บททั้งหมดของ ตามจีบจอมราช: บทที่ 11 - บทที่ 14

11แล้วใครเขาอยากกอดมึงเรื่องราวของเหตุการณ์เมื่อคืนยังเป็นที่ถูกพูดถึงอยู่ตลอดจนเวลานี้เป็นเวลาสิบโมงกว่า ๆ แล้วคนในตลาดก็ยังคงพูดถึงทั้งจอมราชและพลอยใสจันจ้าวได้ยินแม่ค้า พ่อค้าพูดเรื่องนี้มาตั้งแต่ย่างก้าวเดินเข้ามาในตลาด จนเกือบจะสุดตลาดแล้วก็คงได้ยินตลอดแป๋วและนุชที่วันนี้มาเดินด้านในตลาดเป็นเพื่อนกับจันจ้าวนั้นได้แต่แอบมองหน้าของจันจ้าวเป็นระยะ ๆ คอยสังเกตสีหน้าของจันจ้าว แต่แล้วสีหน้าจันจ้าวที่ปรากฏให้เห็นนั้นมีแต่รอยยิ้ม ถึงแม้ว่าจะเป็นการยิ้มที่ดูฝืนก็เถอะ“พี่แป๋ว พี่นุชจ๊ะ จันว่าตรงนี้น่าจะไม่มีของอะไรที่เราต้องซื้อแล้วนะจ๊ะ เราเดินกลับกันไปดีไหมจ๊ะ” จันจ้าวหันหลังกลับมามองสองสาวที่เดินตามหลังอยู่ ก่อนที่จะเอ่ยประโยคเมื่อกี้ขึ้น“จ้ะน้องจัน วันนี้เราจะทำอะไรกินกันจ๊ะ ไหน ๆ ก็เป็นวันหยุดของพวกเราทั้งที”“นั้นสิจ๊ะ พี่อยากกินส้มตำ น้องจันว่าดีไหม” พี่นุชพูดขึ้นบ้าง“ก็ดีนะจ๊ะ เราทำกันเองดีกว่าไม่ต้องไปซื้อ จันจะได้โชว์ฝีมือการตำส้มตำให้พี่ ๆ ได้กิน ถึงแม้ว่าพี่ ๆ จะกินบ่อยแล้วก็เถอะ”“ฮ่า ๆ” สองสาวประสานเสียงขำ“งั้นเราไปซื้อมะละกอ และของที่ต้องใช้กันดีกว่าจ้ะ”“จ้ะ”ทั้งส

13แล้วพี่จอมจะไปส่งหนูในฐานะอะไรจอมราชเอารถของจันจ้าวมาคืนเพราะว่าตอนที่จันจ้าวกลับจากอู่นั้นเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เจษกรณ์ออกจากอู่พอดี เจษกรณ์เลยอาสามาส่งจันจ้าวที่บ้าน จันจ้าวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะว่าหมดแรงในการขับรถแล้ว เพราะเขาคนนั้นคนเดียว!เมื่อขับรถมาถึงหน้าบ้านของจันจ้าวแล้วนั้นจอมราชเดินเข้าไปเลยโดยไม่ได้กดกริ่งแต่อย่างใด หันซ้ายหันขวามองหาเจ้าของบ้านแต่ไร้วี่แววเจ้าของบ้าน จนกระทั้งเดินไปหลังบ้านก็ได้ยินเสียงเมี้ยว ๆ ดังขึ้น เดินเข้าไปเรื่อย ๆ เห็นว่าเป็นคนที่ตนเองตามหาอยู่จันจ้าวกำลังนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กในมือก็ถืออาหารเปียกของแมวไว้ด้วย แมวตัวสีขาว คงจะเป็นแมวของข้างบ้านเพราะว่าบ้านของจันจ้าวนั้นไม่ได้เลี้ยงแมว‘เมี้ยว’ เสียงแมวร้องดังขึ้นมาและเดินมายังที่จอมราชยืนอยู่ค่อย ๆ เอาหัวไปถู ๆ บริเวณขาของจอมราช จันจ้าวหันตามแมวมาเห็นว่าใครมาบ้านของตนเองก็ตกใจอยู่“เอ้า พี่จอมจ๋ามาได้ยังไงล่ะจ๊ะ” จันจ้าวยืนขึ้นนำมือมาปัดเศษหญ้า เศษดินที่ติดกางเกง ก้าวเดินไปหาจอมราชที่กำลังก้มองแมวอยู่ “ไม่ลองอุ้มน้องล่ะจ๊ะ น้องน่ารักนะไม่ดื้อด้วย” จันจ้าวเห็นว่าอีกคนไม่อุ้มสักที ตนเองเลยตัดสิน