บทที่ 2 ไม่มีรักใดให้ศรัทธา (2)

“ฟังย่านะลูก ชีวิตคนเราจะง่ายขึ้นถ้ารู้จักการปล่อยวางและก็ให้อภัย บางอย่างยึดมากก็เป็นทุกข์มาก ยึดน้อยก็เป็นทุกข์น้อย ยิ่งไม่ยึดทุกข์ก็ยิ่งไม่มีเลย การให้อภัยมันสามารถช่วยดับไฟในใจเราได้นะลูก”

คำว่าให้อภัยใช่ว่าเขาจะไม่คิดในช่วงที่ผ่านมา แต่ทุกครั้งที่หลับตาลงมองเห็นภาพความแตกแยกปริแตกของครอบครัวในวันนั้น ฝันร้ายที่เขา ไม่ต้องการให้มันผุดขึ้นมาหลอกหลอนมันกลับมีพลังร้ายทำลายเขาได้ ทุกยามไม่เคยปรานี

ดีที่ว่าตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา เขาเองต้องยอมรับว่าการมีคู่นอนอย่างบัวบูชาทำให้เขาเหนื่อยล้าจากกิจกรรมบนเตียงจนไม่ฝันถึงอดีตร้าย ๆ นั่นอีก

“ผมขอเวลานะครับย่า”

ไม่รู้จะอธิบายยังไง เขารู้ดีว่าย่าหวังดีกับเขาแค่ไหน วินาทีนี้เขายังไม่สามารถจัดการกับอารมณ์ที่มันอัดแน่นสุมทรวงมาด้วยความผิดหวัง ในอดีตที่ได้รับในทันทีทันใด 3 ปีอาจจะมากไปสำหรับใครต่อใคร แต่ในใจเขานั้นมันกลับรู้สึกว่าภาพความเจ็บปวดทั้งหมดเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วัน ที่ผ่านมา

แผลข้างนอกตกสะเก็ดจนเกือบแห้งหายดี แต่ทว่าแผลในใจ ดวงนี้กลับยังสดใหม่มีเลือดไหลซึมไม่มีใครสนใจยื่นแม้กระทั่งผ้าปิดแผลมาช่วยหยุดมันเลยด้วยซ้ำ

“ไปช่วยย่าพับดอกบัวบูชาพระดีกว่าปะลูกปะ”

ตัดบทอารมณ์พยายามดึงหลานชายให้ออกจากความคิดลบ ๆ ชักชวนไปทำกิจกรรมที่ท่านทำประจำ ปรมินทร์เองก็ชื่นชอบและทำร่วมกันเป็นกิจวัตรทุกครั้งที่มาที่นี่

“อยากให้สาว ๆ ได้มาเห็นจริงเชียว”

ส่งยิ้มละมุนอบอุ่นแซวหลานชายที่นั่งขัดสมาธิตัวยืดตรง ตั้งใจพับดอกบัวเป็นแบบกลีบมะลิซ้อนอย่างตั้งใจ หากสาวคนใดได้มาเห็นหลานชายในหมวดที่ไม่เหลือมาดของผู้บริหารสายเข้มเช่นนี้ เชื่อแน่ว่าคงจะหลงรักหนุ่มหล่อของคุณหญิงประภาในมุมละมุนอบอุ่นไปได้อีกหลายเท่านัก

“ไม่มีหรอกครับ”

ยิ้มทรงเสน่ห์คุยกันกะหนุงกะหนิงกับคนเป็นย่า

“ทั้งหมอสวย ๆ พยาบาลน่ารัก ๆ ที่โรงพยาบาลไม่มีที่เข้าตากรรมการสักคนเลยรึ”

คนพับดอกบัวชะงักมือเล็กน้อย สายตาที่อยู่ภายใต้กรอบแว่น จดจ้องมองดอกบัวที่อยู่ในมือตนเพียงชั่วครู่ก่อนจะตอบคำถามย่าเพียงสั้น ๆ แต่ชัดเจน

“ไม่มีครับ”

“เดือนหน้าจะถึงวันครบรอบ 40 ปีมูลนิธิยศสรัล ย่าตั้งใจว่าจะชวนเด็ก ๆ หมอพยาบาลที่เขาได้รับทุนจากมูลนิธิยศสรัลของเราไปร่วมทำบุญด้วยดีไหมลูก”

“ก็ดีครับ”

พอเอ่ยถึงเด็กทุนมูลนิธิ จู่ ๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มรอยยิ้มสดใสของใครบางคนก็ลอยวนโผล่เข้ามาใกล้ ๆ

เด็กมูลนิธิที่หนีเขากลับบ้านถึงสามวัน

ตระกูลยศสรัลของเขาเป็นตระกูลเก่าแก่ คุณปู่ทวดมียศฐาบรรดาศักดิ์เป็นถึงท่านพลตรีพระยาในรัชกาลที่ 6 ที่ตรงนี้เป็นที่พระราชทานซึ่งคุณปู่ท่านสืบทอดต่อมา ท่านเป็นนายแพทย์และเป็นหนึ่งในสิบของผู้ก่อตั้งแพทย์สมาคมในประเทศไทย รวมทั้งเป็นผู้อำนวยการ คนแรกของโรงพยาบาลที่เขาดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการอยู่ในตอนนี้

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาตระกูลของเขาจัดตั้งมูลนิธิยศสรัลนี้ขึ้น ก็เพื่อการกุศลด้านการแพทย์และสาธารณสุข การมอบทุนการศึกษาให้แพทย์และพยาบาลเป็นเพียงหนึ่งในกิจกรรมของมูลนิธิเท่านั้น เป็นทุนที่ให้โดยไม่ต้องการสิ่งตอบแทนใด ๆ จากนักศึกษาที่ได้รับ ขอเพียงแค่จบมาเป็นแพทย์และพยาบาลที่ดีเท่านั้นก็พอ

แต่คงไม่มีใครรู้เลยว่ายามนี้ เขาใช้อำนาจที่มีในการเจรจาพาทีกับใครบางคนให้ตกมาอยู่ในสถานะที่จำยอมกับเขา

“ปราบว่างหรือเปล่า ถ้าไปไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงวันหล่อ รูปเหมือนคุณปู่ก็ต้องจัดอีกรอบที่โรงพยาบาลอยู่ดี”

“คิดว่าไม่น่าจะติดอะไรนะครับ สวยสู้ฝีมือคุณย่าได้ไหมครับ แบบนี้”

ตอบรับอย่างเร็วไว พร้อมโชว์ดอกบัวงามที่ตนเองบรรจงพับชู ให้ย่าเห็น คนเป็นย่าหัวเราะชอบใจ แต่ไหนแต่ไรมาฝีมือการพับดอกบัวของหลานชายพัฒนาก้าวหน้า พับสวยงามยิ่งกว่าหญิงสาวชาววังทำเสียอีก

“นี่ถ้าปราบไม่ยอมเลือกสาวคนไหนมาเป็นหลานสะใภ้ย่าจริง ๆ ย่าจะไปติดประกาศเฟ้นหาหลานสะใภ้คนเล็กของยศสรัลด้วยการจัดแข่งขันสาวงามอย่างไทยที่พับดอกบัวได้งามที่สุด ถูกใจย่าที่สุดเอง”

“ผมเชื่อว่าไม่มีใครพับได้ถูกใจย่าเท่าผมแล้วล่ะครับ”

ย่าหลานหัวเราะชอบใจ มีความสุขเพียงแค่พูดถึงสิ่งที่ตนเองรักและชื่นชอบ อย่างน้อย ๆ วันที่สุดแสนน่าเบื่อของเขาในวันนี้พอได้มาพูดคุยกับคนเป็นย่า ความอึดอัดภายในใจก็มลายหายไปได้พอสมควร

คงต้องยกความดีให้กับดอกบัวบูชาของคุณย่า