บ่วงรักรอยบาป [NC-20+] のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

“คุณน้ำครับ เสี่ยให้มารับตัวคุณน้ำครับ!”เสียงห้าวต่ำของชายหนุ่มร่างใหญ่ในชุดนักศึกษาที่แลดูไม่ค่อยจะกลมกลืนกับเครื่องแบบสักเท่าไหร่เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางสุภาพ ส่งผลให้น้ำค้างซึ่งกำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากประตูอาคารเรียนต้องชะงักหยุดลงทันควัน“อ้าว... ทำไมล่ะคะ? มีอะไรเหรอพี่เจิด?” น้ำค้างเอ่ยถาม คิ้วสวยขมวดเข้าหากันน้อย ๆ ดวงตากลมโตสุกใสจ้องมองหน้าชายหนุ่มร่างกำยำสองคนตรงหน้าด้วยความฉงนงงงวย“พวกผมสองคนไม่ทราบครับ เสี่ยบอกเพียงแค่ว่าให้มารับคุณน้ำที่มหาวิทยาลัยทันทีตอนเลิกเรียน” เจิดตอบด้วยท่าทีนอบน้อมอย่างมืออาชีพ ก่อนจะเบือนหน้าไปหาเพื่อนอีกคนที่ยืนหน้าตาเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์อยู่ข้างกาย“แล้วรถของน้ำล่ะคะ?” หญิงสาวถามต่ออย่างไม่เข้าใจในสถานการณ์“เดี๋ยวผมให้ไอ้สันขับกลับไปเก็บให้ครับ” เจิดบอกกับเธอพร้อมกับพยักพยักพเยิดไปทางคนข้าง ๆน้ำค้างไร้ทางเลือก คำสั่งของเสี่ยใหญ่คือสิ่งที่เธอต้องปฏิบัติตามอย่างไม่มีเงื่อนไข มือเรียวเล็กยื่นกุญแจรถยนต์ส่วนตัวส่งให้กับสัน ก่อนจะพยักหน้ารับคำเจิดเพื่อออกเดินทางไปแต่โดยดีโดยปราศจากการโต้แย้งรถตู้สีดำขลับคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถของคณะอย่า

โรงอาหารคณะวิทยาการจัดการในเวลาบ่ายสองโมงครึ่งมีคนมาใช้บริการค่อนข้างบางตา ความเงียบเหงาปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวเบา ๆ ฟางนั่งอยู่ตรงโต๊ะไม้ตัวยาวมุมสุดของอาคาร ตรงหน้ามีกองชีทเอกสารการเรียนวางทับซ้อนกันไว้ ถัดไปไม่ไกลคือแก้วน้ำหวานที่มีหยดน้ำเกาะพราวเป็นคราบไหลลงมาถึงโคนแก้วใบหน้าหวานของฟางเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตามีแววกังวลึกยามยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหู ฟังเสียงสัญญาณปลายสายด้วยความรู้สึกร้อนรนใจที่พุ่งขึ้นสูง“ค่ะพี่... ฟางยังติดต่อมันไม่ได้เลย” น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความกังวลใจอย่างหนัก “มันติดต่อพี่บ้างไหมคะ?... ฟางถามไปหมดแล้ว ทั้งโรงพยาบาล แล้วก็แจ้งความคนหายไว้แล้วด้วย... ค่ะ ๆ ขอบคุณค่ะพี่ติ๊ก ยังไงถ้ามันติดต่อกลับมา ช่วยบอกให้มันโทรหาฟางด่วนเลยนะคะ”ฟางค่อย ๆ ลดมือลงวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยแววครุ่นคิดและหวาดหวั่นอยู่ลึก ๆ ระยะเวลาสองสัปดาห์เต็มแล้วที่น้ำค้างหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีการเข้าเรียน ไม่มีการส่งข่าว และไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวในโซเชียลมีเดียใด ๆ ทั้งสิ้น“อีน้า... มึงหายไปไหนของมึงวะ” ฟางพึมพำกับตัวเอ

สามเดือนต่อมา...ภายในห้องโถงพักคอยชั้นล่างของหอพักปานกลางขนาดสี่ชั้น ถูกจัดสรรพื้นที่ ไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย โซฟาหนังบุฟองน้ำทรงร่วมสมัยสีเทาเข้มตั้งวางเข้าชุดกันอยู่ตรงกลาง ให้สัมผัสนุ่มสบายยามหย่อนกายลงนั่ง พื้นกระเบื้องแกรนิตโต้สีครีมสะอาดตา แสงไฟดาวน์ไลท์สีวอร์มไลท์ที่เปิดให้ความสว่างอย่างพอเหมาะ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายและเป็นกันเองด้านข้างเป็นเคาน์เตอร์ไม้สีบีชทรงโค้งมนของส่วนสำนักงาน ดูสะอาดสะอ้านและเป็นสัดส่วน พนักงานหญิงวัยสามสิบเศษในชุดยูนิฟอร์มเสื้อเชิ้ตเรียบกริบ นั่งประจำอยู่หลังเครื่องคอมพิวเตอร์ คอยแย้มรอยยิ้มต้อนรับผู้มาติดต่อด้วยมิตรไมตรี บนเคาน์เตอร์จัดวางแจกันดอกไม้พลาสติกทรงสูงและเอกสารแนะนำห้องพัก ไว้อย่างมีระเบียบ เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเงียบเชียบ ส่งลมเย็นฉ่ำสบายโชยปะทะผิว ปะปนไปกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นยูคาลิปตัสที่ช่วยสร้างบรรยากาศอบอุ่นและเงียบสงบเสียง ปี๊บ! ดังขึ้นเบา ๆ จากระบบคีย์การ์ดตรงประตูบานสวิงกระจกใสทางเข้า พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างบางในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบและกระโปรงพลีท ฟางเดินก้าวฉับ ๆ เข้ามาภายในโถงพักคอยด้ว

สายลมยามบ่ายแก่พัดพาเอากลิ่นหอมหวานปนเลี่ยนของดอกลั่นทมโชยอบอวลไปทั่วบริเวณสวนพักผ่อนของสถานพยาบาลจิตเวช ดวงอาทิตย์สาดแสงสีส้มทองทอดเงายาวไปบนพื้นหญ้า บรรยากาศเงียบสงบอยู่ภายใต้สายตาและการควบคุมดูแลของเจ้าหน้าที่ในชุดขาวที่ยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆบนม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นลั่นทมใหญ่ ร่างบางของน้ำค้างในชุดคนไข้สีซีดกำลังนั่งอมยิ้มใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขล้ำลึก ในมือเล็กกำดอกลั่นทมสีขาวบริสุทธิ์ไว้แน่น นัยน์ตากลมโตฉายแววใสไร้เดียงสาทอดมองฝูงผีเสื้อที่บินว่อนหยอกล้อกับกลีบดอกไม้ บนเรือนผมยุ่งเหยิงมีดอกลั่นทมทัดไว้ที่ใบหูทั้งสองข้าง สภาพของเธอในเวลานี้ดูชื่นชมธรรมชาติอย่างบริสุทธิ์ใจ ราวกับเด็กน้อยผู้มีชีวิตสดใสและไร้ซึ่งความทุกข์ระทมใดๆ ในโลกมนุษย์ทว่าเบื้องหลังรอยยิ้มบริสุทธิ์นั้น... หัวใจของชายหนุ่มที่แอบจ้องมองอยู่กลับกำลังถูกบดขยี้จนแหลกลาญตะวันสวมหมวกแก๊ปปิดบังรอยแผลเป็นตรงขมับ ค่อยๆ ก้าวเท้าอันสั่นเทาเดินตรงเข้ามาหาเธอ นัยน์ตาฉายแววปวดร้าวรันทดถึงขีดสุด หยาดน้ำตาอุ่นร้อนทะลักไหลออกมาบดบังภาพเบื้องหน้าจนพร่ามัว ฟางที่ยืนคอยสอดส่องระวังภัยอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปาก สะอื้นไห้จน

อาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทอำพลวิศวการตั้งเด่นตระหง่านอยู่ใจกลางย่านสาทร กระจกตัดแสงสีฟ้าเทาสะท้อนแสงแดดยามเช้าประกายวาววับรอบตัวตึก ดีไซน์ทรงสูงโมเดิร์นเรียบหรูสะท้อนถึงความมั่งคั่งและอิทธิพลของบริษัทรับเหมาก่อสร้างระดับแนวหน้าของประเทศอย่างชัดเจนที่ด้านหน้าอาคาร ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบเนี๊ยบ กางเกงสแล็กสีเข้มทรงสมาทรับกับเรือนร่างสูงโปร่ง เรือนผมถูกตัดแต่งและเซ็ตทรงอย่างเป็นระเบียบดูภูมิฐาน ยืนสงบนิ่งอยู่บนบันไดทางเข้า ตะวันแหงนหน้ามองขึ้นไปบนยอดตึกสูง ก่อนจะสูดลมหายใจลึกเข้าเต็มปอดเพื่อเรียกความมั่นใจ นัยน์ตาสั่นระริกแฝงความเด็ดเดี่ยววูบหนึ่ง ก่อนที่สองเท้าจะก้าวตรงผ่านประตูประตูกระจกอัตโนมัติเข้าไปภายในห้องโถงกว้างขวางภายในโถงปรับอากาศเย็นฉ่ำ พื้นหินอ่อนขัดเงาวับจนสะท้อนภาพเงา ตะวันก้าวเดินด้วยท่าทีนิ่งสงบ เขายกมือขึ้นทักทายหญิงสาวสวยในชุดยูนิฟอร์มเนี๊ยบตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่กำลังจ้องมองมาทางเขาด้วยสายตาตกตะลึง“สวัสดีจ้ะนุช”ตะวันเอ่ยทักทายเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยอย่างคนคุ้นเคย แล้วเดินเลยผ่านตรงไปยังโถงลิฟต์ที่อยู่เยื้องไปด้านใน โดยไม่ได้ใส่ใจกับอาการตะลึงค้