เอาของมาฝาก

อยู่บ้านเพื่อนถึงสามทุ่มก็กลับคอนโดแล้วแวะซื้อของในร้านสะดวกซื้อก่อนขึ้นข้างบน อย่างแรกที่หยิบใส่ตะกร้าคือถุงยางอนามัยเอาไปทดแทนของเดิมที่เพิ่งใช้ไป ตามด้วยของกินเล่นบ้างของกินเพื่อสุขภาพบ้าง ไม่ลืมจะเอาเบียร์กระป๋องไปตุนด้วย

"แฮร่!"

กำลังหยิบเบียร์หย่อนใส่ตะกร้าก็มีเด็กโผล่มาทำหน้าทะเล้น มาแลบลิ้นปริ้นตาผ่านกระจกตู้แช่ ภูทัชชัยส่ายหน้าถอนหายใจ

"น่ากลัวตายล่ะ"

"เนอะ! หน้าเฮียยังน่ากลัวกว่าอีก"

สมายด์ขยับมายืนอีกฝั่ง ทำจมูกฟุดฟิดดมพี่ชาย

"อาบน้ำแล้วนี่ ลงมาได้ไง"

"ทำไมจะลงมาไม่ได้"

"ก็ปกติเฮียอาบน้ำแล้วนอนเลยไง"

"เฮียอาบน้ำแล้วนอน แต่เราน่ะเวลานี้ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่"

"เพิ่งกลับ"

"กลับจากไหน"

พี่ชายกอดอกวางมาดเข้ม สมายด์หน้าเจื่อนลงนิดหน่อย แค่นิดเดียวเพราะรู้ว่าอย่างไรพี่ชายก็ไม่ดุไปกว่านี้

"ห้องเพื่อนค่ะ"

"เพื่อนชื่ออะไร"

"ชื่อปิ๊งไง ปิ๊งๆๆ ที่บอกว่าเฮียหล่ออ่ะ"

มาดเข้มนั้นคลายลงเป็นเดินหนีไปจ่ายเงิน ไม่รู้ว่าช่วงนี้ทำไมถึงเนื้อหอมกับเด็กนัก ทั้งเพื่อนน้องสาว ทั้งคนไข้ที่พ่วงตำแหน่งรุ่นพี่น้องสาวด้วย บางครั้งก็โลกกลมเกินจนคิดว่าเล่นตลก

"รีบหนีไปไหนอ่ะ ไม่สอบสวนต่อเหรอค้า"

ภูทัชชัยหยิบซองขนมตีหัวน้องสาวเบาๆ แล้วยัดใส่อ้อมแขนก่อนจะเดินหนีออกจากร้าน นี่ไงๆ เด็กชอบสร้างความรำคาญ น้องสาวของเขาน่ะตัวดีเลย แต่ก็รักน้องมากอย่างที่เคยบอกอยู่ดี

ขึ้นห้องมาแล้วจมูกก็ได้กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย เขาวางถุงที่ซื้อมาบนโต๊ะแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน ดึงผ้าปูที่นอนออกไปโยนลงเครื่องซักผ้า โยนลงไปแล้วก็หยิบตรงที่เลอะคราบสีขาวขุ่นเกรอะกรังขึ้นมาดูอีกครั้ง ในอกกรุ่นร้อนยามนึกถึงเด็กดื้อ หวังแล้วหวังอีกว่าการสั่งสอนให้จำจะมีคนจำได้ขึ้นใจแล้วไม่กล้ามายุ่งกับเขา

ติ๊ง! จัดการปูที่นอนใหม่เสร็จแล้ว ก็เดินไปหยิบมือถือมาดูแชทที่มีแจ้งเตือนเข้ามา

Jam.yam : ฝันดีนะคะ หนูคิดว่าคุณหมอต้องหลับปุ๋ยแน่เลยเพราะใช้แรงเยอะมาก

เขาทิ้งตัวลงนอนหงายบนที่นอน ถอนหายใจซ้ำอีกสองหน สงสัยจะยังไม่เข็ด แบบนี้มันน่าสั่งสอนเพิ่ม ตีให้ก้นลาย กระแทกให้พังยับ พอนึกถึงสิ่งที่เพิ่งทำร่างกายก็ปั่นป่วน ภาพของแยมเปลือยเปล่าอยู่ใต้ร่างของเขายังติดตรึง

เปลือกตาปิดลง มือใหญ่สอดหายเข้าไปในกางเกงขายาวโดยไม่รู้ตัว โอบอุ้มเจ้าลูกชายที่เกิดแข็งตัวขึ้นมาดื้อๆ รู้ตัวอีกทีมือก็เลอะเทอะน้ำสีขาวขุ่น ลำตัวชาวาบ ลมหายใจหอบถี่ไปพร้อมหน้าอกสะท้อนขึ้นลง

ภูทัชชัยลืมตาขึ้นแล้วลุกมาแก้ผ้าเดินเข้าห้องน้ำ มายืนมองตัวเองในกระจก ไม่มีทางที่เขาจะมีใครได้อีกหรอก

ไม่มีวัน...

จะว่าชินก็ใช่ที่ส่งแชทไปแล้วหมอภูไม่เปิดอ่าน ถ้าเขาอ่านแล้วตอบต่างหากนั่นคือเรื่องแปลก

แยมนอนมองหน้าจอมือถือที่ยังคงสว่างอยู่ในความมืดมิดของห้องนอน

"ได้ถึงขนาดนั้นแล้ว จะหยุดแค่นั้นเหรอคะ หนูไม่ได้หวังจะมีเซ็กซ์กับคุณหมอแค่นั้นสักหน่อย"

ได้ทำความรู้จัก ได้คุย ได้กินข้าวด้วยกัน ได้ทำอะไรๆ ให้หัวใจได้ทำงานหนัก วันหนึ่งอาจจะได้..รักกันลึกซึ้ง ได้เป็นแฟนกัน แต่งงานมีลูก นั่นต่างหากคือสิ่งที่เธอต้องการ ไม่ใช่เพียงเซ็กซ์เท่านั้น

"แต่เพราะตอนนี้คุณหมอไม่ชอบหนูไงเลยทำเย็นชา ลองชอบหนูก่อนสิ.."

ฉะนั้นเธอจะไม่เลิกชอบหมอภูง่ายๆ หรอก

สู้สิหญิง! สู้ๆ

ให้กำลังใจตัวเองแล้วก็หลับลงได้ เธอกินยาแก้ปวดก่อนนอน ไม่กังวลเรื่องตั้งท้องเพราะมั่นใจว่าทั้งสามครั้งนั้นเขาป้องกันอย่างดีทุกครั้ง

เสาร์อาทิตย์นี้แยมกลับบ้านอีกเช่นเคย ยังพอมีทุเรียนหลงเหลือให้ถือกลับไปกรุงเทพฯ สองสามลูก พอถึงวันอาทิตย์ยักษ์ก็ขับรถกระบะมาส่งน้องเพราะเขามีธุระที่กรุงเทพฯ พอดี

ยักษ์มองคอนโดที่น้องให้มาส่งด้วยความแปลกใจ

"พี่ว่ามันเก่ากว่านี้ไม่ใช่เหรอ"

"ก็นี่คอนโดรุ่นน้อง เอาทุเรียนให้แล้วเดี๋ยวจะเม้าท์กันต่อนิดหน่อย"

"รุ่นน้องหรือผู้ชาย"

ก็เป็นเสียแบบนี้ ไม่รู้ว่าแยมไม่เนียนหรือยักษ์เอาประสบการณ์มาพูดกันแน่

"รุ่นน้องสิ ส่วนผู้ชายก็บอกว่าเจอแล้วแต่เขายังไม่ชอบไง เขาชอบกลับเมื่อไหร่จะพาไปทองผาภูมิเลย"

"ใคร๊มันจะมาเอาสาวปีนต้นทุเรียนเป็นแฟน"

"นั่นสิ! ใครจะมาเอายักษ์พูดมากเป็นผัว เนอะ!"

"เดี๋ยวโดน ไปเลย"

ไล่ลงจากรถได้โอกาสให้แยมรีบไล่พี่ชายเช่นกัน โบกมือลาตามท้ายรถแล้วก็รีบหาที่นั่งหลบกลัวสมายด์จะมาเห็น ได้ที่นั่งเป็นหลังเสาต้นใหญ่ หากเดินมาจากข้างนอกแล้วเข้าตึกต้องไม่ทันได้สังเกตแน่นอน

"อ๊ะ! มายมาจริงๆ ด้วย"

สมายด์ลงจากรถรับจ้างเดินก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือ ใบหูมีหูฟังสีชมพูครอบไว้ตามสไตล์ แยมทำตัวเล็กลีบเบี่ยงตัวหนี คอยเหล่ตามองว่าสมายด์ไปหรือยัง

เจ้ากรรม! สมายด์ดันหยุดยืนตรงนี้พอดี

"อีคุณน้อง! ไปสิไป"

เฝ้ารอด้วยใจระทึก ขอให้สมายด์เดินไปและขอให้หมอภูไม่มาเวลานี้ ห้านาทีสมายด์ก็เดินเข้าไปในอาคารให้แยมได้หายใจหายคอคล่องขึ้น

"ทำเหมือนแอบเอาผัวเขาเลยนะ"

แต่ก็ต่างกันแค่นิดหน่อยเพราะตอนนี้เธอแอบเอาพี่ชายเขาไง

แยมไม่ได้บอกหมอภูว่าจะมาหาที่นี่ ขืนบอกไปก็คงห้ามหรืออาจจะหนีไปที่อื่น รอจนถึงเวลาหนึ่งทุ่มกลิ่นหอมสะอาดก็ลอยมาเตะจมูก จากง่วงๆ ตาตื่นขึ้นมาทันทีแล้วหันมองด้านหลังเสา

สุดหล่อของเธอมาแล้ว

ทั้งกระเป๋าทั้งกล่องใส่ทุเรียนที่แกะแล้วก็ถูกหอบหิ้ววิ่งออกไปอย่างพะรุงพะรัง ไปดักหน้าของหมอภูก่อนเขาจะเดินเข้าไปในประตูคีย์การ์ดได้ทันหวุดหวิด

ไม่ต่างจากที่คิด หมอภูขมวดคิ้วย่นชิด ทั้งดุทั้งแปลกใจว่าเธอโผล่มาได้อย่างไร

แยมยิ้มหวานสู้ ชูถุงกระดาษที่บรรจุทุเรียนขึ้นให้ดู

"พอดีหนูกลับบ้านมาค่ะเลยเอาของมาฝากคุณหมอ"

เขามองถุงใบนั้น หัวคิ้วคลายลงให้พอใจชื้น แต่ยังไม่ยอมพูดอะไรสักคำเนี้ยสิ คงจะไม่พอใจอยู่แน่ๆ

"หนูแค่เอาของมาให้ค่ะ"

เธอยื่นถุงนั้นให้เขา

"แค่เห็นของอร่อยเลยนึกถึงคุณหมอเท่านั้นเอง"

นัยน์ตาหวานเศร้าลงทว่าริมฝีปากยังคงยิ้ม

คงจะเรียกคะแนนความสงสาร เขาเค้นหัวเราะ ใช้ลิ้นสากดันกระพุงแก้มท่วงท่าสุดจะแบดบอย แทนที่จะรับแค่ถุงนั้น เขากลับกอบกุมข้อมือเล็กแล้วดึงเข้ามาใกล้

"ขึ้นห้อง"