ตอนที่ 4 ทำไมต้องเป็นมัน

ตอนที่ 4

ทำไมต้องเป็นมัน

ม่านไหมกลับมาหาแม่ที่โรงพยาบาล พอเห็นหน้าลูกสาวนางแพรก็รีบปรี่เข้ามาเล่าถึงความคืบหน้าในการรักษาสามีด้วยสีหน้าเบิกบาน

“โธ่เอ้ย! แม่คิดไปเองแท้ๆ นึกว่าโรคนี้ไม่มีทางหาย ต้องป่วยติดเตียงหรือไม่ก็เป็นอัมพฤกษ์อัมพาตไปเลย”

ม่านไหมยิ้มให้แม่อย่างเข้าใจ อยากจะบอกว่าที่แม่คิดไว้ตอนแรกก็ไม่ผิดนัก แต่เพราะ “เงิน” ตัวเดียวที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

“ต้องขอบคุณคุณเวหามากๆ เลย แม่นึกว่าเค้าจะไล่แม่ออกแล้วซะอีก”

ม่านไหมไม่กล้าบอกความจริงว่าได้เงินค่ารักษาพ่อมาจากไหนจึงโกหกแม่ไปว่าเธอไปขอร้องคุณวรนุชให้รับเธอเข้าทำงานแทนแม่ ตอนแรกคุณวรนุชไม่ยอมแต่คุณเวหาช่วยพูดให้แถมยังให้เธอยืมเงินมาจ่ายค่ารักษาพ่ออีกด้วย

“แต่หนูต้องไปอยู่บ้านเค้าเพื่อทำงานใช้หนี้ แม่ไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ? “ม่านไหมจำใจต้องโกหกต่อ เพราะเธอนึกหาเหตุผลอื่นที่ฟังขึ้นกว่านี้ไม่ได้เลย

รอยยิ้มจางลงจากใบหน้าของนางแพร มือเหี่ยวย่นวางลงบนฝ่ามือของลูกสาว

“แม่ไม่ว่าอะไรหรอก แม่กลัวแต่ม่านจะโกรธที่พ่อแม่ทำให้ลูกลำบาก”

นางแพรกับสามีก็เหมือนพ่อแม่ทั่วไปที่อยากให้ลูกสุขสบายและได้ดีกว่าตัวเอง แต่สุดท้ายกลายเป็นว่าลูกของนางต้องมาลำบากเพราะพ่อแม่

ม่านไหมเห็นท่าทางเศร้าสร้อยของแม่ก็รีบบีบมือเพื่อปลอบใจ

“หนูไม่โกรธเลยค่ะแม่ หนูดีใจด้วยซ้ำที่ช่วยพ่อกับแม่ได้ พ่อกับแม่คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตหนูเลยนะคะ”

ว่าแล้วสองแม่ลูกก็โอบกอดปลอบโยนกันและกัน แม้จะมีความกังวลอยู่ลึกๆ แต่ม่านไหมก็ปลอบใจตัวเองว่าสิ่งที่เธอทำเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอและครอบครัวแล้ว

หลังกลับจากโรงพยาบาล ม่านไหมก็กลับบ้านเพื่อไปเก็บเสื้อผ้าย้ายไปอยู่บ้านของเจ้านาย

กว่าจะฝ่ารถติดไปถึงบ้านได้ก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว โชคดีที่วันนี้คุณวรนุชกับสามีไม่อยู่ ส่วนเวหากับดารัณออกไปงานเลี้ยงไม่แน่ใจว่าจะกลับเมื่อไหร่ แต่ถึงยังไงเธอก็ไม่กังวลเพราะห้องพักของเธออยู่คนละฝั่งกับห้องนอนของทั้งคู่อยู่แล้ว

ม่านไหมจัดของพลางนึกถึงสายตาของดารัณที่มองเหยียดเธอตลอดเวลา ส่วนเวหาถึงจะไม่แสดงออกเท่าภรรยาแต่ม่านไหมก็รับรู้ได้ว่าชายหนุ่มเองก็ไม่ได้ชอบหน้าเธอสักเท่าไหร่ แค่คิดว่าจะต้องเจอกับสายตาแบบนั้นตลอดหนึ่งปีที่อยู่ที่นี่ม่านไหมก็รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกแล้ว

‘โชคดีที่ไม่ต้องอยู่ใกล้กัน ค่อยหายใจคล่องขึ้นมาหน่อย’

ใช้เวลาเพียงไม่นานหญิงสาวก็จัดเก็บของใช้ส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ในขณะที่เตรียมตัวจะอาบน้ำเข้านอนก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมา

“อ้าว! มีแต่ตู้ ไม่มีน้ำเลย”

ม่านไหมพึมพำเบาๆ เมื่อเปิดตู้เย็นขนาดเล็กที่เวหาให้คนเอามาตั้งไว้ในห้อง คงเพราะไม่รู้ว่าเธอจะมาวันไหนเลยยังไม่มีใครเอาน้ำดื่มมาแช่ไว้

ม่านไหมไม่อยากลงไปยุ่มย่ามข้างล่างแต่ความกระหายน้ำก็มีมากจนคิดว่าถ้าปล่อยไว้คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ๆ

“เราแค่ไปหยิบน้ำเปล่ามากิน คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”

ว่าแล้วก็ย่องออกจากห้อง ค่อยๆ เดินลงบันไดให้มีเสียงน้อยที่สุด ซึ่งก็ได้ผล เพราะเวหาและดารัณที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านพอดีและแวะเข้าไปคุยกันในห้องนั่งเล่นข้างๆ บันไดไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีคนอยู่ตรงนั้น ทั้งคู่จึงคุยกันด้วยเสียงปกติเพราะไม่คิดว่าใครจะได้ยิน

"ทำไมถึงต้องเป็นเด็กนั่นด้วย เป็นคนอื่นไม่ได้หรือไงคะ?" ดารัณในชุดเดรสสั้น แต่งหน้าทำผมจัดเต็มโยนกระเป๋าลงไปบนโซฟาก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกอดอก ท่วงท่าราวกับนางพญาเหมือนเช่นเคย

เวหาค่อยๆ วางสูทพาดไว้กับพนักพิง ก่อนจะไปนั่งข้างๆ ภรรยา

“ก็ไหนว่าคุณตกลงแล้วไง”

"ดาด้าตกลงเรื่องอุ้มบุญ แต่ดาด้าไม่ชอบยัยเด็กนั่น! จะมีลูกทั้งที มีกับคนอื่นที่ดีกว่าลูกแม่บ้านไม่ได้เหรอคะ? "

“ที่ดีกว่านี้เค้าก็คงไม่รับงานหรอก ถึงรับก็อาจจะหัวหมอมาเล่นตุกติกกับเราทีหลัง เด็กนี่เหมาะที่สุดแล้ว หัวอ่อน พูดง่าย อีกอย่างพ่อแม่เค้ายังต้องพึ่งพาเราอีกเยอะ ตอนนี้เราถือไพ่เหนือกว่า”

สิ่งที่ได้ยินทำเอาม่านไหมถึงกับสะอึก หญิงสาวอยากเดินหนีไปตอนนี้เลย แต่ติดที่ไม่คุ้นเคยกับสถานที่เลยต้องค่อยๆ หาจังหวะแอบย่องออกไปซึ่งนั่นก็ทำให้เธอต้องทนฟังคำพูดบาดใจต่อไปอีกหลายประโยค

"ไม่รู้ล่ะ ยังไงดาด้าก็ไม่ชอบอยู่ดี เราใช้วิธีอื่นไม่ได้เหรอคะ? "

“วิธีอื่น วิธีไหน? นี่ผมกำลังช่วยคุณอยู่นะ”

ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของเวหาเต็มไปด้วยความลำบากใจ

"เราเปลี่ยนเป็นทำกิ๊ฟต์ไม่ได้เหรอคะ?" ดารัณถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“แบบนั้นม่านไหมก็ทำไม่ได้เพราะขาดคุณสมบัติ และที่สำคัญ…มันปิดเป็นความลับไม่ได้ คุณก็รู้นี่ “

ดารัณนิ่งไป เหตุผลที่เวหาเปลี่ยนใจมาใช้วิธีนี้เพราะตามกฏหมายแล้วการอุ้มบุญต้องเกิดจากหญิงที่เคยผ่านการคลอดบุตรด้วยวิธีธรรมชาติมาแล้ว ซึ่งม่านไหมไม่มีคุณสมบัตินั้น

“แถมกว่าจะทำเสร็จต้องติดต่อยื่นเอกสารกับหน่วยงานนั่นนี่เยอะแยะมากมาย เรื่องที่เรามีลูกเองไม่ได้ก็คงแพร่กระจายออกไป…”

เวหาหยุดคำพูดไว้แค่นั้น แต่แค่มองตาก็รู้ใจ ดารัณรู้ดีว่าส่วนที่ละไว้ก็คือถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป พ่อแม่ของเขาก็คงเสียหน้าที่ลูกสะไภ้มีลูกให้ไม่ได้ และความกดดันทั้งหมดทั้งมวลก็จะย้อนกลับมาที่เธอ

ดวงตาที่ถูกแต่งแต้มสีสันไว้อย่างงดงามดูเศร้าลง

“ผมรู้ว่าคุณอึดอัดที่ต้องให้ลูกแม่บ้านมาท้องแทน ผมเองก็อึดอัดไม่น้อยไปกว่าคุณ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเด็กคนนั้นเป็นคนเดียวที่ผมพอจะไว้ใจให้ทำเรื่องนี้ได้”

“คุณต้องสัญญานะคะว่าจะไม่ให้มันมาเทียบเท่าดาด้าได้”

“ยังไงเด็กนั่นก็ไม่ทีทางเทียบคุณได้อยู่แล้ว”

ได้ยินอย่างนั้นดารัณก็มีสีหน้าดีขึ้น รอยยิ้มเริ่มกลับมา

“งั้น ถ้ามันคลอดแล้ว คุณต้องรีบไล่มันออกจากบ้านเราไปนะคะ ดาด้าไม่อยากเห็นหน้ามัน”

"อืม!" เวหารีบรับคำทันที

"อดทนหน่อยนะ ไว้เราได้ลูกเมื่อไหร่ ผมจะไม่ให้เด็กนั่นมาวุ่นวาย มาทำให้คุณรำคาญใจได้อีกเป็นอันขาด! "

จากนั้นสองสามีภรรยาก็ยิ้มให้กัน โดยไม่รู้เลยว่าที่นอกห้อง มีร่างๆ หนึ่งค่อยๆ ย่องออกไปจากตรงนั้นพร้อมกับความปวดร้าวในหัวใจ

***

ขอเม้นหน่อยนะคะ นักอ่านที่น่ารัก ถ้าเม้นเยอะ เดี๋ยวเย็นนี้มาอีกตอน อิอิ