บททั้งหมดของ ตามจีบจอมราช: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทนำเสียงซ่อมรถดังทั่วทั้งอู่ซ่อมรถ มีทั้งลูกน้องที่กำลังลองเครื่องให้กับลูกค้าเพื่อเช็กดูว่ารถที่ซ่อมไปโอเคหรือยัง ต้องซ่อมตรงไหนเพิ่มเติมหรือไหม ทว่าตอนนี้เจ้าของอู่นั่นกำลังยืนมองเด็กแสบประจำซอยที่เดินร้องเพลงมาแต่ไกล ในมือข้างซ้ายถือปิ่นโตสีครีม ในมือข้างขวาถือแก้วน้ำแดงโซดาของโปรดของตนเอง เมื่อเจ้าตัวเห็นว่าผู้ใดกำลังยืนมองอยู่ก็รีบเร่งวิ่งมาทางด้านหน้าของอู่ เจ้าของอู่ได้แต่ยืนหน้านิ่งต้อนรับเด็กแสบที่กำลังจะวิ่งมาถึงตนเองในไม่ช้า อีกคนมัวแต่วิ่งจนไม่ได้ดูพื้นว่ามีก้อนหินวางอยู่สะดุดล้มหน้าคะมำอยู่ พวกลูกน้องทั้งหลายที่ได้ยินเสียงโอดโอยของเด็กแสบรีบวิ่งออกมาดูเพื่อเห็นว่าด้านหน้าเป็นภาพเด็กแสบกำลังนั่งเบะปากเตรียมตัวที่จะร้องไห้อยู่ ก็หัวเราะลั่น เจ้าของอู่อย่าง 'จอมราช' เห็นท่าทางของลูกน้องตนเองและเด็กแสบแล้ว อีกฝ่ายคงจะไม่หยุดหัวเราะ ส่วนอีกคนที่กำลังนั่งเบะก็คงใกล้จะร้องไห้ในเร็ว ๆ นี้เป็นแน่ จอมราชเลยได้ไล่ให้ลูกน้องของตนเองกลับไปทำงานแบบเดิม ส่วนเจ้าเด็กแสบนั้นก็คงเป็นต้องหน้าที่ตนเองอีกตามเคยที่ต้องเป็นคนไปพยุงตัวให้ลุกขึ้น ไม่นั้นคงนั่งเบะปากเตรียมจะร้องไห้อยู่แบบนั้น

2จันโสด... ผ่านไปแล้วสามวัน‘เอ้าเร่เข้ามาเอ้าเร่เข้ามา’เสียงร้องเพลงดังลั่นของจันจ้าวทำให้คนที่ได้ยินนั้นเหมือนเป็นเรื่องที่ควรจะชินแล้ว จันจ้าวมาหาจอมราชแต่เช้าเดินถือปิ่นโตมาด้วยแต่งกายเสื้อครอปสีชมพูอ่อน ไม่ได้ใส่เสื้อทับไว้นอก และใส่กางเกงขาสั้นผูกโบสีขาวตรงขอบกางเกง กลายเป็นว่าการแต่งตัวแบบนี้เป็นเอกลักษณ์ของจันจ้าวไปโดยปริยาย เดินเหมือนกระต่ายกำลังกระโดดโลดเต้น“ดีใจอะไรของเอ็ง”เสียงของสองเอ่ยถามขึ้นเมื่อจันจ้าวเดินกระโดดมาหยุดอยู่ตรงหน้าอู่เรียบร้อยแล้ว“วันนี้หนูมีเวลาให้พี่จอมจ๋าทั้งวันจ้ะเลยดีใจจนต้องกระโดดเข้ามาในอู่เลย”“เออเอาเถอะ แต่เฮียเพิ่งออกไปข้างนอกนะ”“ไปไหนจ๊ะ” จันจ้าวชะเง้อมองดูรถว่าพี่จอมจ๋าเอารถคันไหนไป โอ๊ะ รถใหญ่หายไป “ขับรถใหญ่ไปเลยเหรอจ๊ะ ไปไกลเลยเหรอ”“เห็นว่าไปรับใครสักคนมั้ง พี่ก็ไม่รู้หรอก”ไปรับคนเหรอ? จันจ้าวใช้เวลานึกอยู่ชั่วครู่จนกระทั้งว่าตนเองนั่นนึกออกว่าอาจจะเป็นใครคนนั้น“งั้นพี่ ๆ กินอะไรกันก่อนไหมจ๊ะ นี่หนูเตรียมมาเยอะเลย ถ้าพี่จอมกลับมาเดี๋ยววิ่งกลับไปบ้านไปเอาให้ใหม่เอง”จะเอาใจจอมราชต้องเอาใจคนที่อู่ด้วยนั้นคือสิ่งที่จันจ้าว

4พี่จอมจ๋าดุหนเวลาตอนนี้หกโมงเย็นจันจ้าวยังคงนั่งอยู่ที่อู่ของจอมราชเพราะว่ากำลังจะอ้อนให้จอมราชนั้นไปส่งตนเองที่บ้าน แต่รอแล้วรอเล่ายังไม่มีวี่แววว่าจอมราชจะเสร็จงานเห็นทีคงต้องรอไปอีกเกือบชั่วโมงแน่ ๆจันจ้าวเดินออกไปนอกห้องกระจกเดินออกไปเห็นรถยนต์อีกสองคันที่ลูกน้องของจอมราชนั่นกำลังดูเครื่องยนต์ให้อยู่ ส่วนตัวของจอมราชกำลังเดินไปเอาของที่เก็บของที่อยู่ทางด้านหลัง จันจ้าวเดินเข้าไปหาเรื่อย ๆ“โอ๊ะ ไฟตกเหรอ”จันจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ตกใจกำลังจะเดินออกไปจากห้องนี่ แต่แล้วไฟก็ติดขึ้นมา หันหลังไปเจอพี่จอมจ๋ากำลังเดินมาทางนี้ในมือถือกระป๋องสีสำหรับเพนต์รถ“มาทำอะไรของมึง”“เป็นห่วงพี่จอมจ้ะเลยมาหา”“จะมาเป็นห่วงอะไรกู ที่นี่อู่กู มึงลืมหรือไง”จอมราชเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของจันจ้าวก้มลงมองคนน้องที่ตัวเล็กว่าตนเองเล็กน้อย แต่คนน้องนั้นสู้กลับ ในเมื่อคนพี่มองแล้วคนน้องก็ต้องมองกลับไป อย่าให้ใครรู้ว่าจันจ้าวมันจะแพ้‘อ๊ะ’รอบนี้ไม่ใช่การดีดลงบนเหม่งแบบก่อน ๆ แต่เป็นการดีดลงบนเหม่งแบบลงแรงมากกว่าเดิม“พี่จอมจ๋า! มันเจ็บนะ จะแดงไหมก็ไม่รู้” นำมือมาลูบเหม่งของตนเองเบา ๆ “คงจะแดงแน่ ๆ”“มันจ

6เขากลับมาแล้วเหรอ ตึง ตึง ตึง! เสียงวิ่งลงบันไดดังสนั่นแต่ไร้วี่แววของคนที่กำลังวิ่งลงมา แม่จ๋าที่กำลังจัดบ้านอยู่นั้นเมื่อได้ยินเสียงก็อดที่จะส่งเสียงดุไม่ได้ “จันจ้าว! วิ่งอีกแล้วนะแม่บอกเรากี่ครั้งแล้วเนี่ย” “หนูลืมของจ๊ะแม่จ๋า หนูรีบแล้ว ๆ” ส่งเสียงไม่นานจันจ้าวก็วิ่งลงมาชั้นล่างอีกครั้ง พร้อมกับในมือถือผ้าเช็ดหน้าสีครีม “รีบไปไหนหึ ผ้าเช็ดหน้าเพิ่งจะปักไปยังไม่ไม่หรือไง” “ไปหาพี่จอมจ๋าจ้ะแม่จ๋า หนูต้องรีบไปแล้ว แม่จ๋าปิ่นโตหนูล่ะที่หนูเตรียมไว้” “อยู่ในครัวนั่นแหละจ้ะ แม่ไม่ได้ย้ายที่ไปไหนเลย” “หนูไปก่อนนะจ๊ะแม่จ๋า เดี๋ยวรีบกลับมาจ้ะ ไม่ถึงสองทุ่มแน่นอน” “รีบกลับอะไรของเราตอนนี้เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงเอง กว่าจะสองทุ่มกี่ชั่วโมงมาบอกว่ารีบกลับ” “โธ่แม่จ๋า ขอเวลาให้หนูไปจีบพี่จอมจ๋าหน่อยน้า ไม่ได้จีบคนหล่อแบบพี่จอมจ๋าแล้วหัวใจห่อเหี่ยว” จันจ้าวเดินเข้ามากอดแม่จ๋าพร้อมกับจุ๊บแก้มของแม่จ๋าเบา ๆ ยิ้มตาหยีใส่แม่จ๋าไปอีกครั้ง วิ่งหายไปในครัวและกลับมาพร้อมกับปิ่นโตสีครีมแบบเดิม

8จันจ้าวมีคนมาจีบ จันจ้าวกำลังนอนหลับขณะที่อาจารย์สอนอยู่ถึงแม้ว่าตนเองกำลังนอนฟุบกับโต๊ะแต่หูนั้นยังคงได้ยินเสียงรอบข้างอยู่ เพื่อนสนิทของตนเองมักจะคุยกันเรื่องที่อาจารย์กำลังสอน แต่บางกลุ่มที่กำลังนั่งคุยเรื่องของรุ่นพี่ที่เพิ่งเดินผ่านไปไม่นาน จันจ้าวเองที่ได้ยินเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ตนเองเกิดความสนใจอยากจะรู้เรื่องด้วยเลยเงยหน้าขึ้นหันไปมองเพื่อนสนิททั้งสองคน “ใครมา” “พี่แชมป์เดินผ่านไปเมื่อกี้” นะโมเอ่ยตอบกลับและก้มหน้าลงไปจดชีทสรุปแบบเดิมโดยที่ไม่ได้สนใจมากมายนัก ส่วนจันจ้าวเองก็แค่พยักหน้าตอบ แค่อยากรู้เท่านั้นแหละว่าใครเดินผ่าน แต่ต่อให้ใครเดินผ่านไปก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตนเองอยู่ดี จันจ้าวเลยฟุบนอนไปกับโต๊ะแบบเดิม เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงได้เวลาเลิกเรียนแล้วทั้งสามคนเก็บกระเป๋าพร้อมที่จะลงไปหาอะไรทานที่โรงอาหาร ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะบ่ายสองแล้วไม่รู้ว่าที่โรงอาหารของคณะจะมีอะไรให้ทานอีกไหม หรือทุกอย่างจะหมดแล้ว “ไปกันเถอะ” ปุบฝ้ายหันไปมองเพื่อนสนิททั้งสองคนและเอ่ยขึ้นมา ทั้งสองคนที่อยู่ด้านหลังก็พยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกับเ