ตอนที่ 5 อย่าคิดตุกติก

ตอนที่ 5

อย่าคิดตุกติก

เช้าวันต่อมา ม่านไหมตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปโรงพยาบาลกับเวหา

“เธอต้องตรวจร่างกายอย่างละเอียด ถ้าทุกอย่างโอเค เดี๋ยวเราไปคุยกับนักโภชนาการกันต่อ”

ชายหนุ่มบอกกำหนดการก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นรถไปด้วยกัน

แม้จะตกลงเซ็นสัญญากันแล้วแต่เวหาก็ยังไม่ไว้วางใจ ภายนอกม่านไหมดูแข็งแรงดีทุกอย่างก็จริง แต่ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วอาจจะเจ็บป่วยหรือมีความบกพร่องตรงไหนก็ได้

ตอนแรกพวกเขาคิดว่าจะอุ้มบุญโดยใช้ไข่ของดารัณผสมกับน้ำเชื้อของเขาแล้วฉีดเข้าไปในมดลูกของแม่อุ้มบุญ แต่เพราะตอนนั้นเขาไม่ได้หาข้อมูลอย่างจริงจัง

และช่วงที่คุณหญิงแม่ของเขารบเร้าต้องการจะอุ้มหลาน ก็เป็นช่วงที่ม่านไหมลำบากต้องใช้เงินพอดีเขาเลยรีบยื่นข้อเสนอไป ก่อนจะมารู้ความจริงในวันเดียวกันนั้นเองว่า จะใช้การทำกิฟต์หรือเด็กหลอดแก้วกับสาวโสดไม่เคยมีบุตรอย่างม่านไหมไม่ได้ ทำให้ต้องเปลี่ยนวิธีมาเป็นการทำให้ท้องแบบธรรมชาติแทน

นั่นจึงทำให้เวหาหนักใจไม่ หากต้องทำเรื่องอย่างว่ากับลูกสาวของแม่บ้าน ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติเขาก็คงไม่ทำ

ส่วนตัวดารัณเองแม้จะตกลงให้ใช้วิธีนั้นแต่ลึกๆ เธอเจ็บใจที่ต้องยอมให้สามีไปนอนกับผู้หญิงอื่น

‘แต่ผมจะเก็บวิธีนั้นไว้เป็นทางเลือกสุดท้ายนะ คนรู้จักผมแนะนำคลินิกมา ผมจะลองถามดู ถ้าเค้ายอมฉีดเชื้อเข้ามดลูกคนที่ไม่ใช่เมียให้ ผมก็ไม่ต้องมีอะไรกับเด็กนั่น'

เวหากล่าวกับภรรยาว่าถ้าไม่จำเป็นเขาจะไม่มีอะไรกับม่านไหมเด็ดขาด

‘อีกอย่าง เด็กนั่นผ่านผู้ชายมากี่คนแล้วก็ไม่รู้’

คิดมาถึงตรงนี้เวหาก็อดชำเลืองมองคนที่กำลังนั่งตัวลีบอยู่ที่เบาะข้างคนขับไม่ได้

หน้าตาสวยรูปร่างดีขนาดนี้แถมพ่อแม่ก็ทำแต่งานแทบไม่เคยหยุดไม่เคยลา ไม่รู้ว่าลับหลังพ่อแม่จะแอบทำอะไรบ้าง

‘มีเยอะแยะไปที่คนท่าทางเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้แต่ชีวิตจริงเหลวแหลก ไม่แน่…เด็กนี่อาจจะมั่วมาเยอะแล้วก็ได้ ที่ตอบตกลงก็เพราะเห็นว่าได้ทั้งเงินทั้งผู้ชาย! '

ในขณะที่เวหาคิดดูแคลนอยู่ในใจ แต่ม่านไหมไม่ได้รับรู้อะไรเลย ตั้งแต่ขึ้นรถมาหญิงสาวก็นั่งก้มหน้านิ่งด้วยความเกร็งและกังวล

ที่เกร็งเพราะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายรังเกียจตัวเองแต่ยังต้องนั่งรถมาด้วยกัน ส่วนที่กลัวก็เพราะเรื่องเมื่อคืนทำเอาเธอเก็บมาคิดจนนอนไม่หลับ สุดท้ายได้งีบไปเล็กน้อยช่วงก่อนเช้ามืดเท่านั้น เช้าวันนี้เธอจึงตื่นมาด้วยอาการมึนหัวอย่างหนัก จนกังวลว่าจะมีผลอะไรกับการตรวจหรือเปล่า

‘ถ้าผลออกมาว่าเราสุขภาพไม่ดีล่ะ แบบนี้จะถูกยกเลิกสัญญาแล้วต้องคืนเงินหรือเปล่า?’

ใครจะว่าไม่มีศักดิ์ศรีก็ได้ ม่านไหมยอมรับ แต่ตอนนี้เธอไม่พร้อมที่จะคืนเงินจริงๆ เพราะเงินก้อนนั้นเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยให้พ่อเธอหายป่วยและครอบครัวกลับมามีความสุขเหมือนเดิม

แม้ว่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อจะทำให้ม่านไหมสะเทือนใจจนอยากยกเลิกสัญญา แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับความจริงว่าคนจนอย่างเธอไม่มีทางให้เลือกมากนัก

จะเจ็บจะช้ำก็ต้องทน…จะโดนดูถูกก็ต้องยอม

'ท่องไว้…เพื่อพ่อแม่ เพื่อครอบครัว! '

แต่ม่านไหมก็ไม่ต้องกังวลใจนานนัก เพราะผลตรวจออกมาพบว่าร่างกายของเธอแข็งแรงดีผลเลือดก็ปกติ จะมีก็แต่เรื่องโภชนาการที่เป็นปัญหาเล็กน้อย เพราะเธอและพ่อแม่เน้นกินให้อิ่มท้องในราคาสบายกระเป๋าเรื่องโภชนาการถึงจะรู้ว่าสำคัญแต่ก็จำเป็นต้องทำเป็นลืมเพราะเงินทองที่มีอยู่อย่างจำกัด

“ฉันคิดถูกจริงๆ ที่ให้เธอมาอยู่ที่บ้าน ถ้าให้อยู่บ้านตัวเองจะกินอะไรเข้าไปบ้างก็ไม่รู้”

เวหาพูดพลางส่งสายตาดุๆ ไปให้ม่านไหมที่ปกติก็กลัวชายหนุ่มอยู่แล้วตอนนี้เลยยิ่งกลัวเข้าไปอีก

"ต่อไปนี้เธอต้องกินอาหารตามที่นักโภชนาการบอก เดี๋ยวฉันจะให้แม่บ้านอีกคนเตรียมอาหารให้และคอยดูเธอกินด้วย เพราะฉะนั้นอย่าได้คิดตุกติก หรือกินตามใจปากเป็นอันขาด! "

ม่านไหมรีบรับคำ ในใจก็คิดค่อนขอดว่า

‘ดุขนาดนี้ใครจะไปกล้าตุกติก!’

ข่าวดีในวันนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องสุขภาพของม่านไหมเท่านั้น แต่คลินิกที่ได้รับการแนะนำมาก็ยังตกลงเรื่องฉีดน้ำเชื้ออีกด้วย เวหาเลยกลับบ้านด้วยความดีใจ ตั้งใจจะบอกข่าวดีกับดารัณและถือโอกาสออกไปฉลองด้วยมื้อค่ำสุดหรูและตบท้ายคืนนี้ด้วยเซ็กส์ที่ไม่ได้มีมาระยะหนึ่งแล้ว

ก่อนหน้านี้ดารัณเครียดเรื่องอุ้มบุญจนไม่มีอารมณ์บนเตียง เขาก็ยอมตามใจเธอ แต่ตอนนี้ทุกอย่างคลี่คลายแล้ว เพราะฉะนั้น…

'คืนนี้โดนจัดหนักแน่ เตรียมตัวไว้เลยดารัณ! '

“ไม่เอาค่ะ ดาด้าเหนื่อย”

ดารัณพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แถมยังขยับหนีไม่ยอมให้เวหาเข้าใกล้อีกด้วย

“ดารัณ เราไม่ได้มีอะไรกันมานานแล้วนะ ผมเป็นผู้ชาย ผมมีความต้องการ ก่อนแต่งเราตกลงกันไว้แล้วนี่”

เวหาตัดพ้อ รู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมากที่นอกจากดารัณจะทำท่าไม่รู้สึกอะไรกับข่าวดีของเขาแล้ว หญิงสาวยังปฏิเสธดินเนอร์คืนนี้และพอเขาพยายามเข้าไปโอบกอดเพื่อออดอ้อนเอาใจหญิงสาวก็เบี่ยงตัวหลบ

เรื่องบนเตียงยิ่งไม่ต้องพูดถึง แค่เกริ่นขึ้นมาก็ทำหน้าบูดบึ้งอย่างที่เห็น

“ก็ดาด้าเหนื่อยนี่คะ”

“เหนื่อยอะไร วันนี้คุณไม่ได้ทำงานสักหน่อย ผมซะอีกที่ตระเวนไปทั้งโรงพยาบาลทั้งคลีนิกตั้งสามที่”

“นี่คุณโทษดาด้าเหรอคะ? ใช่สิ…ดาด้ามันไม่ดี มีลูกให้คุณไม่ได้”

“ไม่ใช่อย่างนั้น”

"ไม่ใช่อย่างงั้นแล้วยังไงคะ? "

“นี่คุณจะเริ่มทะเลาะใช่ไหม?”

“ดาด้าไม่มีอารมณ์ ถ้าคุณอยากมากนักก็ช่วยตัวเองไปค่ะ”

“ผมช่วยตัวเองมาเป็นปีแล้วนะดารัณ ก่อนแต่งคุณสัญญาจะไม่บกพร่องเรื่องนี้ไง?”

ดารัณไม่ตอบ ได้แต่เดินไปหยิบกระเป๋าถือใบเล็กทำท่าเหมือนจะออกไปข้างนอก เวหาเห็นอย่างนั้นก็ร้องถามเสียงร้อนรน

"เดี๋ยวก่อนดารัณ คุณจะไปไหน? "

“ไปธุระค่ะ”

“แต่คุณเพิ่งกลับเข้ามาเองนะ”

“ค่ะ เพิ่งกลับเข้ามาแล้วก็เพิ่งนึกได้ว่ามีธุระเรื่องอื่น ดาด้าไปก่อนนะคะ”

“แล้วดินเนอร์ของเราล่ะ ผมจองร้านไว้แล้วนะ”

“ไว้วันหลังละกันค่ะ วันนี้ดาด้าไม่หิว”

พูดจบก็เดินออกไป ไม่สนใจสายตาของสามีที่มองตามหลังไปเลยแม้แต่น้อย

***