและปิยภัศร์เลยขอตามไปด้วยโดยจะอุทิศตัวเป็นสารถีและคนช่วยถือของให้

            เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้ามินตราและเมธาวีก็ขอตัวไปเดินซื้อของ โดยยืนยันให้พวกเขาสองคนนั่งรออยู่ในร้านกาแฟเพราะเกรงว่าเขาจะเบื่อซะก่อน สองพี่น้องเดินเลือกดูเสื้อผ้ากันอยู่เลยไม่ได้สังเกตเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเดินตรงมา

            “ฟ้า”

            สองสาวหันไปทางต้นเสียงนั้น

            “กันต์คุณกลับมาเมืองไทยตั้งแต่เมื่อไรคะ ครั้งล่าสุดที่เราเจอกันดูเหมือนคุณจะได้งานทำที่อเมริกา แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ได้คะ”

            “ผมกลับมาประชุมที่นี่อีกสองวันถึงจะกลับคุณสบายดีนะ”

            “สบายดีค่ะ”

            เมธาวีรู้สึกคุ้นหน้ากันต์แต่ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว ถ้าจำไม่ผิดดูเหมือนชายหนุ่มจะเคยคบหาดูใจกับพี่สาวของเธออยู่พักหนึ่ง ซึ่งเป็นระยะเวลาอันสั้นก่อนที่จะเลิกลากันไปด้วยความเข้าใจ