جميع فصول : الفصل -الفصل 100

“ฉันรักแชยอง...รักมาก...แชยองเป็นเสมือนหัวใจของฉัน...ความรักของฉันอาจจะมากกว่าความรักที่นายมีต่อแชยองด้วยซ้ำ และยังมีอีกหลายเรื่องระหว่างเราที่นายยังไม่รู้ มันไม่ใช่แค่ความรักแต่มันรวมถึงความผูกพันและคำสัญญาของพวกเราในวัยเด็ก ความจริงแล้วฉันอยากที่จะเป็นคนที่ทำหน้าที่ดูแลและปกป้องแชยอง แต่เป็นเพราะว่าแชยองเลือกนาย...เธอเลือกนาย...เพราะฉะนั้นฉันจึงอยากได้ยินจากปากของนายว่านายรักและพร้อมที่จะปกป้องดูแลเธอ นายจะไม่ทอดทิ้งเธอรวมไปถึงจะไม่ทำอะไรให้แชยองเสียใจ” มินซอนอึ้งไปกับคำตอบที่เปิดเผยความรู้สึกแบบตรงไปตรงมาของจีเฮ อันที่จริงเขาก็พอจะรู้มาบ้างว่าแชยองกับจีเฮสนิทสนมกันประมาณหนึ่ง แต่ไม่มั่นใจว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ไปถึงขั้นไหน ที่สำคัญเขาไม่คิดว่าจีเฮจะกล้าพูดความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อแชยองออกมาตรงๆ แบบนี้ และไม่รู้ว่าทำไมแชยองจึงหันมาคบกับเขาแต่เรื่องของความรักไม่มีคำว่า “มิตรภาพของความเป็นเพื่อน” มีแต่คำว่า “ใครดีใครได้” มากกว่าดังนั้นคำ ตอบที่เขาตอบกลับไปก็คือ “ไม่รู้ว่าฉันควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่มีคนมาบอกว่ารักแฟนฉัน ดูเหมือนแชยองของฉันเสน่ห

“พี่อึนซอง...” เขาหอบหายใจแรงด้วยความเหนื่อย สาเหตุก็เป็นเพราะวิ่งมาด้วยความเร็วสูง “มีอะไรวิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว” “เกิดเรื่องใหญ่แล้ว...พี่จีเฮ...” เขาพูดแบบขาดตอนด้วยเพราะเหนื่อยมากนั่นเอง เมื่ออึนซองได้ยินชื่อของจีเฮหลุดออกจากปากของรุ่นน้องคนนั้น ก็ทำให้เขาสังหรณ์ใจว่าอาจจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับจีเฮ จึงทำให้เขารีบถามด้วยความร้อนใจ “จีเฮทำไม...เกิดอะไรขึ้นกับจีเฮงั้นเหรอ...ไอ้บ้าเอ๊ยพูดมาเร็วเข้า” “พี่จีเฮพยายามที่จะช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่งไว้จากการถูกรถชน .แต่ตัวเขาเองกลับถูกรถคันนั้นชนอย่างแรงอาการสาหัสตอนนี้มีคนนำส่งไปที่โรงพยาบาล ฉันก็เลยรีบวิ่งมาบอกพี่นี่แหละ” หลังจากฟังจบอึนซองหน้าถอดสีทันที “ตอนนี้จีเฮอยู่ที่ไหน” เขาถามด้วยเสียงร้อนรนด้วยเพราะเป็นห่วงเพื่อนรัก “เขานำพี่จีเฮไปที่โรงพยาบาล...” รุ่นน้องบอกชื่อรถโรงพยาบาลที่มารับตัวจีเฮจากที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นโรงพยาบาลเดียวกันกับที่พี่แทฮยอนทำงานอยู่ “ยูจิน...พวกเรารีบตามไปที่โรงพยาบาลกันเถอะ” แต่ยูจินรั้งตัวชายหนุ่มเอาไว้ “เดี

“ทำไงดี...จะทำยังไงดี...พี่จีเฮจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า ขออย่าให้เขาเป็นอะไรมากเลย” ถึงแม้ว่าแชยองจะพึมพำเสียงเบาแต่มินซอนก็ได้ยินคำพูดนั้นอย่างชัดเจนอยู่ดี เขาเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจแล้วชวนแชยองไปดูหนังทันที “เราไปกันเถอะเดี๋ยวจะไปดูหนังไม่ทัน” แชยองเดินไปตามแรงจูงของอีกฝ่ายร่างกายชาไร้ความรู้สึก มินซอนเดินมาจนถึงที่จอดมอเตอร์ไซด์คันโปรดของเขาพร้อมกับยื่นหมวกกันน็อคให้อีกฝ่าย แต่เมื่อแชยองยังนิ่งเฉยเขาจึงเป็นคนสวมหมวกใบนั้นให้เธอด้วยตัวเอง ในขณะที่แชยองซ้อนมอเตอร์ไซด์ของมินซอนนั้น เธอก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ได้แต่ปล่อยให้มันไหลลงมาไม่ขาดสายในใจของเธอตอนนี้ร้อนรุ่มด้วยความเป็นห่วงพี่จีเฮที่เธอรัก จนกระทั่งถึงที่หมายเธอแอบเช็ดน้ำตาไม่ให้พี่มินซอนเห็น มินซอนไปซื้อตั๋วหนังและพาแชยองเข้าโรงหนังเพราะใกล้จะได้เวลาหนังฉายพอดี แชยองดูหนังไม่รู้เรื่องภาพตรงหน้ามันเบลอไปหมด หัวสมองของเธอตอนนี้มันไม่รับรู้อะไรและเฝ้าวนเวียนคิดถึงแต่เรื่องของพี่จีเฮ ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้แต่ยูจินบอกว่าอาการของเขาสาหัส แชยองไม่สามารถที่จะทนนั่งอยู่อี

“ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีน่ะสิ...ตอนนี้เราก็ได้แต่ภาวนาให้พี่จีเฮปลอดภัย” “นั่นสินะ” สองหนุ่มสาวคุยกันโดยไม่รู้ตัวว่ายังมีอีกหนึ่งคนที่ได้ยินการสนทนาของพวกเขาในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน จนกระทั่งอึนซองหันไปพบเธอ “แชยองมาตั้งแต่เมื่อไร” คำพูดของอึนซองทำให้ยูจินหันไปมองและก็พบว่าเพื่อนรักของตนเองนั้นหน้าตาซีดเซียว ตาแดงราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก แชยองเดินไปยืนตรงหน้าหนุ่มสาวทั้งสอง “เพิ่งมาถึงเดี๋ยวนี้เองค่ะ...พี่จีเฮยังไม่ออกจากห้องผ่าตัดอีกเหรอ” “ยังเลยนี่พวกเราก็รออยู่” อึนซองเป็นคนตอบและยูจินก็อดไม่ได้ที่จะพูดกัดจิกเพื่อนรักของตนเอง “ทำไมถึงรีบมาล่ะหนังไม่สนุกเหรอแชยอง” อึนซองเห็นหน้าของแชยองในตอนนี้แล้วก็รู้สึกสงสาร และไม่อยากจะให้ยูจินพูดจาซ้ำเติมอะไรเธออีก จึงได้พูดปรามแฟนสาวของตนเอง “ไม่เอาน่ายูจินพูดจาแบบนี้ไม่เห็นจะน่ารักเลย” แต่ยูจินก็อดที่จะรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้อยู่ดี “แล้วรุ่นพี่มินซอนไปไหนซะล่ะไม่ได้มาด้วยกันหรอกเหรอ” “พี่มินซอนมาส่งฉันแต่ตอนนี้กลับไปแล้ว” แชยองพูดเ

“ฉันรักพี่ได้ยินไหมพี่จีเฮ...รักมาก...ความรักที่มีให้พี่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาฉันยังคงรอคอยการกลับมาของพี่ทุกลมหายใจเข้าออก ยิ่งนานวันเข้าก็ยิ่งรู้ว่าความหวังนั้นมันลางเลือนเต็มที แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เคยถอดใจยังคงรอคอยด้วยความหวัง หวังมาตลอดว่าสักวันพี่จะกลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ และก็ไม่ผิดหวังพี่จีเฮกลับมาจริงๆ” “แต่ที่ไม่เข้าใจก็คือเมื่อพี่รู้ความจริงแล้วทำไมถึงไม่ยอมพูดออกมา ทำไมถึงเลือกที่จะเก็บเงียบไว้คนเดียว บางทีถ้าพี่ยอมพูดความจริงเรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้ ฉันคงจะไม่คิดทำอะไรที่เป็นการประชดประชันพี่โดยดึงพี่มินซอนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ความจริงแล้วฉันต้องการเพียงแค่สั่งสอนให้พี่รับรู้ถึงความรู้สึกว่าการที่เรารอคอยใครสักคนที่เรารักด้วยความทุกข์ทรมานใจมันเป็นยังไง ฉันรู้ว่าพี่เสียใจมากกับการกระทำโง่ๆ ของฉันแต่ได้โปรดลุกขึ้นมาฟังคำขอโทษจากแชยองหน่อยได้ไหมขอร้องล่ะนะ” แชยองพูดพร้อมน้ำตาและพร่ำพูดถึงความในใจของตนเองให้จีเฮฟัง จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามาในห้อง ทำให้รีบหันไปปาดน้ำตาทิ้งทันที คนที่เข้